I'm still...

บางที
ชีวิตเราก็มักจะเจอเรื่องประหลาดๆให้แปลกใจอยู่เสมอ


แต่ถึงอย่างนั้น
มันไม่ใช่เรื่องแปลกพิสดารชวนพิศวงอะไรแบบนั้นหรอก


มันก็แค่
เรื่องราวธรรมดาในชีวิตประจำวัน 
เรื่องราวธรรมดา...ที่เราไม่คิดว่ามันจะมีผลต่อจิตใจเราได้มากขนาดนั้นต่างหาก


เหมือนวันนั้น
วันที่เราได้เจอกันครั้งแรก 
ไม่สิ...น่าจะใช้คำว่า วันที่ฉันจำคุณได้ครั้งแรก ซะมากกว่า
เพราะเอาเข้าจริง ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเจอกันวันแรกตอนไหน


จากวันเป็นสัปดาห์
จากสัปดาห์เป็นเดือน
จากเดือนเป็นหลายๆเดือน
และจากหลายๆเดือน ก็ปาเข้าไปเกือบร่วมปี


นี่ฉันคงเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ



จริงๆแล้ว
มันเป็นเวลาแค่ไม่กี่วินาทีในตอนเช้า
บนเส้นทางสายนั้น


มันคือความบังเอิญที่เค้าเรียกกัน 
หรือมันอาจจะเป็นโชคชะตาที่เค้าก็พูดต่อกันมาอีกนั่นแหละ


ใช่
ในตอนแรกนะ
แต่หลังจากนั้น ฉันรู้ว่ามันคือความตั้งใจของฉัน
ที่พาตัวเองไปยังเส้นทางนั้น 
เพียงเพราะเหตุผลเดียว
เหตุผลที่มีผลกับใจมากเกินจะต้านทานไหว


หลังจากรวบรวมความกล้าอยู่นาน
ฉันก็ก้าวผ่านขีดจำกัดของตัวเอง
เพียงแค่ไม่อยากเป็นคนแปลกหน้าที่ทำได้แค่เดินสวนกันบนเส้นทางเดิมในทุกๆเช้า


แต่ทุกอย่างมักไม่เป็นอย่างที่ใจหวังเสมอไป


มันเจ็บ มันร้าว 
มันเศร้า มันเสียใจ
มันมีน้ำตา...ที่ไหลได้แค่ข้างในใจ


ทั้งที่รู้ว่าต้องตัดใจ
แต่ที่ทำได้ทั้งหมดก็แค่ทำใจ
มันไม่ง่ายเลยจริงๆนะ
ช่วงเวลาเสี้ยววินาที ที่ใจเต้นตึกตัก
ช่วงเวลาเสี้ยววินาที ที่พยายามกลั้นยิ้มแทบตาย
ช่วงเวลาเสี้ยววินาที ที่ต้องหลบสายตา
ช่วงเวลาเสี้ยววินาที ที่เฝ้ารอและภาวนาให้ได้เจอ
มันยังคงอยู่ในใจยามคิดถึง
มันยังเป็นสิ่งที่ทำให้ใจเต้นเร็ว เป็นรอยยิ้ม เป็นความสุข 



ถึงตอนนี้
ฉันก็ยังคง...คิดถึงคุณ
I'm still...missing you
I'm still...thinking of you



I'm still...







SHARE
Writer
iamatraveller
I am who I am
ฉันไม่ใช่นักเขียน ไม่ใช่นักอ่าน...ฉันก็แค่...ชอบเขียน ชอบอ่าน ชอบทำในเรื่องที่ชอบ...ก็เท่านั้น

Comments