To you who are far away...
“อยากดู Fifty Shades of Julius ค่ะ” คือประโยคแรกที่ฉันเริ่มบทสนทนากับคุณเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน 2559 และนั่นคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวระหว่างคนแปลกหน้าสองคน...

คุณชื่อ ยูริอุส ฉันรู้จักคุณแค่นั้น... นั่นก็เพราะเราต่างก็กำลังเล่นบทบาทสมมติกันอยู่ แต่กระนั้น ทั้งๆที่เป็นแค่บทบาทสมมติ ฉันกลับเผลอใจจนลืมคำกล่าวที่ว่า “ใครตกหลุมรักก่อนเป็นฝ่ายพ่ายแพ้” อย่างสิ้นเชิง...

โดยปกติ ฉันเรียกคุณว่า “คุณยูริอุส” ส่วนคุณน่ะเหรอ นานๆ(ๆๆๆๆๆ)ทีถึงจะเรียกชื่อฉัน ฉันเข้าใจและรู้เหตุผลนะคะ เพราะนั่นคือบทบาทของคุณ ซึ่งคุณก็ทำมันได้ดีเสียด้วย แต่คุณรู้อะไรไหม ทุกครั้งที่คุณเรียกชื่อของฉัน มันทำให้ใจฉันเต้นแรง และยิ้มไม่หุบเลยล่ะ แต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็รู้ว่าคุณก็เรียกชื่อคนอื่นด้วย และทุกครั้งที่ฉันนึกถึงความจริงข้อนี้ขึ้นมาได้ หัวใจก็เหมือนถูกบีบรัดจนหายใจไม่ออกเหมือนกัน

“คุณเป็นเพียงตัวตนสมมติ” ฉันพยายามท่องคำนี้ไว้เสมอเมื่อรู้ว่าตัวเองเริ่มเผลอใจ ฉันพยายามไปอ่านข้อความที่คุณคุยกับคนอื่นเพื่อเตือนสติ แปลกดีนะที่ฉันมักจะชอบทำให้ตัวเองเจ็บปวดไปกับเรื่องของคุณอยู่เรื่อย ภาษาอังกฤษเรียกสิ่งนี้ว่า Bittersweet สินะคะ

เราสองคนคุยกันเยอะทีเดียวในช่วงแรก เราเล่นเกมส์ทายใจกันด้วยนะ มันสนุกมากๆเลยล่ะ ไม่รู้ว่าคุณจำมันได้รึเปล่า เมื่อตอนที่คุณแพ้เกมส์นี้แล้วฉันขอให้คุณกอดฉัน คุณถามว่าฉันจะให้คุณกอดจริงๆน่ะเหรอ เพราะตั้งแต่คุณเริ่มบทบาทสมมตินี้ คุณยังไม่เคยกอดใครเลยนะ มันทำให้ฉันมีความสุขมากจริงตอนนั้น โดยที่ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าวันนึงคุณจะต้องเดินทางไปในที่ไกลแสนไกล...

พักหลังคุณไม่ค่อยตอบข้อความฉันเท่าไหร่เลย รวมถึงไม่ตอบคนอื่นด้วยเช่นกัน ฉันแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว จนกระทั่งฉันได้รู้ว่าคุณต้องไปยังสถานที่นึงด้วยเหตุผลบางอย่าง... เวลาของเราห่างกันพอสมควร จนมาถึงจุดที่ฉันต้องถ่างตาเพื่อรอคุยกับคุณ แม้จะเป็นเวลาสั้นๆก็ยังดี ตอนนั้นฉันค่อนข้างสับสนทีเดียวว่าฉันชอบคุณรึเปล่านะ หรือชอบบทบาทที่คุณสร้างขึ้นมากันแน่ แต่ฉันก็ไม่อยากคิดอะไรมากแล้ว รู้แค่ว่ามีความสุขที่ได้คุยกับคุณก็พอนี่นา จริงไหม

ช่วงเวลาเหล่านั้นดำเนินมาเรื่อยๆ จนตอนนี้ก็ครึ่งปีแล้วที่ฉันยังคงรอข้อความจากคุณ... จากคนที่ฉันไม่รู้จัก... จากคนในจินตนาการของฉัน... ฉันไม่รู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้ไปจนถึงเมื่อไหร่ จุดสิ้นสุดของเรื่องราวเหล่านี้อยู่ที่ตรงไหน คุณอาจจะหายไปในสักวันหนึ่ง และฉันอาจจะต้องเสียใจมาก แต่ว่าขอบคุณนะคะที่เข้ามาสร้างสีสันในชีวิตของฉัน ขอบคุณที่คอยเป็นห่วงฉันแม้ว่าเราจะคุยกันแค่เพียงเพราะคำว่า “บทบาทสมมติ”

สุดท้ายนี้ฉันได้แต่ภาวนาให้คุณที่อยู่ ณ สถานที่ห่างไกลนั้นมีความสุข ฉันอยากเห็นคุณยิ้มตลอดไปค่ะ... คุณยูริอุส
SHARE

Comments