ความรักของฉันจากมุมมองคนอื่น
เช้าวันหนึ่งเรามีนัดกับรุ่นพี่คนสนิทเพื่อไปงานหนังสือด้วยกัน พอเจอกันเราก็ทักทายกันตามภาษาคนสนิทที่ไม่ได้เจอกันมานานนับรวมครึ่งปีได้ เราสองคนเริ่มพูดถึงเรื่องราวในรั้วโรงเรียนที่ผ่านมา จนมาถึงจุดหนึ่งที่เราเริ่มพูดถึงเรื่องราวความรักของตัวเราเอง ระบายถึงความอึดอัดในใจกับความรักครั้งล่าสุดที่เราเป็นฝ่ายไปหักอกคนอื่นเขา ซึ่งเป็นสิ่งที่เราไม่ได้ตั้งใจจริงๆ

'แกเนี่ยะตอนวันปัจฉิมอะ เพื่อนสนิทคนนั้นมาบอกชอบ มันเขียนการ์ดมาเว่ย ' เราพูดกับรุ่นพี่เราขอใช้นามแฝงว่า "ดี" แต่ส่วนมากมักแทนกันว่าฉันกับแกมากกว่า

'คือฉันก็แบบอึดอัดมากอะ แต่ด้วยความที่มันต้องสอบปลายภาค เจอกันอีกหลายวัน ติวหนังสืออีก เลยพยายามไม่ใส่ใจไรมาก คือแกรู้อยู่แล้วใช่ปะว่าฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้วอะ' มันพยักหน้า ก่อนที่เราจะเริ่มเล่าต่อไปเรื่อยๆ

'คือเพื่อนก็เชียร์ให้ลองคุยอะ ฉันก็ไม่รู้จะเอาไง สองจิตสองใจ คือเพราะมันเป็นเพื่อนสนิทเลยไม่อยากทำให้มันเสียใจอะ สุดท้ายพอลองคุยไปแม่งก็ไม่ใช่แบบที่เซนส์เราบอกตั้งแต่แรกอยู่แล้วอะ'

ฉันนิ่งเงียบซักพักก่อนที่จะพูดต่อ

'ฉันพยายามเปิดใจแล้วนะเว่ย แต่แม่งไม่ใช่จริงๆ การคุยต่อไปมีแต่จะทรมานกันทั้งคู่อะ ทั้งฉันทั้งมันแกเข้าใจใช่ปะฉันโคตรอึดอัดอะ' พี่ดีพยักหน้าและพูดออกมาว่า

'มั่นใจหรอว่าเปิดใจอะ มหาลัยก็ลองดูดิ อาจจะเจอคนที่ใช่กว่าจริงๆก็ได้' มันพูด

'เออก็จริง มันอาจจะใช่แต่ยังไงมันก็ไม่ใช่เขาปะวะ' เราพูดพร้อมหันไปมองหน้ามัน ผลคือมันตอบกลับมาว่า

'เออก็จริงของแกแหละ มันก็ไม่ใช่พี่เขาจริงๆอะ'

'แกก็รู้ฉันพยายามแล้วที่จะตัดใจจากเขา แต่มันปีกว่าจะสองปีแล้วอะ มันก็ไ่ม่ได้ซักที' เราพูดแล้วเปิดอัลบั้มในโทรศัพท์ที่มีรูปถ่ายคู่กับพี่เขาแล้วดูเพื่อระลึกถึงความสุขที่มีวันนั้น


'มั่นใจหรอว่าตัดใจ ก็เห็นรอพี่เขาอยู่ตลอดอะ' 



ประโยคนี้ที่พี่เขาพูดทำให้เราได้ลองทบทวนตัวเอง เราไม่เคยแบ่งที่ว่างในหัวใจเราให้ใครเลยด้วยซ้ำไป นอกจากพี่คนนั้น ถึงแม้จะมีคนมาบอกชอบบ้าง แอบเผลอใจไปหลงไปปลื้มคนอื่น มีคนมาคุยบ้างแต่สุดท้ายมันก็ไม่ใช่อยู่ดี เพราะเขาไม่ใช่พี่คนที่เรารอมาตลอด 

ไม่มีใครที่ทำให้เราใจเต้นได้แบบพี่เขา 
ไม่มีใครทำใหเรายิ้มได้เมื่อเห็นการแจ้งเตือน
ไม่มีใครที่เป็นยาใจให้เราได้ดีเท่าพี่เขา
ไม่มี . . . ไม่มีจริงๆ

'แกอาจจะคิดว่าแกเลิกชอบพี่เขาแล้วนะ แต่เท่าที่เห็นมาตลอด' มันเงียบ หันมามองหน้าฉันแล้วยิ้มน้อยๆ และพูดต่อว่า

'ทุกครั้งที่แกพูดว่าจะตัดใจ คือแกไม่เคยทำได้จริงๆ แกแค่พยายามจะลืมและความพยายามของแกมันก็ไม่เคยสำเร็จไง' เรานั่งฟังมันพูดนิ่งๆ เออว่ะ ก็จริงของมัน

'หรือไม่ก็จะมีที่แกพยายามแต่สุดท้ายก็ยังได้กลับไปคุย ไม่ว่าจะมากจะน้อยมันก็ทำให้แกมีความสุขได้ ใช่ไหมละ ?' 

ใช่ เราตอบคำถามปลายเปิดของมันในใจ 

ทุกครั้งที่เรามีการเปลี่ยนแปลงในชีวิตเช่น สอบเข้ามหาวิทยาลัยครั้งล่าสุด เมื่อเราติดที่ไหนเราก็ไปบอกพี่คนนั้นของเรา กำลังใจมันสำคัญมาก แต่ที่สำคัญกว่าคือปีนี้เราไม่ติดมหาลัยที่อยากเรียน คณะที่ติดก็ไม่ใช่คณะที่ชอบมาขนาดนั้น เราเลยวางแผนว่าจะซิ่ว และเราคิดว่ามันคงไม่ใช่ความบังเอิญที่มหาลัยและคณะที่เราอยากเข้าจะเป็นอะไรที่พี่เขาเรียนอยู่ 

ถ้าความรักของเรามันสมหวังจริงๆคงเป็นเรื่องที่มหัศจรรย์มากๆ เพราะเรากับเขาทุกวันนี้คุยกันน้อยมากๆ บางทีก็สองสามวันตอบที ไม่ใช่เรานะที่ตอบช้า แต่เป็นพี่เขานี่แหละที่ตอบช้า ซึ่งการรอคอยถือเป็นเรื่องปกติ แต่ก็ยังดีใจที่ได้ชอบเขานะ ไม่ว่าอะไรจะเปลี่ยนแปลงไปความสัมพันธ์เราก็คงไม่เปลี่ยนไปหรอก ถ้าเราไม่ไปบอกชอบพี่เขาอะนะ :)
SHARE
Written in this book
Girl with a soft heart.
แด่พวกคุณทุกคนที่ทำให้ฉันทั้งยิ้มและร้องไห้

Comments