เชื่องช้าในเพลงรัก
.......................................
.....

..

ถ้าเวลาที่อยู่รอบๆ ฉันเดินไปข้างหน้า เอาแต่เดินไปข้างหน้า
ฉันที่อยากจะหยุดทุกๆ สิ่งเอาไว้ก็คงจะคว้ามันเอาไว้ไม่ทันที่จุดๆ หนึ่ง
ฉันจะคว้าอะไรไว้หรอ
ไม่รู้สินะ
อะไรสักอย่างที่มันน่าจะอยู่กับฉันให้นานมากกว่านี้
ความสุข
ความรู้สึกกำลังจะมีความรัก
ช่อดอกไม้
หรือลมหายใจของคนที่กำลังจะหมดแรง

ฉันนอนอยู่นิ่งๆ แล้วเอาแต่เฝ้ามองเวลาที่ดอกไม้จะค่อยๆ หมดสวยลงไปตามกาลเวลา
ความแห้งเหี่ยว ถดถอย
ดอกไม้ช่อนี้เดินทางมาไกลเหลือเกิน
จนกระทั่งมาอยู่ในมือของนักจัดดอกไม้ อยู่ในมือของเขา และสุดท้ายก็มาอยู่ในอ้อมกอดของฉัน

เขาไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าฉันไม่ชอบดอกไม้

แต่ฉันควรจะยิ้มตอบรับความตั้งใจของเขาไป นั่นคงจะเป็นสิ่งที่ทำได้
และไม่ทำร้ายความตั้งใจที่จะรักในแบบของเขา

เพลงรักสดใสๆ
ฉันนอนจมไปกับบรรยากาศของหญิงสาวในเพลงเหล่านั้น
แล้วคาดหวังว่าฉันจะเป็นแบบนั้น
แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงดี
...

ฉันว่าเขาเดินทางมาไม่ถึงจุดที่ฉันอยากจะให้เขาเข้ามาถึง
ทำไมกันนะ
ทำไมกัน
แม้กระทั่งตอนที่เรานั่งตรงหน้ากัน ในจุดกึ่งกลางของภาพในดวงตา
ฉันก็รู้สึกว่า เขาทำไม่ได้เสียที

พอๆ กันความตั้งใจบนโลกใบนี้
ความจริงก็คือความตั้งใจที่เกิดขึ้นในแต่ละบุคคลนั้นจะสัมฤทธิ์ผลได้เพียงน้อยนิดเท่านั้นเอง
ฉันว่าเรื่องแบบนี้มันไม่น่าจะเกี่ยวกับพระเจ้าหรือสิ่งอื่นใดเลยด้วยซ้ำ
ล้มเหลวก็เป็นเรื่องของความล้มเหลว
ความตั้งใจที่ไม่สำเร็จนั่นก็ควรจะเป็นเรื่องของความตั้งใจที่ไม่สำเร็จเช่นกัน

ถ้าเขาเดินเข้ามาถึงส่วนที่หัวใจของเธอจะยอมรับเขา
นั่นก็แปลว่า เขาทำได้แค่นี้
เขาสอบตก ความคาดหวังและความตั้งใจของเขาไม่ได้มีตัวตนบนหัวใจฉัน

ฉันสามารถยื่นมือไปรับเครื่องบินกระดาษที่เขาปาเข้ามาหาฉันได้
แต่ทำไมฉันไม่ยื่นมือออกไปรับล่ะ

โลกที่มีฉันนั้นจริงๆ แล้วฉันอาจจะไม่พอใจที่จะให้เขาเข้ามายุ่งเกี่ยวก็ได้นะ
แต่ฉันก็...
ไม่อยากให้เขาไปจากฉัน หากรู้ว่าฉันไม่ตอบสนองเขา

ฉันก็แค่สับสน ใช่แหละแค่สับสน
สับสนในเรื่องของความรัก
ฉันไม่ได้รักเขาก่อนด้วยซ้ำ แต่ฉันก็ปล่อยให้เขาเข้ามาในพื้นที่ของฉันส่วนหนึ่ง

ในสวนของเพลงรัก
ฉันควรจะให้เขาได้นั่งฟังไปกับฉันด้วยใช่หรือไม่

มันคืออะไรหรอ
ทำไมฉันถึงเป็นแบบนี้นะ

ฉันลุกขึ้นมาสัมผัสดอกไม้ที่ค่อยๆ แห้งเฉา
พอเอามือไปสัมผัสเพียวเสี้ยวส่วน มันก็กลายไปเป็นผุยผง พัดไปกับสายลมที่เย็นสบาย

เวลาที่คนเราเรียนรู้ที่จะรับมือเรื่องที่ตั้งใจแล้วไม่สำเร็จนี่มันยังไงกันนะ
หากฉันล้มเหลว ฉันจะนั่งมองพระจันทร์ในลักษณะไหน
กาแฟที่ขมอยู่แล้ว ต่อให้ฉันเทน้ำตาลใส่ไปจนหมดขวดมันก็จะหวานดั่งใจฉันหรือเปล่านะ
ความคิดที่ล้มเหลวหากมันมีตัวตนในฉันขึ้นมาแล้ว ฉันจะนั่งมองรูปทรงของมันด้วยสายตาแบบไหนกันนะ
หากมันทำให้ฉันตกหลุมรักได้มากกว่า ฉันจะไม่กลายไปเป็นคนที่ไร้พลังใจใช่ไหม

ไม่ว่าวันไหนเธอก็ยังพยายามกับฉันอยู่เสมอ
เพียงแต่เธอก็คงจะคล้ายๆ ดอกไม้ดอกนั้น
วันหนึ่งที่ฉันไม่ตอบสนองเธอ เธอก็จะค่อยๆ กลายไปเป็นผุยผง ลอยลมไปยังผู้อื่นที่ทำให้เธอสุขใจและตอบสนองได้มากกว่า

แล้วทำไมฉันถึงลุกขึ้นไปสัมผัสดอกไม้ช้าล่ะ
ทำไมล่ะ

บนดวงดาวที่เต็มไปด้วยเมฆขาว
ฉันเอาแต่นั่งรออะไรสักอย่างส่งมาถึง
ฉันอยู่ตรงนี้นะ
ใช่ ฉันอยู่ตรงนี้นะ
พยายามอีกหน่อยเถอะนะ ฉันกำลังจะรอให้ฉันพอใจที่เดินเข้าไปจับมือเธอเข้ามาข้างในนี้

ฉัน...

"...."
"ได้รับหรือยัง"
"ยังนะ"
"หรอ"
"ขอถามหน่อยสิ เวลาคนเราส่งอะไรไปแล้วไม่ถึงกัน เธอจะรู้สึกยังไงหรอ"

ฉันจ้องมองเขาในรูปแบบเดียวกับสายตาที่ฉันจ้องมองดอกไม้และกาลเวลา

"ก็คงจะเฟลน่ะสิ คนส่งคงรู้สึกเซ็ง แต่ถ้าโชคดีตีกลับก็คงจะต้องส่งใหม่แหละ หรือรอไปให้กับมือเองเลย"

ฉันได้รับสิ่งเหล่านั้นแล้ว แต่ฉันตัดสินใจวางมันลงเอาไว้ในมุมห้องเงียบๆ
บางครั้งฉันก็เผลอไปแล้วว่าสิ่งเหล่านั้นข้างในมีอะไรอยู่

"แล้วถ้าส่งถึงกันแล้ว แต่เขาไม่เปิดดูล่ะ"
"...."
"...."
"ก็ส่งไปแล้ว ยังไงก็ได้ส่งไปแล้วนั่นแหละ ปลายทางจะรู้สึกยังไงก็อีกเรื่องหนึ่ง"

ฉันยอมรับเธอในลักษณะของผู้เข้มแข็งที่น่ารัก
บางคืนฉันก็ฝันว่าฉันมีความสุขเหลือเกินในวันที่ฉันเปิดรับเขาเข้ามาข้างใน
แต่นั่นมันก็เป็นแค่ฝัน

"...."

เราสองคนนั่งคิดอะไรสักอย่างกันอยู่พักใหญ่
ความเงียบจริงๆ แล้วต่อให้เกิดการแตกหักก็จะยังเงียบอยู่
ฉันนั่งหลับตา
ดวงดาวที่เต็มไปด้วยเมฆอาจจะไม่มีทางที่จะเข้ามาข้างในนี้ได้
แต่ฉันก็รู้สึกว่า เขาจะเข้ามาได้สักวันหนึ่ง
เพราะเขาไม่ใช่ดอกไม้ ถึงแม้จะมีวันย่อยสลายเช่นเดียวกันด้วยกาลเวลา
แต่ฉันก็รู้สึกมั่นใจอะไรสักอย่าง

อะไรสักอย่าง

"ไปกินอะไรต่อดีล่ะ"
"นั่นสินะ"

น้ำเสียงที่คล้ายๆ กับว่ากำลังจะเหนื่อย
คนเราก็แบบนี้แหละนะ ตอนที่มีใครบางคนกำลังพยายามเพื่อที่จะเข้ามานั่งข้างๆ กัน
เธอกลับนิ่งใส่เขา

ฉันนั่งมองแจกันที่ไร้ดอกไม้
แล้วก็รู้สึกอยากจะกล่าวโทษกาลเวลากับตัวฉันเอง
แม้จะยังหลงเหลือกลิ่นหอมให้รู้สึกถวิลหา แต่ที่ตรงนั้นก็ไม่มีดอกไม้อีกต่อไปแล้ว
เพลงรักที่ฉันเปิดคลอไปในห้องนี้มีแค่เพียงเพลงรักสมหวังๆ
ซึ่งมันขัดกับความเป็นฉันเหลือเกิน
ฉันนั่งฟุบลงไปกับโต๊ะปล่อยให้เพลงไหลผ่านเข้ามาภายในใจ
แล้วก็คิดถึงความสวยงามในแจกันก่อนหน้านั้น แล้วก็ตอนที่ได้รับจากเธอ
สายไปแล้ว

.........
....



SHARE
Writer
Itymtakhang
mind writer
There's a monster in your head. :) (From Monster - Slow Reverse)

Comments

Moon_Fox
4 years ago
ความสับสนนี่แหละ ที่ทำให้เราไม่ชัดเจนในตัวเราเอง
สุดท้ายคนที่เจ็บก็คือตัวเองนี่แหละ
Reply
Itymtakhang
4 years ago
:) ใช่ จริงๆ เราก็เป็นแบบนี้อยู่
เจ็บเอง ช้ำเองอยู่ตลอดเลย