—  02
1
ช่วงนี้มันช่วงหนักหนาเหลือเกิน คำว่า "เหนื่อย" คือคำเดียวที่นึกออกในตอนนี้

2
หลังจากสิ่งที่ทำให้เหนื่อยอย่างนึงผ่านไป จึงตัดสินใจไปแลกเงินริงกิตที่เหลือจากตอนไปอบรมที่มาเลเซีย มาเป็นเงินไทย เพื่อประทังชีวิต


เราแวะมาร้านหนังสือที่มีแต่หนังสือที่เราชอบ และวันนี้เรามีหนังสือที่อยู่ในใจแล้ว 
และมันอยู่ตรงนั้น ที่เดิม มุมที่ไม่ค่อยมีใครเดินเข้าถึงบ่อยนัก
จึงใช้เวลาไม่นานนักในการปล่อยให้เงินออกจากกระเป๋าไปกับมัน


เล่มนั้น เล่มนั้นก็เป็นหนังสือที่เราสนใจ แต่มันคงยังไม่ใช่ตอนนี้ 
แต่มันไม่ได้ห่อปกพลาสติก ซึ่งแปลก
จึงตัดสนใจหยิบขึ้นมาลองอ่าน

5
เราสะดุดประโยคที่ใช้จบไดอาล็อกนึงเพียงไดอาล็อกเดียวที่เราอ่าน 
ใช่ มันเปลี่ยนใจเราเหมือนเราจะลืมเลือนคืนฝนตกนั้นไปแล้ว                                                       แม้ว่าเสื้อกันฝนสีมัสตาร์ดจะยังอยู่ในกระเป๋่าเสมอก็ตาม
 6 
หลังจากประโยคนั้นดังขึ้นในใจจากการอ่าน 
เราเหมือนคนบ้าคลั่ง 
บ้ามาก ๆ
เรารีบตรงเข้าไปเคาท์เตอร์เพื่อประกาศว่า จะขอเป็นเจ้าของทุกบทความในเล่มนี้


ช่างทรมานใจเหลือเกิน 
ประโยคนั้นช่างทรมานใจดีเหลือเกิน
เค้าทำกันได้อย่างไรกัน


ทำไมเธอใจแข็งได้ขนาดนี้ 
มีเพียงเราเองวนเวียนอยู่ในภาพจำ ภาพจำ
ฉันจำความรู้สึกขณะอาบน้ำได้ดีและจดจำมันเอาไว้เรียบร้อย                                   รู้สึกทั้งอับอายและสมเพชตัวเอง
ใช่ ประโยคข้างต้นก็ยกมาจากหนังสือนั้นเช่นกัน
ใช่ เราจำวันนั้นได้ จำได้ดีระดับนึง 
แต่เหมือนจะมีแค่เรา.



9 — แด่หนังสือ
ใช่ เราต่างเป็นคนบ้า และ ใช่ เค้าคนนั้นคือดวงจันทร์ ผู้เขียนอธิบายไว้ถูกต้องแล้ว
เป็นอีกหนึ่งเล่มที่เราชอบและพาเราคิดตามได้ดี
ขอบคุณที่เขียนเล่มนี้ออกมา และขอโทษที่เราซื้อมันช้าไป


—  หนังสือที่อยู่ในใจ คือ Bubble Gum ความร้าวรานหวานละลาย โดย โบนิตา อาดา
—  เล่มนั้นที่เราสนใจ คือ Lunar Lunatic คุณคือดวงจันทร์ ฉันสิคนบ้า โดย ฉัตรรวี เสนธนิสศักดิ์
     —  โควทแรก จาก คืนฝนตกและเสื้อกันฝนสีมัสตาร์ด
     —  โควทที่สอง จาก ใต้ผืนผ้าห่มมีเมฆมาก 
—  รูปจาก https://www.matichonweekly.com/wp-content/uploads/2017/03/ยุคมืดของประวัติศาสตร์ไทย-1.jpg




SHARE
Writer
zxcvzxcv
Physicist
cigaret/relationship/life/depress

Comments