“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ อยู่คุยกันก่อนไหม..”
ถ้ามองจากมุมที่พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าไกลๆ ก็เดาว่าคงเกือบจะสี่โมงหรือห้าโมงปลายๆ ฉันยืนอยู่จากมุมหนึ่งของท่าเรือยอดพิมาน  ในมือมีงานเขียนแบบThesisที่ยังไม่มีแรงบันดาลใจทำต่อ
 
ไม่นานนักจากตรงนี้..ฉันเห็นผู้ชายตัวสูงโบกมือเหมือนเจอกับใครบางคนที่รู้จัก เค้าดูดี สูง สวมเสื้อคอกลมสีขาวคลุมด้วยเสื้อยีนส์ตัวโคร่ง สะพายกล้องมองมาทางฉัน 

ใช่! คนที่เค้ารู้จักเป็นฉันเอง
เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้น มันเป็นข้อความในLineจากคนที่อยู่ไม่ไกลคนนั้น

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ อยู่คุยกันก่อนไหม..” 
“ทำไมไม่เดินมาคุยตรงนี้หล่ะ” 
“ไม่อะ” 
ฉันเห็นรอยยิ้มจากคนตรงนั้น ลมพัดมาเป็นระยะผมสีน้ำตาลเข้มยุ่งๆ ยิ่งมองยิ่งรู้ว่าเค้าไม่ได้เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนเลย เค้าจุดบุหรี่ บทสนทนาเริ่มอีกครั้ง

“มารอใคร” ฉันพิมพ์ถาม 
“เปล่า” 
“แล้วมาที่นี่ทำไม” ฉันทำหน้าสงสัย เค้ายิ้มเเละพิมพ์ตอบกลับมา
“เหตุผลเดียวกันกับคุณ” 
“ฉันแค่มาเดินเล่นหาinspirationทำThesis” 
“งั้นผมมาเพื่อถ่ายรูปเล่น” 
“ค่ะ..” 

“คิดถึง” เค้าพิมพ์กลับมา มันเป็นประโยคบอกเล่า ไม่ใช่ประโยคคำถาม
เค้าอยู่บนม้านั่งสีน้ำตาล ฉันไม่ได้อยากก้าวเข้าไปใกล้เค้ามากกว่านี้อีกแล้ว....  

“ขอโทษด้วย..ฉันไม่คิดว่าคุณจะมาในวันนี้.”


“ผมรู้ว่าคุณจะกลับมาที่นี่…คุณยังใช้ภาพโปรไฟล์นั้น..ภาพที่ผมเป็นคนถ่าย คุณแชร์เพลง Photograph เมื่อคืน คุณคิดถึงผม.. ” 

“ บอกไปแล้ว ฉันแค่ผ่านมา..แค่นั้น เรื่องรูปคงเพราะฉันไม่มีเวลาเปลี่ยนและเพลงนั้นฉันก็แค่ฟังผ่านๆ มันไม่มีนัยยะสำคัญอะไรให้คุณต้องเก็บไปคิดต่อ ฉันมานั่งตรงนี้ แค่ตรงที่ที่คุณเคยบอกรักกันครั้งแรก แล้วมันยังไง ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าวันนี้มันวันอะไร!!" 
  
นี่เป็นการเจอกันหลังจากที่เราเลิกลา ฉันคิดว่าฉันจะเกลียดคุณ... แต่แปลกที่ความรู้สึกนั้นมันหายไปหมดแล้วในวันนี้ วันที่ฉันเห็นคุณอีกครั้ง 

“ฉันต้องกลับแล้ว”
“หลังจากนี้คุณจะไม่มาที่นี่อีก ผมรู้ ” 
ฟ้ามืดแล้วและนั่นเป็นข้อดีที่ทำให้ฉันแสดงความอ่อนแอออกมาได้บ้างทางสายตา ฉันลุกขึ้นจากที่นั่งและเดินออกมา 

คุณรู้ดี..ว่าถ้าหากวันนี้เราอยู่ด้วยใกล้ๆคงเป็นต้นเหตุที่ทำให้ฉันร้องไห้อีกครั้ง คุณคงไม่อยากให้ภาพแบบนั้นเกิดขึ้นแน่ๆ คุณมักจะรู้จุดอ่อนของฉันเสมอ เลยเลือกอยู่ในจุดที่ห่างกัน..พอที่จะไม่ทำให้ฉันร้องไห้อีก
 
" สุขสันต์วันเกิด ผมอยากให้คุณมีความสุข.. และไม่ต้องวนกลับมาเพื่อคิดถึงผม เพราะมันเป็นการบั่นทอนความสุขที่คุณพึงมี ผมจะอยู่ดูคุณไกลๆเสมอเหมือนวันนี้ ให้ผมเป็นคนคิดถึงคุณฝ่ายเดียวพอ " 

ประโยคอวยพรวันเกิดถูกส่งมาพร้อมภาพถ่ายฉันเอง เป็นภาพที่ฉันนั่งตรงม้านั่งนั่น ใช่เเล้ววันนี้เป็นวันเกิดฉัน...เป็นวันเดียวกับที่เค้าเคยบอกรักฉัน ที่นี่...

รักไม่ว่าจะรูปเเบบใดมันสวยงามเสมอ ไม่ได้ผิดว่าเวลาจะเหวี่ยงใครมาก่อนกัน อยู่ที่ว่าเราจะทำให้มันถูกได้ยังไงมากกว่า..ความจริงแล้วเค้านั่นแหละที่เป็นความสุข ทั้งในตอนนั้นและตอนนี้

การเลิกลาของเรามันเป็นเรื่องถูกเพียงเรื่องเดียวที่เราเคยทำร่วมกัน เพราะเค้าเองที่มีคนรักอยู่แล้ว...



SHARE
Writer
RattikornTeerakanon
Writer
ให้เรื่องเล่า..เล่าเรื่อง...

Comments

khaikung
3 years ago
คิดถึง :)
Reply
:)
Athenaz
3 years ago
อินนะ น้ำตาไหลเลย
Reply
ขอบคุณค่ะ :)
NANAISHAPPY
3 years ago
เป็นความรู้สึกเทาๆทีีบอกไม่ถูกเลย
Reply
เเล้วมันจะผ่านไป... :)
bebearmoon
9 days ago
คิดถึง
Reply