ยินดีที่เคยรู้จักกัน

ปฏิทินในสมาร์ทโฟนคู่ใจเป็นจุดสีส้มเต็มไปหมด
มันกำลังบอกว่าตารางเรียนและตารางงานทั้งหมดของเดือนนี้วุ่นวายแค่ไหน

ฉันถอดหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายกับสิ่งที่เห็นและไล่กดดูไปพลาง
เรียนวิชานั้น ทำงานวิชานี้ ทำวิจัยบทนั้น พรีเซ้นบทนี้

วันที่ 18 มีนาคม 2560

' happy birthday to ... '

ฉันหยุดชะงัดเพียงครู่พร้อมกับภาพทรงจำที่ฉายในหัว
บ้างชัดเจน บ้างสะดุด บ้างเป็นสีซีเปีย บ้างจางหายขาดห้วง

ปมในใจที่ผูกไว้อย่างแน่นหนาถูกกระตุกซ้ำอีกครั้ง
ดูเหมือนจะเป็นเงื่อนตายเสียด้วย

เมื่อไหร่กันนะที่รอยยิ้มที่เคยฉีกอย่างเต็มใจ
กลับเป็นรอยยิ้มแหยๆแบบขอไปที

ไม่มั่นใจว่าควรให้ใจไปมากน้อยขนาดไหน
ไม่มั่นใจว่าวันหนึ่งคนที่อยู่ตรงหน้าขณะนี้จะหายไปมั้ย




เรื่องราวมันก็ผ่านมาเนิ่นนานพอควร น่าจะสักประมาณ 3 - 4 ปีได้แล้วล่ะ
มันเริ่มต้นจากตรงไหนนะ ?

อ่อ ใช่ เราเจอกันตั้งแต่ตอนนั้น ตอนอายุ 13
เรารู้จักกันอย่างไรฉันจำไม่ได้ แต่มารู้สึกตัวอีกทีเราก็สนิทกันไปแล้ว

บ้าบอดีนะเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน ทุกการกระทำนั้นไร้สาระสิ้นดี
ฉันเรียกมันว่าความสุขนะ เธอคิดอย่างนั้นมัั้ย

จะหาว่าโม้ ฉันน่ะ จำรายละเอียดเล็กๆน้อยๆได้ดีเชียวละ
โต๊ะที่เรานั่งกินข้าวด้วยกันประจำที่โรงอาหาร ร้านข้าวที่เธอชอบ
แนวเพลงที่เธอฟัง กีฬาที่เธอถนัด มุกเรียกเสียงหัวเราะแป้กๆของเธอ

ทุกอย่างผ่านมาด้วยความเคยชิน
ฉันเคยชินที่ได้อยู่กับเธอ
...เธอเองก็เคยชินที่ได้อยู่กับฉัน ...หรือเปล่านะ ?

หลายๆอย่าง หลายๆการกระทำเราทั้งสองคนอาจมองข้ามไป
ว่ามันไปกระทบจิตกระทบใจกันมากน้อยแค่ไหน
ที่ผ่านมาและเป็นอยู่ เราคงอยากประคองความสัมพันธ์แบบนี้ให้เนิ่นนานที่สุด

ทุกอย่างถูกเหยียบไว้ด้วยตรรกะโง่ๆ
สิ่งที่อยากพรั่งพรู สิ่งที่ต้องการคำตอบ
ทุกความคิด ทุกความรู้สึกถูกกดทับไว้ด้วยความอดทนอดกลั้น

ไม่รู้ว่า มันก็คงต้องระเบิดออกมาสักวัน

ใชฺ่...ความสนิทมันทำให้เรามองข้ามจุดนั้นไป

สิ่งเหล่านั้น 

เราไม่พูด เรามองหน้าซึ่งกันและกัน ยิ้มให้กัน

ทุกอย่างเหมือนเดิม คุยเหมือนเดิม หัวเราะกับเรื่องเดิมๆ
แม้จะขุ่นมัว และมีคำถามมากมายเกิดขึ้นในใจ

เพียงหวังให้ทุกอย่างจะเป็นดั่งวันแรกที่เรารู้สึกตรงกัน

สุดท้ายแล้วเรื่องราวดำเนินมาจนถึงตอนจบ
เธออายุ 18 ฉันคงเพิ่ง 17 มาหมาดๆ

เราสองคนเติบโตขึ้นนิดหน่อยจากวันแรกที่เจอกัน
ทั้งรูปร่างที่ฉันแซงเธอไปหลายขุม กับความคิดที่เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น
..ไม่มากก็น้อยล่ะนะ

เราพบเจอผู้คนมากมาย พอๆกับผู้คนที่หายไปจากชีวิตมากมาย
ฉันมองไปที่เธอ และคิดว่า ' แต่เราก็ยืนอยู่ด้วยกันเนาะ '

ช่างโชคดีจริงๆ

แต่ 

ฉันไม่รู้ว่าวันนั้นจะเป็นวันสุดท้ายที่เธอยิ้มให้ฉันด้วยซ้ำ

"ฉันอดทนมานานมากแล้วเหลือเกิน"

ร่างกายของฉันสั่นเทิ้มพอๆกับหัวใจที่กระตุกระรัว
ฉันอธิบายไม่ถูกว่าความรู้สึกตอนนั้นโกรธเกลียด เศร้าใจ หรืออะไรกันแน่

เพราะสิ่งเหล่านั้น

ภูเขาไฟที่นิ่งสงบมานานระเบิดทำลายล้างความรู้สึกของฉันไม่มีชิ้นดี



" ที่ผ่านมา ทำไมเธอไม่พูด "

" ...."

" ฉันคิดว่าเรารู้จักกันดีมากแล้วซะอีก "

". . ."


ไม่มีเสียงตอบรับจากเธอ
เธอคงไม่รู้จะตอบอย่างไร
หรือคงหมดความอดทนกับฉันแล้วจริงๆ

บทสนทนาที่เราเคยแลกเปลี่ยนกันประจำวัน
เสียงหัวเราะสุดเสียงที่เกิดขึ้นด้วยอะไรไร้สาระมากมาย
โต๊ะกินข้าวที่เรานั่งทานด้วยกันประจำ เกมส์ที่ชอบแย่งกันเล่น

โลกใบเดิมถูกหมุนและเปลี่ยนไปแล้วอย่างสิ้นเชิง
ถ้าทุกอย่างเป็นความเคยชิน ฉันคงต้องปรับตัวใหม่

ฉันเคยชินกับการที่มีเธออยู่ในชีวิต
วันนี้ฉันอยากสบายดีโดยไม่มีเธอนะ

ตอนแรกมันไม่ง่ายเลยเธอรู้ใช่มั้ย
ทุกเรื่องราวที่ผ่านมา ไม่อยากจะคิด
ว่ามีแต่ฉันที่เลือกเก็บเป็นความทรงจำที่ดีไว้

ถ้าที่ผ่านมาเธออดทนมาตลอด
ฉันจะบอกว่า " ยินดีด้วย "
เธอไม่ต้องอดทนแล้วนะ

และ 

ฉันขอโทษ

ขอโทษที่คิดว่าเราจะอยู่ด้วยกันไปเรื่อยๆแบบนี้
ขอโทษที่ฉันใช้คำว่าเคยชินจนละเลยสิ่งต่างๆเหล่านั้น
ขอโทษที่ทำให้เธอต้องอดทนมาตลอด
และขอโทษเข้าไปเป็นความทรงจำแย่ๆในชีวิตของเธอ

ฉันจะหายไป
และไม่ก้าวก่าย




จนถึงตอนนี้
เราก็ห่างหายไปจากชีวิตของกันและกันมาหลายปีจนน่าตกใจ
โลกมีเล่นตลกกับเราบ้างโดยการเหวี่ยงให้เราเจอกันโดยบังเอิญ

เรายังจำกันได้ 
ฉันรู้

เธอเกลียดฉัน
นั่นน่ะ ฉันก็รู้

ถ้าฉันยังอยู่หรือทักทาย
ฉันจะกลายเป็นคนที่ทำให้เธอต้องอดทนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฉันเดินหนีออกมาให้ห่างไว้ 
เธอมองจังหวะการรักษาระยะห่างของฉัน

หากสิ่งนี้เป็นการก้าวก่าย 
ฉันขอโทษอีกครั้ง


เอาล่ะ สิ่งที่ฉันอยากจะบอก
แม้จะโกรธเคืองบ้างบางที น้อยใจบ้างบางหน

ทุกครั้งที่ฉันหวนคิดเรื่องของเรา
ทั้งที่ดีและแย่ ทั้งยิ้มและร้องไห้

ยังไงก็ ขอบคุณนะ
ขอบคุณอะไรก็ตามที่ทำให้เราได้เจอกัน
ให้เราได้มีความสัมพันธ์ที่มั่นคงและยาวนาน
เป็นความสัมพันธ์ที่สบายใจ และสุขใจ

ขอบคุณที่เราเคยเป็นเพื่อนกัน

ไหนๆก็จะวันเกิดของเธอแล้ว
ฉันหวังว่าเธอคงมีความสุขกายสบายดี 
เจอผู้คนที่ดีเข้ามาในชีวิต
และมีคนรักและใส่ใจความรู้สึกของเธอให้มากๆ




จาก ฉัน
ถึง เธอ

04.03.17 00.29 : ) 

 








SHARE
Written in this book
ผ่านมาแล้วยังไม่แล้วไป
ตกตะกอนเรื่องราว ตกตะกอนความคิด ตกตะกอนความรู้สึก

Comments