ไทม์แมซซีน, นั่นคือนิยามของคุณสำหรับผม
ความทรงจำของคนบางคนอาจถูกกักกันไว้ในรูปแบบที่แตกต่างกัน
สำหรับบางคนอาจจะมาพร้อมกับสิ่งของบางอย่าง คนบางคน หรือแม้แต่เพลงบางเพลง
แต่สำหรับผม นั้น... 
 
        ในวันที่ฝนตกปรอย ๆ เสียงเพลง Moonlight Sonata ของบีโธเฟ่นดังขึ้นในร้านไม้เก่า ๆ ร้านหนึ่งซึ่งไม่มีชื่อเรียก ในร้านเต็มไปด้วยกล่องดนตรี ตั้งเรียงรายไร้ระเบียบเต็มไปหมด ร้านแห่งนี้ดูเงียบเหงาและยากจะเข้าถึง ซ่อนเร้นตัวเองอยู่กลางเมืองใหญ่อย่างไร้คนสนใจและไม่อยากให้ใครสนใจ

        ความชุ่มชื้นของชายฝนลอยฟุ้งในห้วงอากาศ โดยเฉพาะในร้านที่เต็มไปด้วยวัสดุที่ทำจากไม้อย่างร้านนี้ แม้นความชุ่มชื้นจะปกคลุมขนาดไหนแต่ทว่าเสียงเพลงร้านนี้กลับเต็มไปด้วยความเศร้า ราวกับว่าความสุขของผู้ที่สร้างมันขึ้นมาได้หลับใหลไปแล้ว และยากจะปลุกให้ตื่นขึ้นมาได้อีก

       ณ มุมหนึ่งของร้าน ชายหนุ่มกำลังนั่งง่วนอยู่กับกองกระดาษและเศษไม้ สายตาภายใต้กรอบแว่นทรงกลมสีทองกำลังมองกระดาษตรงหน้าอย่างจริงจัง มือซ้ายที่โผล่พ้นแขนเสื้อเชิ้ตสีน้ำตาลอ่อนกำลังขีดเขียนอะไรบางอย่างอยู่บนกระดาษ และเขาก็ไม่พอใจมันสักที

        เมื่อเสียงประตูกระทบกับเสียงกระดิ่งดัง กริ๊ง! ดังขึ้น ชายหนุ่มหันกรอบแว่นขึ้นและเงยหน้าขึ้นไปมองประตูหน้าร้าน

        สิ่งนั้นดูราวกับฝนต้นฤดู ตกลงมาอย่างพอชุ่มฉ่ำ และชุดเดรสสีขาวนั้นก็เหมาะกับเธอเหลือเกิน เธอหันมามองชายหนุ่ม เธอเป็นผู้หญิงที่ไม่ได้สวยมาก แต่มีเสน่ห์โดยเฉพาะไฝตรงใต้ตานั่นมันพยายามเรียกสายตาของเขาให้สนใจมัน ชายหนุ่มมองดูเธอ รู้สึกว่าไฝนั้นช่างคุ้นตาเหลือเกิน ทั้งสองไม่ได้ยิ้มทักทายกัน แต่ก่อนที่ชายหนุ่มอยากจะละสายตาจากคนตรงหน้าแล้วหันไปจัดการงานบนโต๊ะต่อนั้น

        “คุณชอบมูฟเมนต์ไหนที่สุดคะ”

       ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมามอง บัดนี้หญิงสาวเดินมายังตรงหน้าเขาแล้ว อย่างที่เขาก็ไม่รู้ตัว ทั้ง ๆ ที่เขาคิดว่าเขาสังเกตและจับตามองเธออยู่

       “ที่เปิดอยู่นี่ Sonata หมายเลข 14 ใช่หรือเปล่าคะ Moonlight Sonata”

        ชายหนุ่มยิ้มให้เธอเล็กน้อย ดันแว่นที่ตกอยู่ขึ้นอีกครั้ง

        “ครับ”

       “คุณชอบมูฟเมนต์ไหนคะ”

        ชายหนุ่มกัดริมฝีปากเบา ๆ อย่างคนกำลังตัดสินใจหรือไม่ก็กำลังเก็บซ่อนอะไรไว้บางอย่าง

        “Adagio sostenuto ครับ”

        หญิงสาวหัวเราะเล็ก ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะเลื่อนเก้าอี้แล้วนั่งลงตรงหน้าเขาอย่างถือวิสาสะ
 
        “คุณนี่โรแมนติคดีนะคะ ดูไม่เหมือนคุณเลย”

        ชายหนุ่มมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกบางอย่าง แต่แล้วเขาก็เลือกที่จะเก็บมันเอาไว้ก่อน

        “เหรอครับ”

       “ฉันชอบ Allegretto ค่ะ”

        ชายหนุ่มเกาหัวอย่างไม่รู้จะต่อบทสนทนาอย่างไรต่อ

        “อ๋อ ครับ ดูไม่เหมือนคุณเลย”

         หญิงสาวหัวเราะแห้ง ชายหนุ่มสัมผัสได้ว่าแม้นว่าเธอกำลังหัวเราะ แต่ตาเธอไม่ได้หัวเราะด้วย ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย และชายหนุ่มมั่นใจว่าเธอไม่ได้รู้สึกตลกเลย

        ตาของเธอไม่ได้กลายเป็นสระอิ...

         “คุณพูดเหมือนเรารู้จักกัน”

        เกิดความเงียบขึ้นระหว่างคนทั้งสอง ชายหนุ่มพยายามจ้องไปในดวงตาของเธออย่างละลาบละล้วง ชายหนุ่มชอบเสียงของเธอ ชอบริมฝีปากของเธอ โดยเฉพาะดวงตาที่สามารถสะท้อนทั้งมหาสมุทร แต่ทว่าในขณะนี้มันไม่ใช่เลย

       ดวงตาของเธอดูเหมือนท้องฟ้าในตอนกลางคืนที่ซึ่งมองไม่เห็นดาว

        “ฉันอยากสั่งทำกล่องดนตรีค่ะ” แล้วเธอก็เริ่มบทสนทนา

       “แบบไหนดีครับ มีแบบที่คิด ๆ ไว้แล้วหรือยัง”

        “ดวงจันทร์ ดวงดาว ท้องฟ้าในตอนกลางคืนค่ะ”

        “คุณชอบมองดาวด้วยเหรอครับ ผมคิดว่าคุณเกลียดกลางคืนซะอีก”

        หญิงสาวก้มมองพื้นในช่วงเวลาหนึ่ง “เพิ่งสนใจน่ะค่ะ คิดว่าเพลง Twinkle Twinkle Little Star คงจะเข้ากัน”

         ชายหนุ่มไม่รู้ว่าหญิงสาวต้องการอะไร ทั้งหมดนั่นที่เธอกล่าวมาดูไม่เหมาะกับเธอ เธอไม่ใช่คนที่หลงรักกลางคืนมากถึงขนาดนั่งดูดาว เธอไม่ได้ชอบเพลง Twinkle Twinkle Little Star ด้วยซ้ำ ชายหนุ่มรู้สึกว่าเธอไม่เหมาะกับเมโลดี้แฉกเช่นนี้

        “ไม่เหมาะกับคุณสักอย่าง”

       “เหรอคะ” หญิงสาวมองข้างล่างในชั่วขณะหนึ่ง มือจับกันแน่น เธอไม่กล้ามองเขา เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังแปรปรวนเป็นพายุภายในใจของหญิงสาว

       ชายหนุ่มเดินออกไป ก่อนจะเปิดตู้ที่ดูราวกับว่าเก็บของสำคัญเอาไว้แล้วหยิบกล่องใบหนึ่งออกมา วางมันตรงหน้าหญิงสาว

        “อันนี้น่าจะเหมาะกับคุณมากกว่า”

        กล่องสีลูกกวาดตรงหน้าถูกเปิด มันเป็นกล่องดนตรีรูปยูนิคอร์น ตัวแทนพลังแห่งการเยียวยา หญิงสาวรู้สึกเหมือนจะร้องไห้ เธอรักยูนิคอร์น รักก้อนเมฆที่คล้ายสายไหม และรักชิงช้าสวรรค์บนนั้นด้วย

        “สำหรับผม คุณเหมาะกับ River flows in you มากนะ”

         หญิงสาวมองกล่องดนตรีตรงหน้า เหมือนว่าสิ่งนั้นจะถูกสร้างมาอย่างดีและได้รับความทะนุถนอมจากผู้ที่สร้างมัน

         “ดูเหมือนว่าคุณจะเก็บมันไว้เพื่อรอใครสักคนนะคะ”
  
          “ผมทำมันให้ผู้หญิงคนหนึ่ง”

          หญิงสาวมองชายหนุ่มอย่างสับสนในบางอย่าง เธอกัดริมฝีปากล่างเบา ๆ ครั้งหนึ่งอย่างเคยนิสัย

         “ให้ฉันแบบนี้จะดีเหรอคะ”

         ชายหนุ่มยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เศร้ามากกว่าสุข “ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนใจร้าย เขาคงไม่เอามันหรอกครับ”

        กริ๊ง!

         เสียงจากด้านหน้าของร้านดังขึ้น แต่ไม่มีใครสนใจ ทั้งสองมองหน้ากันอย่างนิ่ง ๆ ฝนดูเหมือนจะซาลงแล้ว อีกไม่นานแสงแดดอบอุ่นก็คงจะตามมา

         “ผมอยากถามคุณ” ชายหนุ่มเอ่ย “เราจะแกล้งไม่รู้จักกันไปอีกนานแค่ไหนเหรอ”

        หญิงสาวยิ้มเศร้า วางกล่องดนตรีในมือลง กล่องดนตรีที่ดูเสมือนว่าถูกสร้างมาให้กับเธอ

        “ฉันมาจบความสัมพันธ์กับคุณ”

        ชายหนุ่มสับสน เขาไม่มองหน้าหญิงสาวที่กำลังทำหน้ารู้สึกผิด เขาแสยะยิ้มเล็กน้อย

        “ผมคิดว่ามันจบไปตั้งนานแล้วเสียอีก”

        “ฉันกำลังจะแต่งงาน”

        หญิงสาวพูดแทรกขึ้นมา บรรยากาศเต็มไปด้วยความเงียบ ชายหนุ่มทำท่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็เลือกกลั้นบางอย่างเอาไว้

        “ยินดีด้วยนะ”

        หญิงสาวไม่ได้ยิ้มรับ หญิงสาวก็ดูเหมือนพยายามกลั้นอะไรบางอย่าง บางอย่างที่มนุษย์เรียกว่าความรู้สึกผิด

         “เรายังไม่ได้บอกเลิกกัน แต่ฉันรู้ว่าความสัมพันธ์ของเรามันจบตั้งแต่วันที่ฉันเดินออกไปแล้ว” เธอพูด สายตาเธอไม่ได้มองเขา “ฉันได้แต่ภาวนาว่าคุณจะไม่รอฉัน หวังว่าคุณจะไม่รักฉันแล้ว”

        “หายห่วงเถอะคุณ ผมไม่ได้รักคุณแล้ว” เขาพูดเพื่อให้หญิงสาวสบายใจ มองกล่องดนตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกต่างไปจากที่ทำมันเสร็จใหม่ ๆ “ผมให้มันเป็นของขวัญสำหรับวันแต่งงานของคุณแล้วกัน”

        หญิงสาวยิ้มรับ มองนาฬิกาข้อมือ คงจะถึงเวลาที่เธอจะหายไปอย่างวันนั้นแล้ว เธอไม่ลืมที่จะหยิบกล่องดนตรีที่ชายหนุ่มให้

        “ขอบคุณมากนะ ฉันไปก่อนนะคะ”

        แต่ก่อนที่เธอจะจากชายหนุ่มไปชั่วนิรันดร์ ก่อนที่แสงแดดจะปรากฏขึ้น ก่อนที่น้ำตาของเธอจะเอ่อล้น

        “คุณควรไปเรียนทำอาหารนะ แค่ไข่ดาวคุณยังทอดไหม้เลย แล้วก็หยุดซื้อตุ๊กตายูนิคอร์นได้แล้วนะ คุณมีเยอะจนจะล้นบ้านอยู่แล้ว สายไหมก็ด้วย คุณชอบบ่นปวดฟันแต่ยังกินมันไม่เลิก”

      
  และ... ขอบคุณที่มอบจูบแรกให้ผมบนชิงช้าสวรรค์ ผมยังจำความอบอุ่นของคุณตอนนั้นได้อยู่เลย

        “ขอบคุณนะ”

        หญิงสาวเกลียดการจบความสัมพันธ์ มันจะดีถ้าในตอนนั้นเธออดทนอีกหน่อย เข้าใจเขาอีกหน่อย และรักเขาน้อยลงอีกหน่อย

        ความทรงจำของบางคนก็มาในรูปแบบของความสัมพันธ์ที่ไม่อยากให้จบลง

        ชายหนุ่มพบว่า หญิงสาวได้กลายเป็นความทรงจำส่วนหนึ่งของเขาไปแล้ว ทั้ง ๆ ที่เขาอยากให้เป็นปัจจุบัน แต่อย่างน้อย เขาก็ได้จบความสัมพันธ์ที่มันจบไปตั้งนานแล้วอย่างจริงจัง และเก็บมันไว้เป็นความทรงจำที่เธอได้เอาไปด้วย

       แต่ก่อนที่เขาจะก้มลงทำงานต่อ ลูกค้าที่เขาลืมไปแล้วก็เดินมาหาเขา หยิบกล่องดนตรีรูปชิงช้าสวรรค์มาวางไว้ตรงหน้า ชายหนุ่มรู้เพียงว่าตาเธอสวย แม้จะไม่มีไฝประดับ

       เธอยิ้มให้เขาก่อนจะเริ่มบทสนทนา

        “คุณชอบมูฟเมนต์ไหนที่สุดคะ”

        บางทีนักสร้างความทรงจำก็ปรากฏตัวขึ้นในวันที่ใครบางคนกำลังจากลาความทรงจำ



SHARE
Writer
twentyeight_A
INFJ
เพราะวงแหวนสำคัญต่อดาวเสาร์.

Comments

khaikung
2 years ago
งดงามม
Reply
twentyeight_A
2 years ago
ขอบคุณค่ะ :)
Sukuman
2 years ago
ขนลุกโชนน แต่งได้ classy มากครับ ชอบมาก นี่เปิด No.14 ไปด้วยยิ่งได้อารมณ์ 👏🏼👏🏼👏🏼👍🏻
Reply
twentyeight_A
2 years ago
นี่กำลังคิดอยู่ว่าจะมีคนเปิดเพลงไปด้วยอ่านไปด้วยไหม ขอบคุณนะคะ :)

Batong
2 years ago
เขียนดีจัง อ่านแล้วเห็นเป็นภาพเลย แอบติดตลกติดมาด้วย ดูมีเสน่ห์ดี เหมือนได้ดูละคร สนุกดี
Reply
twentyeight_A
2 years ago
ขอบคุณที่อ่านอย่างสนุกค่ะ :)