บมจก.ความรู้สึก
.
.
.
บนโลกเบี้ยว ๆ แห่งหนึ่ง
ที่ซึ่งมนุษย์ทุกคนจะพูดด้วยน้ำเสียงโทนเดียวกัน
กระพริบตาเท่ากัน
หายใจเท่ากัน
และได้ยินระดับเสียงที่เหมือนกันทุกอย่าง
ต่อมบนร่างกายถูกจัดระบบให้ทำงานคล้ายคลึงกัน
พวกเขาไร้ซึ่งความแตกต่าง
ที่นี่ จึงมีธุรกิจประเภทหนึ่ง
ที่ขายดิบขายดีจนเจ้าของร่ำรวยเป็นล่ำสัน
ถูกก่อตั้งขึ้นโดยนักธุรกิจที่พูดด้วยน้ำเสียงที่แตกต่าง
หายใจแตกต่าง
ได้ยินเสียงในรูปแบบที่แตกต่าง
แม้ว่าต่อมบนร่างกายจะถูกจัดระบบให้ทำงานคล้ายคลึงกันก็ตาม
ธุรกิจของเขา ชื่อว่า
'บริษัท ความรู้สึก ไม่จำกัด มหาชน'

แน่นอนว่าราคาหุ้นของบริษัทสูงขึ้นอย่างไม่มีทีท่าว่าจะลงง่ายๆ

ที่นี่
มี 'ความรู้สึก' จำหน่ายอย่างไม่จำกัด
ด้วยส่วนผสมที่คัดสรรมาเป็นวัตถุดิบอย่างดี
บ้างนำเข้ามาจากต่างกาแลคซี่
บ้างก็สะกัดมาจากสะเก็ดดาวเคราะห์ที่แตกจากการโคจรผิดรูปแบบ
ถูกบ้าง แพงบ้าง ตามความเหมาะสม

"ซาวัดดี"
เสียงใครคนหนึ่งก้าวเข้ามาในร้านเป็นลูกค้ารายแรกของวัน
"รับอะไรดีคร้าบบบบ"
เจ้าของร้านเอ่ยทักทาย ละมือจากอุปกรณ์สายระโยงระยางบนโต๊ะมาต้อนรับอย่างนอบน้อม
"พมมียูซามแซนเมด พมซามาทซืออาไรในรานไดบาง"
เจ้าของร้านขมวดคิ้ว พยายามจับใจความจนพอรู้เรื่องก็ถึงบางอ้อ
"อ๋อ...มีสามแสนเม็ด จะซื้ออะไรงั้นหรอครับ....อืม"
เขาครุ่นคิด
ชายหนุ่มคนนี้บุคลิกท่าทางไม่น่ามีเหงื่อถึงสามแสนเม็ด
มันเป็นมูลค่าที่ราวกับไปปล้นใครมาอย่างไรอย่างนั้น
แต่เอาเถอะ มันไม่ใช่เรื่องของเขา
เขาเป็นพ่อค้า
มีของมาก็แลกเปลี่ยนกันได้เท่านั้น

"ลองความเขินอายดูไหม มันจะทำให้คุณหัวใจเต้นนิด ๆ หน้าแดงหน่อย ๆ แล้วก็ทำให้คุณยิ้มได้ด้วยนะ ราคาหนึ่งแสนเม็ด คุณจะได้เลือกซื้ออย่างอื่นได้ด้วย คุ้มกันดี"
เจ้าของร้านแนะนำพร้อมกับลากเขาไปใกล้ชั้นวางหลอดยาสีชมพูสด
ชายหนุ่มนิ่งคิดไปชั่วครู่ ก่อนตอบ
"แพงทีซุดเทาไรรอ"
เจ้าของร้านขมวดคิ้วนิดหนึ่ง
"อ๋อ...แพงสุดก็สองล้านเม็ด มันคือความปลอดภัยครับ พวกนั้นจัดเก็บอย่างดี บรรจุในเซฟละอองธุลีดาวหางวิปโยค มีคนอารักขาและจะจัดส่งให้ถึงบ้าน"
เจ้าของร้านอธิบายยาวยืด
"อืม" ชายหนุ่มนิ่งไปอีก "แลวอาไรทูกซุด"
"ความทุกข์ครับ เม็ดเดียวก็ขายแล้ว ของล้นตลาด ลองดูไหม แต่ซื้อแล้วไม่รับเปลี่ยนหรือคืนนะ"
"อืม" ชายหนุ่มนิ่งไปอีก "อาไรคายดีซุด"
"ก็...หลายอย่างนะ คงเป็นพวกความรู้สึกรวย เสียวซ่าน แล้วก็สุขล่ะมั้ง แต่พวกนั้นก็เกินครี่งล้านเม็ดอยู่"
เจ้าของร้านพูดดักทางชายหนุ่ม เมื่อเห็นเขายืนนิ่งและใช้เวลามากพอควรแล้วก็หาวิธีตัดบท
"แล้วคิดออกหรือยังอยากได้อะไร"
"เอาทีคุณแนนำมากอด้าย"
"โอเค...." เจ้าของร้านบรรจุลงกล่องธรรมดาพร้อมกับยื่นให้เขา "ทีเลือ เอ้ย! ที่เหลือเอาอะไรดี?" คุยกันอยู่นานจนเขาเกือบติดสำเนียงลูกค้าหนุ่มไปด้วย
"เอาความดีใจมาดวยแลวกัน นองซาวพมยากไดมานานแลว"
"โอ้ ได้ๆๆ เอาสี่เลยเนาะจะได้หมดพอดี"
"อืม..."
ชายหนุ่มยื่นเหงื่อสามแสนเม็ดเป็นสิ่งแลกเปลี่ยน เจ้าของร้านรับไว้แล้วกล่าวขอบคุณ ยังไม่ทันก้าวพ้นร้านดี ลูกค้าขี้สงสัยก็หันมาถามอีกครั้ง
"มีอาไรทีรานคุณไมมีคายบางไมนี"
เจ้าของร้านหันมายิ้มให้

"ก็ ความรู้สึก 'รัก' ไงครับ ผมเองยังหาส่วนผสมที่ลงตัวของมันไม่ได้สักที
ว่ากันว่ามันดีมาก โลกกลมๆเคยบอกไว้ตอนผมดูมอนิเตอร์ข่าว"

"รัก รือ" ชายหนุ่มทวนซ้ำ

"ครับ ส่วนประกอบมันเยอะมาก ทั้งความไว้ใจ ความดี ความปลอดภัย ความอบอุ่น ความสุข โอ๊ย...สาธยายไม่หมด
แต่ถึงผมผสมมันกี่ครั้งก็ไม่เคยเป็นความรู้สึกรักจริง ๆ สักที

ขาดอะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน..."

........
......
...
..


SHARE
Written in this book
นิทาน - นาน ๆ ที
กาลครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว ...
Writer
23rdHint
Storyteller
คนธรรมดา

Comments