........
เมื่อหลายเดือนก่อน ความรักของเราได้ก่อเกิดขึ้น
มันเป็นความรักที่เราเฝ้ารอมาแสนนาน
และไม่คิดว่าจะมีโอกาสที่วันนัั้นเป็นจริง
เราแอบมองเค้ามานานตั้งแต่ม.1 แล้ว 
มันนานมากจริงๆ จนในวันนึงเรากับเค้าก็ได้คุยกัน ถึงจะไม่ได้เป็นอะไรมากกว่านั้น แต่นั้นก็เรียกได้ว่ามันคือความสุขจริงๆ เราเข้าไปคุยกับเค้า ทักทายเค้า จากวันที่เค้าเย็นชา ก็กลายเป็นเย็นลง 
มันโครตดีอ่ะ ถึงเราจะทุกข์และเสียใจบ้าง แต่เราก็ไม่เป็นไร เพราะว่ามันคือเค้า เรายอม 
เราตกลงกันว่าจะคุยกันมากกว่าเพื่อน             แต่ไม่ใช่แฟน สถานะของเรามันเป็นความก้ำกึ่ง ซึ่งมันทำให้เราทำตามใจชอบไม่ได้ และนี่คือปัญหาของการทำตัวไม่ถูกเวลาจะทำอะไร แต่เราอยากมีเค้าในทุกๆวันของเราไง เราก็เลย โอเค...
เราก็คุยกันมาปกติ ดีบ้าง แย่บ้าง สลับกันไป 
แบบนี้มันก็มีความสุขดีนะ 
.
.
.
จนในที่สุด เราก็มีเรื่องทะเลาะกับเค้า จากปัญหาเล็กๆ มันกลายเป็นเรื่องใหญ่ ใหญ่จนทำให้ความสัมพันธ์ของเราต้องเริ่มห่างเหิน 
และจบลงในที่สุด

เห้ย นี่ไม่ร้องไห้นะ ช็อคมากน้ำตาไม่ไหลสักหยด 
ความรู้สึกเราแบบเหมือนโดนจับขึ้นจรวดแล้วไปโยนปล่อยทิ้งให้อยู่นอกโลกอ่ะ มันเขว้งมากจริงๆ เราทำไรไม่ถูก มันไม่รู้จะเริ่มยังไงเลย 

บทสนทนาครั้งสุดท้าย
เราให้เค้าเลือกว่าอยากคุยต่อไหม 
เค้าหายไปพักนึงแล้วตอบกลับมาว่า  'ไม่'
เราก็โอเคงั้น เราจะทำตามที่เธอขอ... 

จริงๆแล้วเราไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้เลยนะเว้ย 
เราเสียใจ เราอยากขอโอกาส
เราอยากให้เธออยู่ตรงนี้ อยู่คุยกับเราทุกวัน 
ไม่หายไปไหน...
แต่เราอยู่ในจุดที่ไม่สามารถเรียกร้องอะไรได้เลย 
 เราขอโทษ
เธอจะอยู่ในใจเราเสมอนะ 
ไม่มีวันไหนเลยที่เราไม่คิดถึง ดูแลตัวเองดีๆ 
เธอจะอยู่ในความทรงจำของเราตลอดไป 
🙂







SHARE
Writer
jjjjj
It's me.
ทุกเรื่องราวที่ได้เอื้อนเอ่ยล้วนออกมาจากใจ.

Comments