เรื่องนี้ไม่ใช่นิทานก่อนนอน

กาลครั้งหนึ่ง ไม่นานเท่าไหร่นักหรอก แต่ไม่มีวันจะเกิดขึ้นอีกแล้วแหละ เรื่องมันมีอยู่ว่า...


ในวันน่าเบื่อๆวันนึง
วันที่ไม่รู้จะทำอะไรดีนอกจากเล่นเกม
แต่เล่นคนเดียวมันน่าเบื่อนี่นา

เปิดหน้าต่างแชทถึงใครคนนึงขึ้นมา
เอาจริงๆก็ไม่รู้หรอกว่าทำไมถึงเป็นคนนี้
แต่ก็พิมพ์ถามเขาออกไปว่า

'ว่างมั้ย เล่นเกมเป็นเพื่อนหน่อย'
'ได้ครับ'

น่าจะคุยกันประมาณนี้ละมั้ง
ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน ลบแชททิ้งไปหมดแล้วด้วยสิ...

ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเลยสินะ แน่สิ ก็มันเพิ่งเริ่มนี่นา

หลังจากนั้นมา
ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงเริ่มคุยกันบ่อยขึ้น


อาจจะเป็นเพราะ ความอ่อนโยน หรือ
ความเป็นสุภาพบุรุษ หรือ
ความเป็นผู้ใหญ่่ อืม ทั้งที่จริงๆเด็กกว่าแท้ๆเลยนะ
หรืออาจจะเป็นเพราะคำว่า ฝันดี
คำที่อยากเป็นทั้งคนให้และรับมันเอาไว้แค่คนเดียวก็ได้
แต่จะเพราะอะไรก็ช่างเถอะ

'ดูเหมือนจะตกหลุกรักเข้าให้แล้วแหละ'

ได้แต่พึมพำประโยคนี้ในใจพลางอมยิ้มคนเดียว

แต่ย้อนกลับไปอ่านชื่อเรื่องสิ
เรื่องนี้ไม่ใช่นิทานก่อนนอน
ตอนจบมันไม่มีทางสมหวังหรอกนะ

สาเหตุล่ะ ?

ความไม่ชัดเจนสำหรับคนเคยผิดหวัง...
พูดไปก็เหมือนคนมองโลกในแง่ร้าย
และ ใช่ ฉันกลัว

สำหรับคนอื่นจะเลือกวิธีไหนกันนะ
บ่นลอยๆไปอย่างนั้นแหละ ไม่ได้อยากรู้สักหน่อย
เพราะว่าได้เลือกวิธีหนีปัญหาไปแล้ว
หนีไปอย่างคนที่โง่ที่สุด

หายไปเงียบๆเฉยๆ ไม่มีคำบอกลา มีเพียงคำขอโทษลอยๆ

แต่สุดท้ายก็หายไปได้ไม่นานหรอก
ความคิดถึงมันกัดกินจนต้องกลับไป
เปิดหน้าต่างแชทของเขาขึ้นมาใหม่
พิมพ์ข้อความขอโทษโง่ๆ ก่อนรับรู้ความเจ็บปวดที่แท้จริง

'มันสายเกินไป'

เขาไม่ได้เอ่ยมัน แต่เขาแสดงออกมัน


และเรื่องราวทั้งหมดก็จบลงเพียงเท่านี้

จบลงตรงที่เราไม่ได้คู่กัน

ขอให้มีความสุขมากๆ สุขภาพแข็งแรง ได้อยู่กับสิ่งที่รัก
เจอแต่สิ่งดีๆ ผ่านทุกๆปัญหาไปได้ นอนหลับฝันดี
ถ้ามีโอกาสได้เจอกันอีกก็ขอให้เรากลับมายิ้มให้กันได้
แต่ถ้าไม่ ก็ลาก่อนนะคะ : )



จบ


08-03-2017 17:47
SHARE

Comments