สรรพนาม-ความคิด
ครั้งหนึ่งเคยอ่านหนังสือของ ปราบดา หยุ่น ส่วนชื่อเรื่องอะไรนั้นไม่สามารถจะระลึกได้จริงๆ แต่พอจะยังจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่ามีการพูดถึงการใช้สรรพนามแทนตัวเองว่า เรา ซึ่งในตอนนั้นขอสารภาพตามตรงว่าไม่ค่อยอินกับคำนี้สักเท่าไรนัก ด้วยรู้สึกว่ามันเป็นคำของพวกกลุ่มคนที่ไม่พูดคำหยาบเขาใช้กัน ไอ้ตัวเราใช้ กู-มึง รู้สึกสนิทกว่ากันเยอะ!

จนกระทั่งเข้ามหาลัยทำให้พบว่ามีคนมาจากทั่วทุกสารทิศ มีทั้งคนที่เจอกันครั้งแรกก็ตรงรี่เข้ามากู-มึงเต็มปากเต็มคำ บางคนก็กั๊กๆไว้บอกแต่ว่ารอก่อนๆ กลับกลุ่มคนประเภทที่หากคุณโผล่เข้าไปกลางวงพูดกู-มึงขึ้นมาละก็ คุณจะกลายเป็นคนหยาบช้าหลังป่าหลังเขาทันที ไหนจะมีรุ่นพี่รุ่นน้องอีก ทำให้พบว่าการจะมาใช้กู-มึงกับทุกสถานการณ์คงไม่ดีนัก จึงจำต้องเริ่มลองใช้คำว่า 'เรา' แทน

ในการใช้คำว่า'เรา'นั้น ทำให้พบว่าเมื่อนำมาใช้กับรุ่นน้อง จะให้ความรู้สึกไม่ถือตัว ดูเป็นกันเองมากกว่ามากๆ กับเพื่อนก็ดูเรียบร้อย กับรุ่นพี่ก็ดูไม่เกเร แถมความหมายของคำว่าเรา ยังสื่อได้ถึง 'พวกเราทุกคน' ดูเป็นกลุ่มก้อนยูนิตี้ตรงกับโซตัสของห้องเชียร์ไปเสียอีก!
คำว่า 'เรา' เป็นสรรพนามที่เป็นได้ทั้งเอกพจน์และพหูพจน์
SHARE
Writer
carawanglasses
writer thinker
กลั่นความคิด เรียบเรียง ตัวอักษร

Comments