ป้าขี้บ่น😡


" ป้า หายไปอีกละ "
" ป้า หายไปไหนอ่ะ "

......ทุกครั้งที่ได้อ่านถ้อยคำเหล่านี้ รอยยิ้มเล็กๆมักจะเกิดขึ้นในใจเสมอ มันไม่ได้พิเศษอะไรหรอกไม่พิเศษอะไรเลย แต่มันกลับเป็นคำที่อ่านแล้วทำให้รู้สึกดี หัวใจพองโตเวลาที่เปิดเจอแชทค้าง แล้วขึ้นถ้อยคำเหล่านี้ มันแสดงให้เห็นถึงความใส่ใจเล็กๆ ว่าใครบางคนกำลังตามหา กำลังรอเราอยู่นะ...

ความจริงมันเป็นช่วงระยะเวลาสั้นๆที่เราได้รู้จัก พบปะ มีการพูดคุยกัน และสร้างความสัมพันธ์ที่ดีให้แก่กัน ความทรงจำที่สวยงามได้งอกเงยขึ้น  หลายๆเรื่องราวได้เกิดขึ้นในช่วงระยะเวลาสั้นๆนี้ หลายสิ่งที่ไม่เคยได้รับจากใคร ไม่เคยมีใครทำให้ ลุงกลับเป็นผู้ชายคนแรกที่ทำให้รู้จัก ทำให้เข้าใจ และพาความสดใส ความบ้าบอ ให้เราได้รู้จัก เลือกทำตามใจตัวเองได้ งอแงได้ โวยวายได้ เมื่อมีลุงอยู่ด้วย ความเงียบเหงาที่เคยชิน ก็ถูกลุงเข้ามาทำลายทีละน้อยๆ จนมันเริ่มหมดไป

ความสุขเล็กๆเกิดขึ้นในหัวใจอย่างต่อเนื่อง ทุกๆวันที่เราได้เจอกัน ทุกครั้งที่เราได้เห็นหน้า ทุกที่ที่เราได้ไปด้วยกัน สมองและหัวใจทำหน้าที่เก็บเกี่ยวความทรงจำที่เกิดขึ้นอย่างสม่ำเสมอ จนวันเวลาล่วงเลยมาถึงเดือนแห่งความรัก ที่ทุกคนต่างรอคอย แต่แปลกแทนที่ทุกอย่างจะค่อยๆเป็นไปในทางที่ดี หัวใจเริ่มเก็บความทรงจำได้น้อยลง น้อยลงไปเรื่อยๆ ลุงค่อยๆหายไปทีละนิด ทีละนิด หายไปจากแชทที่เคยมีบทสนทนาของป้าขี้บ่นกับลุงหนวด  หายไปโดยไม่ทราบว่าเพราะสาเหตุใดกันที่ทำให้ลุงหนวดค่อยๆเปลี่ยนไปแบบนี้....

วันนี้แม้จะหลงเหลือเพียงบทสนทนาสั้นๆ และมันคงจะสั้นลงไปอีกเรื่อยๆ ในอนาคตอันใกล้นี้ ความจริงก็รู้นะ และพยายามทำความเข้าใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น แต่ก็ยังคงหาคำตอบให้หัวใจตัวเองไม่ได้เหมือนเช่นเคย ต่อแต่นี้ป้าจะไม่พยายามหาคำตอบอีกแล้วละ ยิ่งหาคำตอบก็มีแต่คำถามเพิ่มมากขึ้น  อยู่นิ่งๆเฉยๆสักพัก รักษาความทรงจำที่ดีน่าจะเป็นสิ่งเดียวที่ดีที่สุดในตอนนี้ เพราะคงทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว 

วันนี้ถึงแม้ว่าป้าจะรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น และได้สร้างกำแพงป้องกันความเจ็บปวดไว้บ้างแล้ว แต่ลึกๆใจก็ยังรู้สึกบอบช้ำไม่น้อยจากความสัมพันธ์ จากเรื่องราวที่กำลังค่อยๆเพิ่มขึ้นทีละน้อยๆ แต่อยู่ๆก็ลดน้อยลงไปแบบเฉยๆ  แต่ไม่เป็นไรหรอกป้าขี้บ่นก็แค่บ่นไปเรื่อยๆ เดวป้าเหนื่อยป้าก็เลิกบ่นไปเองแหละเน๊าะๆ เดียวนี้ป้าเก่งขึ้นเยอะเลยนะ ฝึกทำอะไรเองแบบที่ลุงเคยทำให้บ่อยๆด้วยแหละ เพราะป้าไม่รู้ว่าลุงหายไปอีกเมื่อไหร่ และหากวันนั้นมาถึงป้าจะได้ไม่ต้องกลัวและมีความกล้าพอกับการเดินคนเดียว..

จากแต่ก่อนที่มีลุงพาทุกที่ๆอยากไป ไปกินข้าว ไปเดินเล่น ไปเที่ยว ด้วยกันบ่่อยๆ วันนี้ป้าเริ่มเรียนรู้ที่จะไปไหนมาไหนด้วยตัวเองแล้วนะ และอีกไม่นานหรอก อีกไม่นาน ป้าน่าจะปรับตัวได้มากขึ้นเรื่อยๆในสักวันหนึ่ง ป้าเชื่อแบบนั้น ถึงแม้ว่าความจริงป้ายังอยากที่จะเดินไปพร้อมกับลุงในทุกๆที่ ที่เราเคยไปด้วยกันก็ตาม...

จากแต่ก่อนที่พอหิวก็เรียกให้ลุงมากินข้าวเป็นเพื่อน เพราะไม่กล้าที่จะออกไปไหนคนเดียวในตอนกลางคืน / แต่เดียวนี้ป้ากินข้าวคนเดียวตอนกลางคืนได้แล้วนะ ป้าเก่งป่ะละ😁

วัดพระธาตุที่เคยขึ้นไปนั่งมองดาว ไปนั่งคุยกัน ขั้นบันไดที่เคยไปนั่งกินโรตีมะตะบะที่ลุงสั่งมากินแล้วมันไม่อร่อยมากๆตอนนั้น  / เดวนี้ก็เก่งพอที่จะขึ้นไปคนเดียวได้แล้วนะ แต่ยังไม่เก่งพอที่จะเดินขึ้นบันไดคนเดียว ไม่เก่งพอที่จะนั่งมองดาวคนเดียว ยังไม่เก่งพอที่จะเดินเหยียบรอยความทรงจำเดิมๆได้ทั้งหมด

คำตอบที่ลุงเคยพูดกับเพื่อนว่า ไม่ใช่หรอก เราไม่ใช่แฟนกัน / วันนี้คำนั้นก็ยังคงดังก้องในใจ ตั้งแต่ที่วัดพระธาตุคืนนั้น ลุงคงคิดไม่ถึงหรอกว่าป้าฟังออก😐

เวลาซักผ้าที่เคยกลัวว่าจะขับรถไปไม่ได้/เมื่อวารก็ขับมอไซค์ไปซักเองได้แล้วนะ ถึงแม้จะทำเสื้อตกกลางทางก็เถอะ😁

ชีวิตนี้ไม่เคยไปร้านตัดผมของผู้ชาย ครั้งแรกที่ไปคือพาลุงไปตัดผม / วันก่อนก็พาลุงทองไปตัดมาแล้วนะ ไปนั่งรอเหมือนเดิมเปี๊ยบเลย นั่งเล่นโทรศัพท์รอลุงทองเหมือนที่รอลุงนั่นแหละ แต่แค่รอไม่นานเท่าที่รอลุง

ถนนคนเดินที่เราไปเดินด้วยกันบ่อยๆ / ตอนนี้ยังไม่กล้าไปหรอก เพราะยังรู้สึกกลัวนิดหน่อย กลัวว่าเดินไปแล้วจะไปเจอลุงเดินกะใครอีกคน เจอแบบนั้นจริงๆป้าคงวิ่งหลบไม่ทันแน่ๆ5555

ร้านโรตีที่เคยไปซื้อกินกันบ่อยๆ/ ตอนนี้ก็ยังไม่กล้าไป รออีกนิดให้กล้าและบ้าบอกว่านี้ ก็คงต้องไปเองในสักวันหนึ่งแหละเน๊าะ😂

ร้านกาแฟร้านเดิมที่เคยไปด้วยกันบ่อยๆ ตอนนี้ก็กลายเป็นที่ประจำการใหม่ละ กลายเป็นบ้านหลังที่สองของป้าไปแล้ว / ถ้าไม่อยากเจอก็ห้ามไปเด็ดขาด เพราะถ้าลุงไปอาจจะเจอป้านั่งทำหน้างงๆอยู่ในนั้น😁

ทุกวันนี้ก็ยังคงนึกถึงแหละ จะนึกถึงไปเรื่อยๆแบบนี้แหละ เพราะยังไม่อยากจะลืมลุง👴
๑๘ ๐๒ ๘๐






 






SHARE
Written in this book
..............
Writer
rchiiraya
คนเล่าเรื่อง..
หลงไหลในความธรรมดา :)

Comments

Amfineammy
3 years ago
😢😢
Reply
rchiiraya
3 years ago
เราเปลี่ยนจากน้ำตามาเป็นรอยยิ้มแทนได้ไหม?