ไม่หายไปจากฉัน...จะได้ไหม?? (จุดเริ่มต้นของจุดจบ)
คุณ...เคยรักใครสักคนไหม??
ความผูกพัน..มันเริ่มขึ้นเมื่อไหร่กันนะ
เราเริ่มรู้สึกแบบนั้น...ตั้งเเต่เมื่อไหร่กันนะ
แล้วถ้าวันหนึ่ง....ต้องหายไปจากกันเเละกัน...โดยที่สถานการณ์มันบังคับ..
พวกคุณจะทำใจได้ไหม??

ใจมันโหวงไปหมด
สมองเริ่มตื้อตัน...ยิ่งเวลานั้นเข้าใกล้มาเท่าไหร่...ยิ่งทำให้รู้สึกว่า  ฉันขาดเขาไม่ได้

ย้อนไปหลายเดือนก่อน..
ผู้หญิงคนหนึ่งได้รู้จักคน คนหนึ่งโดยบังเอิญ ในตอนเเรกไม่คิดเลยว่าภายหลัง...เขาจะเข้ามามีอิทธิพลต่อหัวใจได้ขนาดนี้
พวกเขามักจะพูดคุย กันสม่ำเสมอ...จนเกิดเป็นความเคยชิน
นานวันเข้า...เเทบจะไม่รู้ตัวเลยว่า...ระหว่างพวกเขานั้น...เริ่มมีบางอย่างเริ่มผูกพวกเขาเข้าด้วยกัน
จากที่ผู้หญิงเคยเเค่คิดว่าคุยเล่นๆ เธอได้เผลอใจไปเรียบร้อยเเล้ว  ตอนนี้เธอพูดได้เต็มปากและยอมรับทั้งหัวใจได้เลยว่า

                                                 "เธอรักเขา"

นานวันเขา...เขายิ่งแสดงให้เห็นว่า...เขาก็รู้สึกไม่ต่างจากเธอ...เธอได้แต่คิด..เเต่ก็ไม่สามารถถามออกไปได้..เพราะกลัวความสัมพันธ์จะเปลี่ยนไป

วันหนึ่ง..ในขณะที่ความสัมพันธ์เริ่มก้าวหน้าไปมาก...เเต่เธอก็ยังไม่ได้ถามถึงความรู้สึกของเขา ว่ารู้สึกกับเธอยังไงออกไป...เเต่เขากลับมาบอกกับเธอว่า..
             
           "เขาอาจจะต้องหายไปสักพัก ไปไม่นานหรอก เดือนกว่าๆเอง แล้วจะกลับมา"

คำพูดที่เหมือนเป็นคำบอก เเละสัญญา พร้อมรอยยิ้มนั้น..ทำเอาหญิงสาว ใจหล่นวูบ มือเธอกำเเน่น สั่นนิดๆ แต่ก็พยายามฝืนยิ้มตอบไป เธอคิดในใจ

                                        "แค่นี้เอง เธอรอเขาได้อยู่เเล้ว"

ทุกๆวันเธอ พยายามที่จะดีกับเขา แม้เวลาน้อยใจ เธอก็เก็บมันเอาไว้...พยายามไม่ทำอะไรที่มันเผลอทำความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเขาให้มีบาดแผล 
เเม้บางครั้งเธอก็เผลอแสดงออกมาจนได้...แต่เขาก็ให้อภัยเธอตลอด
นับวัน เวลาล่วงเลยผ่านไป วันเเล้ววันเลา จนกระทั่ง วันนั้นเข้าใกล้ขึ้นมา...

แต่ทว่า..กลับมีเรื่องให้เธอช็อคยิ่งกว่านั้นเมื่อระหว่างที่ทั้งสองคุยกัน จู่ๆ เขาบอกกับเธอว่า

                                      "เค้า....อาจจะไม่ได้มาอีก....ก็ได้นะ" 

เขาเงียบไปพักนึง แล้วกอดเธอไว้
เธอก็ได้แต่ก้มหน้านิ่ง กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหล

                                   "ถ้าเค้าไม่ได้ทำตามสัญญา....ขอโทษนะ"
เขาบอกกับเธอ เช่นนั้น น้ำตาที่เธอกลั้นเอาไว้ กลับกลั้นไม่อยู่ เธอรีบปาดน้ำตาทิ้ง แล้วเธอเกือบจะเอ่ยปากถามเรื่องที่ค้างคาใจมาตลอด...อย่างน้อยก็ขอเเค่ให้ได้รู้ ว่าใจเราตรงกันเหรอเปล่า.. เเต่เขาก็ได้พูดดักขึ้นมาซะก่อนว่า 

                         "เราต้องไปเเล้วละ ไม่แน่ใจว่าธุระจะเสร็จตอนไหน รอได้ไหม"

เธอชะงักคำถามเอาไว้ แล้วได้เเค่ยิ้มแล้วบอกไปว่า 

                                                      "รอได้สิ"

เขาปล่อยเธอออกจากอ้อมกอด เเล้วเดินจากไป 

                                            "ถ้า..เตงหายไป..แล้วเค้าละ.."

เธอได้แต่พูดคล้อยหลังเขา แล้วมองตามแผ่นหลังนั้นไปจนสุดสายตา...น้ำตาไหลอาบเเก้มของเธอ..ความรู้สึกแบบนี้อีกแล้วเหรอ..พลัดพรากอีกแล้วเหรอ..
แล้วตั้งใจไว้ว่า...ไม่ว่าความสัมพันธ์จะเปลี่ยนไป...หรือจะยังไงก็เเล้วแต่...เธอจะถามสิ่งที่ค้างคาใจให้ได้
บางครั้ง ถ้าเรามัวแต่กลัว...เราอาจจะพลาดโอกาส ที่บางครั้ง อาจจะมีได้เเค่ครั้งเดียวกับคน คนนึงก็ได้  ถ้าเราปล่อยโอกาสหลุดลอยไป เราก็ต้องยอมรับผลที่ตามมา  เเต่ถ้าเราคว้าโอกาสไว้  เราก็ต้องยอมรับผลอีกเช่นกัน  ถ้าเป็นเช่นนั้น ถ้าลองเสี่ยงดูกับหัวใจตัวเองสักครั้งก็คงไม่เป็นไรหรอกเนาะ 
SHARE
Writer
Noel_Mika
writer
ชอบบ่น ชอบดราม่า

Comments