ลุงหนวด👴

ไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกตอนนี้ยังงัย 
ที่อยู่ๆสิ่งที่มันเคยเกิดขึ้น 
มันค่อยๆเปลี่ยนไปทีละนิด
จากที่เคยเจอกันทุกครั้งที่อยากเจอ
ตอนนี้จะครบเดือนแล้วนะที่เราไม่ได้เจอกัน

ตื่นเช้ามาก็ไม่มีแชทที่ค้างเหมือนเช่นเคย
ไม่ได้ถามว่า 'ทำไรอยู่อะลุง' บ่อยๆแล้วเนาะ
ไม่มีคนบอกว่า'วันนี้เล่นบอลนะ'
ให้ฟังมาซักพักแล้ว

ถ่ายรูปสวยๆก็ไม่รู้จะส่งไปอวดให้ใครดู
ผ่านไปแต่ละวันก็ไม่รู้จะเล่าเรื่องที่เจอให้ใครฟัง
ไม่รู้จะทำตัวงอแง แล้วโวยวายใส่ใคร
ไม่มีใครมาเล่นมุข งงๆ ให้นั่งคิด
ก่อนจะหัวเราะแบบงงๆตามทีหลัง

ไม่มีใครพิมคำว่า'อัม กอด เปอะ'ผิดๆถูกๆมาให้ดู
'กอด ลอน'คำตอบที่ใช้บ่อยก็เลิกพิมพ์ไปแล้ว
ไม่มีใครคอยห่วงว่าจะกินข้าวหรือยัง? 
อยู่คนเดียวจะเหงาไหม? 
อากาศหนาวสำหรับฉันหรือเปล่า?
"ฮอบปรุ เยอะๆนะ"ก็หายไปแล้ว

ไม่มีใครส่งเสียงมาให้ฟัง 
และไม่มีใครบังคับให้ส่งเสียงกลับ
'ฝันดีโอ๊ะ' ที่เคยบอกก็ไม่มีอีกแล้ว...

ไม่รู้ว่าจุดเริ่มต้นของความเปลี่ยนแปลง
มันเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ 
และไม่รู้ว่าใจจะรู้สึกแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน
ความสงสัยและเครื่องหมายคำถาม
ก็ยังคงตำใจอยู่ทุกวัน
คำถามที่อยากจะถามมันยังค้างอยู่ในใจ
          ทำไมเรื่องราวมันถึงเดินมาจุดนี้ได้นะ           ทั้งๆที่กำลังค่อยๆเปิดใจ  แต่ทำไมอยู่ๆลุงถึงค่อยๆหายไป   ทำไมๆไม่ทักไม่ทายเหมือนก่อน ทุกๆเรื่องราวยังโลดแล่นอยู่ในใจ
สถานที่ๆเคยไป/ก็ไม่ได้ไปนานมากแล้ว
หลายๆเรื่องราวยังคงอยู่/และยังลืมไม่ได้
ทุกๆวันก็เหงานะ/แต่ก็อยู่ได้
ไม่ได้รอใคร/ไม่มีคนรอ
ก็ยังคิดถึงแหละ/แต่ก็ทำได้แค่คิดถึง..
คิดถึงลุงนะ/ป้าคิดถึงลุงนะ
👴
~ ๐๒ ๖๐ ~
🍃




SHARE
Writer
archiiraya
คนเล่าเรื่อง..
หลงไหลในความธรรมดา :)

Comments

Amfineammy
2 years ago
รู้สึกโหวงเหวงในใจ😢
Reply
archiiraya
2 years ago
ใจหวิวๆ..