ใครบางคน
ถ้าพูดถึงความคิดถึง
คนเราจะคิดถึงอะไรได้มากมายขนาดนั้น
แต่พอเข็มนาฬิกาหมุนไปตามที่แบตเตอรี่
มีอายุขัย 

    ....รู้ตัวอีกทีก็รู้สึกเหมือนทุกอย่างเพิ่งเกิดขึ้น
                               เมื่อวานซะอย่างนั้น .....

ความคิดถึงเหมือนสสาร ไม่มีสี ไม่มีกลิ่น
ต้องการถิ่นที่อยู่  

และความคิดถึง คือ สิ่งที่เหลืออยู่ของความ
ทรงจำ

สมองของเราก็เหมือนลิ้นชักเก็บมันเอาไว้
ณ ที่นั้นดูเหมือนว่าที่จะไม่พอสำหรับทุกเรื่อง 

เรื่องบางเรื่องจึงโดนดันไปส่วนลึก เพื่อให้
เรื่องที่ใหม่กว่าได้เข้ามา จนเราแทบจะหลงลืม
มันไปแล้ว

กระทั่งวันหนึ่ง ที่มีอะไรเข้ามาเปิดลิ้นชัก
อันนั้น เหมือนกาลเวลาได้ทำหน้าที่ของมันอีกครั้ง เหตุการณ์ไม่อาจเวียนกลับมา

       สิ่งที่ค้างคาคือคิดถึงและโหยหาที่เหลืออยู่

แต่แปลกดีนะ เวลาที่เราคิดถึงใครบางคน
ไม่ว่าจะมีอีกกี่เรื่องทับถมมา 
ใบหน้าของคนๆนั้นกลับชัดเจนในความรู้สึก
..........เสมอ...........

คนที่ทำให้เราทำอะไรสักอย่างแบบที่ไม่ทำกับคนอื่นๆเป็นปกติวิสัย

คนที่ทำให้เรากลายเป็นคนงี่เง่าไม่อยากฟังอะไร

คนที่เราอยากงอแงเล่าทุกความแย่ทั้งของตัวเองและโลกรอบตัว

คนที่ทำให้เราหวงแบบไม่ดูตาม้าตาเรือ หวงแม้กระทั่งบทสนทนาแทนตัว

คนที่โอ๋เรา แม้ว่าเรื่องนั้นจะดูไร้สาระ

และเป็นคนที่ทำให้การจับโทรศัพท์ตามปกติของเราที่ใช้เพื่อติดต่อประสานงานมีมากขึ้น นั่นก็เพื่อตอบกลับข้อความของเขา

ก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าทั้งหมดนี้เขาจะรู้ตัวได้หรือยัง
SHARE
Writer
criche
student
A little girl who love everything.

Comments