Toy Story
"แม่ครับ...ผมอยากได้อันนั้น"
"นะครับนะ...ผมอยากได้มากเลย"

เหตุการณ์ทุกอย่างผ่านไปเร็วมาก ผมถูกจับแต่งตัวด้วยชุดเสื้อชิ้ตสีฟ้าอ่อน กางเกงยีนส์สีเข้ม กับรองเท้าผ้าใบ ก่อนจะปิดท้ายด้วยเนคไทค์สีน้ำเงิน แล้วถูกจับวางในกล่องกระดาษรูปบ้านขนาดใหญ่ ผมถูกพาออกมาจากห้องกระจกที่ผมใช้เวลาทั้งวันในการนั่งนิ่งๆ มองดูผู้คนที่เดินผ่านไปมา

"สวัสดีเจ้าตัวน้อย ผมแอนดี้นะ จะเรียกเราว่าอะไรดี? ตัวบาง บอบบางน่ารัก sylphlike...ซัลล์ไฟค์ละกัน"

เด็กผู้ชายตัวเล็กดึงผมออกมานั่งบนโต๊ะไม้สีน้ำตาล แล้วปลดเนคไทค์ของผมออกช้าๆ พลางพูดกับผม แอนดี้หรอ?...เด็กผู้ชายที่เอาผมมาอยู่ด้วยชื่อแอนดี้ เขาใจดีจัง...

"ปลดเนคไทค์ลงแบบนี้ ซัลฟ์จะได้ไม่อึดอัด เดี๋ยวผมไปอาบน้ำก่อน แล้วจะรีบมานะ"

ซัลฟ์...เป็นชื่อที่แอนดี้ตั้งให้ผม ผมชอบมันมาก ทันทีที่แอนดี้เดินเข้าห้องน้ำไป ก็ได้เวลาที่ผมจะสำรวจ 'บ้านใหม่' ที่ไม่หมือนห้องกระจก...เอ๊ะ เดี๋ยวนะ ผมได้บอกทุกคนรึยังว่าผมเป็นใคร? ยังหรอ?? ผมเป็นตุ๊กตาครับ ตุ๊กตาเด็กผู้ชาย ตั้งแต่ผมเกิดมา ผมก็ใช้เวลาอยู่กับห้องกระจก มองดูเด็กๆหลายคนที่เข้ามาเลือกซื้อเพื่อนๆของผมมากมาย เพื่อนๆผมร่ำลาผมไปทีละตัว...ทีละตัว จนวันนี้เป็นตาผมบ้างที่ต้องจากมา เอาล่ะ เรามาดูห้องนอนของแอนดี้กัน...เตียงนอน โห จัดเป็นระเบียบจัง กล่องบล็อคไม้ ห้องน้ำ ตู้เสื้อผ้า เป็นระเบียบหมดเลย อ๊ะ...เสียงประตูห้องน้ำ ผมรีบวิ่งกลับไปนั่งที่เดิม ท่าเดิม

"รอนานมั้ยซัลฟ์ ขอโทษที่ให้รอนะ เดี๋ยวผมเปลี่ยนชุดให้ ใส่ชุดนอนจะได้หลับสบาย"

แอนดี้ถอดชุดผมออกหมด แล้วใส่ชุดนอนลายทางสีฟ้าให้ผม ใส่ผมวกทรงสูงให้ผมด้วยนะ แอนดี้กอดผม แล้วจุ๊บผมเบาๆ พลางยิ้มกว้าง ก่อนจะพาผมไปที่เตียงอันเป็นระเบียบของเขา แอนดี้ดึงผ้าห่มออกแล้วลงไปนอนใต้ผ้าห่อมอุ่น โดยไม่ลืมที่จะกอดผมไว้แนบอก...แอนดี้อุ่นมาก

"ฝันดีนะซัลฟ์ ผมรักซัลฟ์นะ"

แอนดี้กอดผมไว้แน่นๆ จุ๊บที่แก้มผมอีกครั้งแล้วหลับไป เสียงหัวใจของแอนดี้เต้นช้าๆดังอย่างต่อเนื่อง จนผมมั่นใจว่าเขาหลับไปแล้ว ผมจึงค่อยๆลุกขึ้น เดินไปรอบๆห้อง กล่องใบหนึ่งที่วางอยู่สะดุดตาผมมาก ผมเปิดออกดู...ในกล่องของเล่นเก่าๆของแอนดี้ มีของเล่นอยู่ไม่มาก สมุดภาพ บล็อคไม้ จิ๊กซอว์ต่างๆ แต่น่าแปลก...ไม่มีเพื่อนๆผมเลย ไม่มีเพื่อนๆผมสักตัว แต่ตอนนี้ดึกแล้ว ผมควรจะไปนอนได้แล้ว ฝันดีครับแอนดี้

"ซัลฟ์!! ไปโรงเรียนกัน"

แอนดี้วิ่งมาหยิบผมจากเตียงแล้ววิ่งขึ้นรถไป ตลอดทางที่นั่งอยู่ในรถ แอนดี้กอดผมแน่น คอยจับแก้ม จับแขน จับขา พลิกผมไปมาแล้วยิ้มกว้าง ทันทีที่ถึงโรงเรียน เพื่อนๆของแอนดี้ต่างมารุมล้อมผม ดึงผมไปมาอย่างชอบใจจนแอนดี้ต้องดึงผมออกมา

"เจ็บรึเปล่าซัลฟ์? ผมขอโทษนะ ผมจะดูแลซัลฟ์ให้ดีกว่านี้...เพราะผมรักซัลฟ์นะ"

แอนดี้ดูแลผมดีมาก จนผมคิดว่าตุ๊กตาอย่างผมมีค่ามากพอที่จะได้รับการดูแลที่ดีขนาดนี้เลยหรอ? แอนดี้ไม่เคยพูดกับใครว่ารักผม แต่จะพูดกับผมทุกๆวันว่ารักผม เป็นห่วงผม คิดถึงผม ยิ่งเวลาผ่านไป ผมก็ยิ่งหลงรักแอนดี้ขึ้นไปทุกวัน หลงรักความเป็นแอนดี้ ความอบอุ่น ความห่วงใย...แต่ตุ๊กตาอย่างผมจะบอกเขาได้ยังไง?

"ซัลฟ์...พรุ่งนี้ผมมีสอบ ผมเอาซัลฟ์ไปด้วยไม่ได้ ผมขอโทษ ฝันดีครับ"

แอนดี้พูดกับผมเสียงเศร้า ผมรู้แอนดี้เครียดและกังวลมาก แต่ตุ๊กตาอย่างผมจะทำอะไรได้? สิ่งที่ผมทำได้ก็มีแค่ให้กำลังใจอยู่เงียบๆ เป็นห่วงอยู่ห่างๆ เฝ้ามองแอนดี้นั่งอ่านหนังสืออย่างเป็นห่วง ผมเชื่อว่าแอนดี้จะทำได้ ผมเชื่อว่าทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี

"ซัลฟ์...ผมคิดถึงซัลฟ์ ผมอ่านหนังสือเสร็จผมก็มาหาซัลฟ์ก่อนอยากคุยด้วยทั้งๆที่รู้ว่าคงนอนไปแล้ว  เห้อ ท้อจัง...ฝันดีนะครับ"

แอนดี้พูดกับผมดึกๆตอนที่คิดว่าผมหลับแล้ว ถ้าเป็นไปได้ผมอยากจะลุกขึ้นไปกอดเขา ปลอบเขา บอกกับเขาว่าอย่าเครียด บอกกับเขาว่าผมอยู่กับเขาเสมอ บอกเขาว่าเขาทำได้ ให้กำลังใจเขามากๆ แต่สิ่งที่ผมทำได้ ก็มีแค่มองดูเขาอยู่เงียบๆ...เหมือนเช่นเคย 


เช้าวันนี้แอนดี้ไปโรงเรียนโดยไม่มีผมไปด้วยเหมือนทุกๆวัน ที่ผ่านมา ผมนั่งรออยู่ที่บ้านเดินวนไปมาอย่างกังวล จนเสียงของรถดังขึ้นมา...

"ผมกลับมาแล้วครับ...ผมทำข้อสอบได้!!"

เสียงของแอนดี้ดูร่าเริง นั่นทำให้ผมสบายใจมาก เขายิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี ใจผมเต้นแรงผมอยากเป็นมนุษย์ อยากมีชีวิต อยากบอกเขาว่าผมรู้สึกดีที่มีเขาอยู่ด้วย ดูเหมือนว่าตอนนี้...ผมหลงรักเจ้าของตัวเองซะแล้วสิครับ

"ซัลฟ์...เดี๋ยวผมจะไม่อยู่สักพักนะ ผมต้องไปทำงานข้างนอก"

วันหนึ่งหลัวจากที่แอนดี้กลับจากโรงเรียนเค้าพูดกับผม ...ผมยังไม่ได้เล่าใช่มั้ยว่าตั้งแต่วันที่แอนดี้มีสอบ เขาไม่ได้พาผมไปโรงเรียนด้วยอีกเลย

 ผมคิดถึงเขาทุกเวลาแต่ผมไม่สามารถบอกเค้าได้ เพราะผม...มันก็แค่นุ่นยัดไส้ตัวหนึ่ง


"ผมไม่อยู่ ซัลฟ์จะลืมผมรึเปล่า?"

แอนดี้ถามผมก่อนที่เขาจะหายออกไปจากบ้าน ผมได้แต่รอ...นอนรออยู่บนเตียงที่เขาเคยนอนกอดผมทุกวัน นั่งรออยู่หน้าทีวีที่เค้าเคยใช้ดูฟุตบอลตอนผมหลับ นั่งมองสระว่ายน้ำที่เราเคยไปเล่นด้วยกัน ผมรอ...ในทุกๆวินาที

ผมแอบเข้าไปในกระเป๋าของแม่แอนดี้แทบทุกครั้งที่เธอไปหาเขา เพียงเพราะว่าผมอยากจะเห็นหน้าเขา อยากให้เขาพูดกับผมบ้าง เพราะตั้งแต่วันที่เขาออกมาจากบ้าน...เขาไม่ติดต่อหลับมาหาผมอีกเลย


จนตอนนี้ ผมไม่แอบเข้าไปในกระเป้ของแม่แอนดี้อีกแล้ว ผมกลัว...กลัวว่าจะไปทำให้เขารำคาญ กลัวจะไปกวนการทำงานของแอนดี้ ผมรู้ว่าเขาเครียดมาก และผมเอง ก็ทำได้แค่ให้กำลังใจเขาตรงนี้...อยู่ข้างหลังของเขาเสมอเงียบๆ ถ้าเขาคิดถึงผม เขาคงจะกลับมาคุยกับผมเหมือนเดิมสักวัน
วันหนึ่ง ผมมองลอดหน้าต่างออกไปเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเดินกอดตุ๊กตาไปบนถนน แล้วผมก็นึกถึงแอนดี้...

บางทีแอนดี้อาจจะลืมผมไปแล้วก็ได้ บางทีเขาอาจจะได้ 'ของเล่นชิ้นใหม่' และรักมันมาก...ผม...ตอนนี้ก็เป็นแค่ตุ๊กตาเก่าๆตัวหนึ่ง 'ของเล่นใหม่ๆ มันน่าสนใจกว่าของเล่นเก่าๆนี่เนอะ' 
ผมมองกลับมาที่กล่องๆหนึ่งที่ผมเคยสนใจเมื่อวันแรกที่ผมมาถึงที่นี่...บางทีมันอาจจะเป็นที่ที่ผมควรจะไปอยู่ตอนนี้ก็ได้นะ

ผมลงจากเตียงของคนที่ผมรักแล้วเดินไปที่ 'กล่องของเล่นเก่าๆ' ของแอนดี้แล้วปีนเข้าไปในนั้น...ก่อนจะปิดฝากล่องลง นั่งกอดเข่าซ่อนตัวอยู่ใน 'ที่ที่ควรอยู่' รอคอยแอนดี้ของผมอยู่ในกล่องของเล่นเก่าๆอย่างมีความหวังว่าเขาจะคิดถึง 'ของเล่นเก่าๆ'อย่างผมบ้าง...

"แอนดี้ครับ...ของเล่นเก่าๆของคุณยังรอคุณอยู่เสมอนะครับ คุณคิดถึงของเล่นไร้ค่านั้นเมื่อไหร่ก็กลับมาเปิดกล่องๆนี้ของคุณดูได้นะครับ ผมจะยังรออยู่ในนี้ รอคุณ...รอวันที่คุณจะกลับมาคิดถึงผมตลอดไป เพราะ...ซัลฟ์ก็รักแอนดี้นะครับ"

ผมได้แต่พูดให้แอนดี้ฟังอยู่ในกล่องมืดๆของเขา...
นั่นเป็นสิ่งเดียวที่'ของเล่น'อย่างผมจะทำได้

SHARE
Writer
Allini
A woman's memory
My life , My day , My memory

Comments