เศษเศร้าส่วนศูนย์


มองดูร่างนิ่งสงบของตัวเองที่นอนหลับตาอยู่บนเตียงสีขาวสะอาด ดึงผ้าห่มขึ้นมาจนถึงระดับอกเพราะตัวผมคงหนาวพอสมควร ก่อนจะมองไปรอบห้องพักผู้ป่วยอีกรอบ

สายตาสะดุดเข้ากับโต๊ะข้างเตียงที่ไม่มีแม้กระทั่งดอกไม้สักดอกในแจกัน แต่มันไม่สำคัญแล้ว ผมเผยยิ้มจางๆ ออกมาแล้วเดินไปข้างนอก ลงไปข้างล่างสวนกับผู้คนนับสิบที่ไม่มีใครมองเห็นผม  มองขึ้นไปบนฟ้าและหรี่ตาเพราะแสงแดด มองหาต้นไม้สูงใหญ่และปีนขึ้นไป มันยังอีกไกลนักกว่าจะถึงท้องฟ้าที่ผมใฝ่ฝันอยากใช้ชีวิตอยู่บนนั้น

นกสามตัวบินมาเกาะที่กิ่งไม้ใหญ่ ผมขอให้พวกมันช่วยพาผมขึ้นไปบนก้อนเมฆ นกปฏิเสธแต่ผมวิงวอน พวกมันพาผมไปปล่อยไว้บนเมฆสีขาว

ผมยิ้มออกมา สัมผัสขอยปุยเมฆที่ต้นขานุ่มนิ่มเหมือนที่เคยคิดเอาไว้ ผมกางแขนออกเมื่อลมพัด  เงยหน้าสูดอากาศบริสุทธิ์ แล้วก็ชะโงกหน้ามองลงไปข้างล่าง

สวย...ผมยิ้ม แล้วผมก็หัวเราะออกมาจนน้ำตาไหล ฝันเป็นจริงเสียที ผมเกาะก้อนเมฆแล้วปีนขึ้นไปให้สูงกว่าเดิม

แต่แล้วแสงบางอย่างก็สะท้อนเข้าในดวงตาเมื่อเงยหน้า ผมหยุดชะงัก เมื่อสิ่งที่เห็นคือผู้ชายคนหนึ่งลอยตัวอยู่เหนือเมฆและมองผมอยู่เช่นกัน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย

"นาย...ขึ้นมาทำอะไร" เขาถาม

"แค่หนีมา" ผมบอก

ผมยืนบนเมฆแล้วสบตากับเขา ก่อนนั่งห้อยขามองลงไปข้างล่าง อีกฝ่ายใส่ชุดสีขาว และผมรู้ว่าเขาตายไปแล้ว

"อยากขึ้นไปข้างบนเหรอ" เขามานั่งข้างกัน แกว่งขาช้าๆ กลางอากาศ 

"อืม"

"ทำไมล่ะ นายยังไม่ตายนะ"

"ไม่ตายก็เหมือนตาย"

"รู้อะไรมั้ย ฉันอยากลงไปข้างล่างมากเลย" เขายิ้ม "แม้ว่าลงไปบ่อยๆ แล้วพลังจะหมดจนต้องเร่ร่อนก็เหอะ"

"เหรอ ข้างล่างมีอะไรดี"

"มีสิ่งที่ฉันอยากทำเต็มไปหมด มีพ่อกับแม่ มีฝนตก มีเพลง มีอาหารโปรด"

"แต่ฉันไม่มีอะไรเลย"

"นายชอบเวลาฝนตกมั้ย ข้างล่างมี แต่ข้างบนไม่มีนะ" เขาเงียบไปพักหนึ่ง "มันสงบก็จริง แต่มันไม่มีอะไรเลย"

ผมนิ่งเมื่อเขาพูดจบ ผมชอบฝน แต่แค่หยดน้ำเม็ดเล็กๆ คงเปลี่ยนความตั้งใจของผมไม่ได้หรอก

อีกฝ่ายหันมามองหน้าผม "ฉันกำลังจะลงไปข้างล่างแต่ดันเจอนายที่ขึ้นมาข้างบนพอดี เอาเป็นว่านั่งคุยกันต่ออีกหน่อยมั้ย"

"เอาสิ"

ท้องฟ้าสีฟ้าที่ผมชอบเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อน มันสวยและสำหรับผมมันคือสัญลักษณ์ของวันพรุ่งนี้ มันทำให้ผมหดหู่ทุกครั้งที่นึกถึง ผมก้มหน้ามองที่ปลายเท้าตัวเองแล้วหันมองเขา

"ขอบคุณนะที่อยู่เป็นเพื่อน"

"อยากพูดอะไรอีกมั้ย ฉันไม่รีบไปไหนแล้ว"

"เหนื่อย"

แล้วผมก็พูดทุกอย่างให้เขาฟังอีกครั้ง อีกครั้งและอีกครั้ง หลายสิบเรื่องที่ไม่เคยบอกใคร หลายสิบเรื่องที่คนอื่นคงไม่เข้าใจ

เขาพูดเพียงแค่ เล่าต่อสิ แล้วผมก็น้ำตาไหล เขานิ่งเงียบ ไม่มีคำปลอบใจใดใด 
 
แต่เขายังอยู่ตรงนี้ ข้างๆ ผม

"ขอบคุณนะ...ขอบคุณ"

"เปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นพาฉันลงไปข้างล่างแทนได้มั้ย ฮ่าๆๆ"

"ได้สิ" ผมยิ้ม
 
พวกเราปีนเมฆลงไป เสียงหัวเราะของผมและเขาดังสะท้อน เมื่อถึงเมฆชั้นสุดท้าย เขาก็หยุดนิ่งและเอ่ยขึ้น

"ฉันมาส่งนาย"

ผมหันมองหน้าเขา อีกฝ่ายยิ้มและบอกให้ผมกระโดดลงไป ผมยังมีโอกาสกลับเข้าร่าง ผมยังกลับไปใช้ชีวิตได้
  
"นายยังมีโอกาสนะ"

"ฉันจะได้เจอนายอีกมั้ย"

"เมื่อนายกลับไปเป็นมนุษย์นายจะไม่ได้เจอฉันอีก" เขาบอก "นายจะไม่เห็นฉัน แต่ฉันสัญญาว่าจะลงมาหานายตรงนี้ทุกวันตอนเย็น"

"แบบนั้นไม่ดีเลย"

"ดีสิ นายก็ปีนต้นไม้ต้นนั้น ส่วนฉันจะแบ่งเมฆไปเรื่อยๆ เพื่อให้นายรู้ว่าฉันอยู่ตรงนี้คอยฟังนายอยู่"

"ฉันไม่อยากเจ็บปวดอีกแล้ว"

"เมื่อนายเจ็บปวดให้นายนึกถึงฉัน" เขายิ้ม "พรุ่งนี้มาเปิดเพลงเพราะๆ ให้ฟังด้วยนะ"

ฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดง ผมยืนอยู่ข้างล่าง ข้างม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ มองไม่เห็นเขาแล้ว เมฆก้อนนั้นค่อยๆ แยกออกจากกัน ผมถอนหายใจเมื่อคิดว่าต้องกลับไปชีวิต

ฟ้าสีแดงมืดหม่นจนเริ่มเป็นสีดำ ผมปีนขึ้นไปบนต้นไม้อีกครั้ง ไม่ขอให้นกช่วย ผมนอนยิ้มอยู่บนเมฆ

ไม่ฝืนยิ้ม 




SHARE

Comments

Wichy1987
2 months ago
ชีวิตยังอีกยาวไกล ใช้เวลาให้คุ้มค่านะ
Reply
Jadel
2 months ago
ขอให้ได้ทำสิ่งที่อยากทำนะคะ 🙃
ilysb-
2 months ago
ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่ทำให้สู้ต่อได้นะครับ ♥️
Reply
Jadel
2 months ago
ยินดีค่ะ
ultrajackpanzel
2 months ago
ทำไงดี...
Reply
Jadel
2 months ago
🙂✌
Iamhereifyouneedme
2 months ago
ในโลกนี้ไม่มีใครหรอกนะที่ไม่เหนื่อย สู้ๆ
Reply
Jadel
2 months ago
ขอบคุณนะคะ ☺
Alicex_
2 months ago
ชอบมากเลยค่ะ อ่านแล้วน้ำตาคลอ แอบเศร้านิดๆ มันอธิบายไม่ถูก มีดีจริงๆค่ะ อยากอ่านต่อไปเรื่อยๆจัง อยากรู้ว่าสุดท้ายแล้วทั้งสองคนนี้จะเป็นยังไงอ่ะค่ะ แต่ยังไงก็ขอบคุณที่เขียนอะไรดีๆแบบนี้มาให้อ่านนะคะ
Reply
Jadel
2 months ago
ขอบคุณเช่นกันนะคะ