เวียดนาม - ตามประสา / โฮจิมินห์
รูปนี้เราถ่ายที่โฮจิมินห์ เมืองหลวงที่เป็นแบบในรูปนั่นแหละ สวย สะอาด วุ่นวาย รถเยอะชิบหาย แล้วก็มีมอ'ไซค์ที่ขับได้ท้าความตายโคตรๆ ได้ยินเสียงลือเสียงเล่าอ้างถึงการขับรถของคนที่นี่มานาน ได้มาเจอกับตัวจริงๆ ก็โฮจิมินห์นี่แหละ

เพราะความใจง่าย ที่เผลอไปตกลงค่าตั๋วราคาถูกกับแก๊งเพื่อนสาวอีกสี่คน เราเลยต้องมาผจญภัยในเวียดนามในอีกครึ่งปีต่อมา แม้ว่าก่อนมาจะรีเสิร์ชข้อมูลกันหนักหน่วงขนาดไหน ยังไง๊ยังไงมันก็ไม่เท่าได้มาเจอของจริง และถึงจะมั่นหน้ากันมาพอสมควรว่ามีประสบการณ์เดินทางมาบ้าง แต่พอมาเจอเวียดนามเท่านั้นแหละคุณ หึ! ยิ้มอ่อนเลยสิ

เพียงแค่ชั่วโมงแรกที่เท้าแตะโฮจิมินห์ เราและผองเพื่อนก็ได้เจอสิ่งที่เรียกว่า 'เวียดนามสไตล์'

เพราะว่ารถนอนที่จองไว้อยู่แถวตลาดเบนถัน เราเลยต้องต่อรถเมล์สาย 512 เพื่อนั่งไป ค่าตั๋ว 5,000 ดอง ห้ามจ่ายเกินและไม่ควรจ่ายขาด เพราะถ้าเกินลุงจะไม่ทอนจ้า! นี่ก็หาข้อมูลมา อะรวมยอด 5 คนได้สองหมื่นห้า จ่ายหมู่ไปเล้ย พอลุงยื่นตั๋วมาห้าใบ เราก็นั่งคุยกันตามประสา สักพักลุงไม่ยอมไป พูดย้ำซ้ำๆ คำเดิมเป็นภาษาเวียดนาม แปลได้ว่า "ห้าพัน" ลุงพูดซ้ำๆ อยู่นั่น เราก็นึกว่าคลาสสอนภาษา ใจดีจัง สอนการนับค่าเงินเล็กๆ น้อยๆ ไว้ด้วย แต่เอ้า ทำไมคนในรถมองเราแปลกๆ อย่างนั้นล่ะคะ ไปๆ มาๆ เห้ย มันเริ่มไม่ใช่แล้วว่ะ

ทั้งๆ ที่เพิ่งจ่ายเงินไปเมื่อสิบวินาทีที่แล้ว แต่ลุงก็ทำเหมือนจำอะไรไม่ได้ นี่ลุงโดนแท่งลบความทรงจำจาก Men in Black เปล่าอะ ทำไมลืมง่าย หายวับไปเหมือนไม่เคยจับเงินหมื่นมาก่อน เรากับเพื่อนเถียงกันนานมาก จนสุดท้่ายก็ได้ข้อสรุปจากความช่วยเหลือของคนเกาหลีที่นั่งอยู่ข้างหน้า (ซึ่งเค้าแนะนำให้จ่ายไปซะจะได้จบๆ และยังเตือนด้วยว่าให้เก็บตั๋วดีๆ เพราะที่อื่นก็จะมีแบบนี้อีก เริ่ด!) แต่เราก็ไม่ต้องจ่ายจ้า เถียงจนชนะ เอาเงินในมือลุงนี่แหละมากางนับทีละใบ อะนี่เห็นไหมสองแสนห้า อย่ามาเนียนเถียงฉันนะ / พร้อมโบกสะบัดตั๋วในมืออีกห้าใบ (ความจริงแล้ว 5,000 ดอง = 7 บาทไทย แต่เรื่องอะไรเราจะยอมเสียคะ เจ็ดบาทฉันก็ไม่ให้)

เราผ่านสเตชั่นที่ 1 มาได้ ถึงที่หมายแบบปลอดภัยดี เงินไม่หลุดไหลไปมากกว่า 5,000 ดอง แต่ข้างในจิตใจนี่แบบ...แม่งโคตรเฟิร์สอิมเพรสชั่นอะ ประทับใจสุดๆ

ตลอดทางที่เดินจะพยายามหนีบกระเป๋าถือ พร้อมลากกระเป๋าเดินทางต๊อกแต๊กๆ เจอคนไปใครมาก็ระแวงเขาไปซะหมด จนกระทั่งเจอคนดีจริงๆ ที่มาช่วยบอกทางให้นี่แหละถึงได้นึกขึ้นได้ว่า ที่ไหนๆ มันก็มีคนดี-คนเลวอะ นี่ฉันจะมัวมานั่งอคติอยู่ทำไม / ดึงมงลงหัวแปปนะคะ

ถ้าใครเคยไปเวียดนาม หรือวางแผนจะไป เราแน่ใจว่าต้องมีบริษัททัวร์ชื่อ 'Vietsea' ผ่านตาไปไม่มากก็น้อย เรากับเพื่อนซื้อตั๋วรถนอนไปดาลัทจากที่นี่ ราคา 250,000 ดอง (374 บาท) พร้อมทั้งอาบน้ำอาบท่า ฝากกระเป๋า (และเพื่อนบางคนยังทำเหมือนที่นี่เป็นบ้านของมัน) แล้วค่อยออกไปเดินชมเมือง

โฮจิมินห์เป็นเมืองที่สวยกว่าที่เราคิดมาก แม้ว่าอากาศจะร้อนพอๆ กับไทย แต่ผังเมือง หรือตึกรามบ้านช่องก็ทำให้เดินดูได้เพลินตาเลย สิ่งเดียวที่ขัดขวางการเดินทางของเราก็คือการจราจรของที่นี่แหละ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่ออะ คนที่นี่เขาขับรถกันได้โนสนโนแคร์จริงๆ ทั้งๆ ที่มีคนข้ามทางม้าลายอยู่ แต่เฮียๆ ทั้งหลายก็แทบจะไม่ลดความเร็วเลยค่ะ

ครั้งแรกที่มาถึง พวกเรายืนงงกับถนนที่นี่สักพัก รถอยากขับก็ขับ มอ'ไซค์จะสวนก็สวน แถมยังบีบแตรเหมือนเป็นโค้ดลับอะไรกันอีก นี่ถ้ามีเวลาอีกหน่อยก็อยากจะศึกษานะคะ คงคล้ายๆ กับรหัสมอส เอาไปใช้ที่ไทยเก๋ๆ เท่ๆ งี้ นอกจากนั้น สิงห์ท้องถนนหลายๆ คนยังเหมือนสวมวิญญาณดอม โทริโต้ ขี่กันเฟี้ยวฟ้าวเหมือนกำลังนั่งดูฟาสต์ฯ บางครั้งข้ามถนนแบบทูเวย์แล้วต้องยกมือกุมอก อาเฮียเวียดนามขับรถพุ่งผ่านแบบสัมผัสความเย็นลมได้ หัวใจจะวายแล้วจ้า

แต่คนที่นี่มีพลังพิเศษ โคตรใจเด็ด เดินข้ามกันแบบชิลๆ โนสนโนแคร์รถราเช่นกัน จากที่เฝ้าสังเกตพฤติกรรม โฮจิเมี่ยนห์ (โฮจิมินห์+เอี้ยน) แล้วเราสรุปได้ว่า สเตปในการข้ามถนนคือไม่ต้องแคร์ คุณแค่ก้าวเท้า ยกมือทำปางห้ามญาตเบาๆ แล้วเดินตรงไปอย่างสง่างาม บรรดารถราทั้งหลายจะหยุดให้คุณเอง (แต่พอลองทำเองจริงๆ แล้วก็วิ่งกันอุตลุดอยู่ดี สรุปแล้วใจไม่แข็งพออย่าเสี่ยงเนอะ แต่อยากลองก็ได้ ให้อารมณ์ไฟนอลเดสทิเนชั่นงี้ สวยๆ)

การข้ามถนนในเวียดนาม ถึงแม้จะรู้สึกเหมือนว่ากำลังจะถูกผลักร่วงลงปากเหว แต่ก็มีเสน่ห์แบบแปลกๆ นะ จริงๆ ถนนที่นี่ก็ไม่ได้ข้ามยากขนาดนั้น จุดสำคัญคือห้ามลังเล เราก้าว เขาต้องหยุด! แล้วถ้าเขาไม่หยุด? อันนี้ก็แล้วแต่บุญกรรมที่ทำมา ไม่ใช่ละ ส่วนใหญ่เขาก็ชะลอๆ ให้ ไม่ได้พุ่งฟ้าวแบบไร้จังหวะแทรก ถึงคนที่นี่จะขับรถปานรถไฟเหาะยังไง แต่ตลอดทางที่ผ่านๆ มา เราก็ยังไม่เคยเห็นอุบัติเหตุนะ

พูดถึงจุดสำคัญของโฮจิมินห์อย่างอนุสรณ์ลุงโฮฯ บ้าง สถานที่ที่ถือว่าเป็นแลนมาร์ก และมีเสียงเล่าอ้างว่าโดนวิ่งราวโทรศัพท์ แน่นอนว่าแก๊งทัวร์ชะโงกของเรากุมกระเป๋าแน่น ระแวดระวังให้มากที่สุด แต่สิ่งที่เจอคือพี่ทหารเสื้อเขียวยืนสอดส่ายอยู่ อะเบาใจไปเปราะนึง ถ่ายรูปเก็บบรรยากาศกันพอสมควร ก็ตกลงกันว่าจะลากสังขารกลับไปเวียดซี (Vietsea) เดินผ่านจัตุรัสมาเรื่อยๆ เป็นบรรยากาศที่ให้อารมณ์ที่รวมตัววัยรุ่นงี้ บ้านเรามีสยาม เขาก็คงมีจัตุรัสนี้เนี่ยแหละ นัดกันมาจับกลุ่มน่ารักๆ เล่นอูโน่กันแบบ เอ้อ น่าเอ็นดู

พอถึงเวียดซีก็อาบน้ำอาบท่าอีกรอบ แล้วเก็บของใส่กระเป๋าเตรียมตัวไปดาลัท (จริงๆ นี่ก็ค่อนข้างชะโงกทัวร์มากๆ 4 วัน 3 เมือง จ้า บ้าพลังมากๆ - ถ้าอยากเที่ยวแบบดื่มด่ำจริงๆ ควรเก็บไปทีละเมืองจะดีกว่านะคะ จะได้รสชาติและชีวิตของเมืองนั้นจริงๆ) รถนอนของเขานี่นอนสบายอยู่นะ มันเป็นส่วนตัวอยู่อะ แยกเป็นที่ๆ แล้วก็มีช่องตรงขาให้ใส่ของ ไม่ได้ดีขนาดมีที่ชาร์ตแบต แต่มีไวไฟฟรีให้ก็โอเค ซึ่งก็ไม่ค่อยได้ใช้หรอก เพราะส่วนใหญ่เรานอน

สรุปแล้ว โฮจิมินห์ เป็นเมืองที่มีเสน่ห์เฉพาะตัว ซึ่งเราและเพื่อนลงความเห็นว่า เหมือนริโอ เดอ จาเนโรในหลายๆ มุมมอง แต่เป็นริโอเวอร์ชั่นเอเชียนะ แบบได้อารมณ์จีนๆ มีกลิ่นเก๋ากี้ผสมกับครีมชีสงี้ เป็นเมืองที่สนุกทุกครั้งที่ได้ข้ามถนน พร้อมกับมองรถราที่วิ่งขวักไขว่ไปมาด้วย ถึงที่นี่จะไม่ใช่เมืองที่เราชอบที่สุด แต่ความทรงจำสุดๆ หลายๆ อย่างก็เกิดขึ้นที่นี่ สนุกดี แล้วก็ คิดถึงนะโฮจิมินห์ / เฝอร้านนั้นที่ให้หลบฝนอร่อยมาก, ป้าขายเสื้อในตลาดเบนถันก็ขูดรีดมากเช่นกัน, โปสการ์ดที่ส่งจากไปรษณีย์ก็ยังรออยู่นะ - ไว้จะกลับไปอีกครั้ง ต่อไปนี้จะรีดตังทอนให้ครบ

SHARE
Writer
mrmthmry
-Nothing-
เรื่องเล่าของสาวเพ้อฝัน

Comments

ElectricPink
4 months ago
ฮาตรงข้ามถนนมากค่ะ อ่านแล้วก็ทำให้เราหัวเราะคิดถึงวันวานที่โอจิมินห์ซิตี้  เราไปเที่ยวเวียดนามเมื่อสิบเอ็ดปีที่แล้ว และเมืองที่ชอบที่สุดคือดาลัท มันคล้าย สวิสเซอร์แลนด์ ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เลย... 

ปล รูปสวยมากค่ะ :)
Reply
mrmthmry
4 months ago
ขอบคุณนะคะที่ชอบบ ตอนข้ามถนนนี่ระทึกใจจริงๆ กลัวจะโดนเสยมากๆ 55555 เราชอบดาลัทเหมือนกันค่ะ เป็นเมืองต๊ะต่อนย้อนที่มีเสน่ห์มากๆ
papapick
4 months ago
สนุกดีครับ อ่านแล้ว อยากหาหาโอกาสไปเยือน เมืองโฮฯ สักครั้ง
Reply
mrmthmry
4 months ago
ขอบคุณนะคะ :) โฮจิมินห์มีอะไรน่าเที่ยวเยอะค่ะ ถ้าชอบชีวิตแบบคนเมืองนี่เที่ยวสนุกเลย
MichaelLeahai
4 months ago
เขียนสนุกมากๆ เลย เจ็ดบาทยังไม่ยอมเสียอีกนะ

Reply
mrmthmry
4 months ago
ขอบคุณทีชอบนะคะ เจ็ดบาทก็เสียดายค่ะ ขี้เหนียวใช้ได้เลย ฮ่าๆ :)