จงใช้ชีวิตให้เหมือนการเต้นรำ
จำกันได้ไหมว่าครั้งล่าสุดที่คุณเต้นรำคือเมื่อไหร่?
เราเชื่อว่าบางคนจะตอบว่า ก็ช่วงเรียนมัธยมไง ในวิชาลีลาศ
ที่เราถูก ‘บังคับ’ ให้เต้นรำ ทั้งที่ในใจบอกว่าไม่อยากเต้นเอาซะเลยสิ

ยิ่งถ้าใครเรียนโรงเรียนที่มีทั้งผู้ชายแล้วก็ผู้หญิงละก็
วิชานี้คงเขินกันเป็นแถบ
บ้างก็ลุ้นว่าเราจะได้เต้นคู่กับใคร ใช่คนที่แอบชอบรึเปล่านะ

การเต้นรำ มักจะมีเรื่องของ ‘การสัมผัส’ 
ที่ในชีวิตจริงเราคงไม่ค่อยได้สัมผัสกับเพื่อนต่างเพศเท่าไหร่นัก
และมักจะมีอาการ ‘เขิน’ ตามมา เต้นไป ก็หน้าแดงกันไปเป็นแถบๆ

เราจำได้ว่าโรงเรียนของเรามีสอนวิชาลีลาศช่วงม.ปลาย
แต่โรงเรียนของเราเป็นโรงเรียนหญิงล้วน
จึงหาได้มีความเขินอายใดใดทั้งสิ้น

เราเต้นกับเพื่อนอย่างสนุกสนาน
วิชาลีลาศถือได้ว่าเป็นวิชาต้นๆที่เราชอบนะ
ยิ่งจังหวะชะชะช่า และร็อคนั้น
บอกได้เลยว่าเต้นแล้วมันส์สุดๆ

แต่กับบางคนอาจจะถึงกับร้อง ‘ยี้’ กับวิชาลีลาศ
และรู้สึกว่า ‘เฮ้ย แม่งไม่เห็นหนุกตรงไหนเลยว่ะ’ 
หรือบางคนก็แอบกลัวว่าจะเต้นตามเพื่อนไม่ทัน
และอาจจะทำท่าทางอะไรเปิ่นๆให้เพื่อนเห็น แถมยังหน้าแตกอีกต่างหาก

หลังจากคลาสลีลาศที่เราเรียนตอนม.ปลายนั้น
เราก็ไม่ได้เต้นลีลาศกับใครอีกเลย..

จนกระทั่ง...เมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา
เราได้ไปร่วมงานของกลุ่มคนที่หลงรักการเต้นรำอย่าง Bangkok Swing
งานจัดขึ้นที่ Cho Why ย่านเยาวราช
ด้วย theme งานคือ Swinging in the rain จึงมีการฉายหนังที่มีชื่อเรื่องเดียวกับ theme 
อารมณ์เหมือน Musical ที่ตัวละครจะไม่ได้พูดจากันปกติ
แต่จะใช้เพลงเป็นภาษาที่คุยกัน

หลังจากนั้นทีมของ Bangkok Swing ก็จะแนะนำตัวเอง 
และเชิญชวนให้คนที่มาร่วมงานมาเต้นด้วยกัน
โดยก่อนเต้นก็จะมีการสอน Basic Swinging 101 กันซะก่อน 
(วิชานี้ตั้งชื่อเอง ไม่ได้มีการตั้งชื่อมาก่อนแต่อย่างใด 55)

โดยคนที่เข้าร่วมจะยืนกันเป็นวงกลม 
คนที่อยู่ในทีม Bangkok Swing จะอยู่วงกลมด้านนอก
และเราที่เป็น beginner ก็จะอยู่ด้านใน

แรกๆที่ได้เต้น เราจะเก้ๆกังๆ ไม่รู้จะวางมือยังไง?
ไม่รู้ว่าจังหวะที่เต้นถูกไหม?
ขาที่เต้นถูกต้องรึเปล่า?

ทุกคนในงานที่มาก็ต่างเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน
แต่เมื่อถึงเวลาที่จะต้องเปลี่ยนคน เราต่างทักทายและยิ้มให้กัน
เพื่อเป็นการละลายพฤติกรรมและทำความรู้จักกันเบื้องต้น

นักเต้นบางคนที่เต้นจนชำนาญ จะทำให้เรารู้สึกได้ถึงความผ่อนคลาย
เค้าจะพยายามทำให้เราสบายใจและเป็นตัวเองมากที่สุด

ในการเต้นรำจะต้องมีผู้นำที่ดี
เพราะผู้นำที่ดีจะทำให้ผู้ตามเต้นได้อย่างไม่เคอะเขิน
ในทุกๆการเคลื่อนไหว เราไม่ได้นึกถึงอะไรเลย
นอกจากการได้ยินเสียงเพลง และมีความสุขร่วมกันกับคู่เต้นรำตรงหน้า

ไม่มีใครบอกได้ว่า เราเต้นรำเพื่ออะไร
เราเต้นแล้วจะได้อะไร

ในทุกๆการเคลื่อนไหวสิ่งที่สำคัญคือการ enjoy กับวินาทีที่อยู่ตรงหน้า
enjoy กับคู่เต้น
enjoy กับเสียงเพลง
enjoy กับมือและเท้าที่กำลังเคลื่อนไหว

ถ้าเรามัวแต่พะวงว่าเต้นออกมาแล้วจะเป็นยังไง
คนอื่นจะมองเราแปลกๆไหม?
หรือบางคนก็เลือกจะไม่เต้นมันเลยคงจะดีกว่า
เราจะไม่เจอความสนุกของการเต้นเลยสักนิดเดียว
 
ชีวิตที่มีแต่ ‘ความกลัวและความกังวล’
ทำให้เราไม่ได้เคลื่อนไหว และขาดอิสระไปบางช่วงบางตอน
บางคนเลือกที่จะอยู่เฉยๆ
เพื่อมองดูคนอื่นเต้น แม้ในใจจะอยากเต้นบ้างก็ตาม

จะเลือกอะไรดีระหว่างไม่ทำอะไรเลย กับล้มเหลว
ไม่ทำอะไรเลยคือไม่ยอมทำ ไม่ลอง ไม่เรียนรู้ ไม่ค้นพบ แต่ ‘ไม่เจ็บตัว’ 
กับ ล้มเหลว 
ทำหลายอย่าง ลองสิ่งที่อยากทำ ตั้งคำถาม สงสัย และค้นหาคำตอบ
เจ็บตัวแต่ก็อาจจะค้นพบ

ไม่มีใครการันตีว่าการเต้นรำครั้งนี้จะได้อะไร
เช่นเดียวกัน ไม่มีใครการันตีว่าชีวิตที่มีความเสี่ยงจะเจอกับอะไร

ชีวิตที่ไร้ความเคลื่อนไหว ไร้อารมณ์ ไร้อิสระ
บางครั้งก็นำพามาซึ่งความน่าเบื่อ

ลองปลดปล่อยตัวเองไปกับเสียงดนตรี กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
ไม่ต้องคิดถึงอะไรทั้งสิ้น
ไม่นึกถึงอดีต
ไม่กลัวกับอนาคต
แต่พอใจกับสิ่งที่ทำในปัจจุบัน

ขอบคุณเสียงเพลง ผู้คน  ลีลาศ
ที่ทำให้เข้าใจคำว่า ‘ความสุขอยู่ตรงหน้า’ ก็วันนี้เอง : )
SHARE
Writer
StoryCollector
experience hunter
เกิดจากความช่างสังเกตุผู้คน สิ่งรอบตัว จนกลายเป็นนักสะสมเรื่องราว ชอบที่จะบันทึกประสบการณ์ที่ได้เจอ ทั้งจากตัวเอง จากเพื่อน จากคนรอบตัว หรือแม้กระทั่งคนแปลกหน้า มีความเชื่อว่าทุกคนมีเรื่องเล่าในแบบของตัวเอง.. Follow me : https://www.facebook.com/storycollectorsince2018/

Comments

Redmoon
2 years ago
น่าลองบ้าง
Reply