ความไม่สูงเป็นเหตุ
วันนี้เราแบกเป้ไปห้าง ว่าจะกินข้าวแล้วนั่งทำงานต่อ ไปๆมาๆแค่กินข้าวก็หมดเวลาแล้ว เราเลยไปร้านหนังสือสีแดงแห่งหนึ่ง

กะว่าแค่มาใส่ปกหนังสือนิยายเฉยๆ แต่ไหนๆแล้วก็ดูหนังสือสักหน่อย 

โซนแรกที่เราเดินไป ไม่ใช่นิยายรักสัยรุ่นใสๆ ฮิลลิ่งอารมณ์เลย แต่เป็นนิยายแฟนตาซีร่ายเวทย์ ปล่อยพลังกันบึ้มบั้ม แต่ก็ไม่ได้ดูอะไรมากเพราะช่วงนี้ไม่มีนิยายที่ตามๆอยู่เลย

เราเดินลึกเข้าไปอีกหน่อยคิดว่าจะเจอหนังสือจำพวกสอนวาดรูป อะไรทำนองนั้น แต่ผิดคาด ดันเจอหนังสือสอนเขียนโปรแกรมซะงั้น แอนดรอย ภาษาซี จาวา ไพธอน หรือหนังสือสอนโปรแกรมครอบครัวอะโดบี

เราเห็นหนังสืออินโฟกราฟิกอยู่ชั้น 4 จาก 5 ชั้น เราสูงแค่ 2 ชั้นครึ่ง เลยต้องหาพร๊อบช่วย เราลากบันได้เล็กมาแล้วปีนขึ้นไป หยิบได้ก็ปีนลงมาแล้วเปิดๆดูสักหน่อย

หายนะมันอยู่ตรงนี้ ถ้าเราจะเก็บเท่ากับเราต้องปีนขึ้นไปอีกซึ่งก็ไม่ได้ป็นปัญหาอะไร แต่พนักงานที่ยืนมองอยู่นี่สิ จะให้เขาเก็บให้มันก็ได้ แต่ด้วยความหน้าตาดีของเขา เราเลยไม่กล้าเรียก คิดอยู่ว่าจะเอายังไงดี ตอนที่เลื่อนบันไดมาจะปีนขึ้นไป พนักงานชายคนนั้นก็เดินเข้ามาหาด้วยรอยยิ้ม

เชี้ยละ"จะเก็บใช่มั้ยครับ"
"ค่ะ"
"มาครับ"

หลังจากนั้นเราก็คิดว่า เราจะดูอะไรต่อดี เพาะนี่กะว่าจะสอยหนังสือกลับบ้านสักเล่ม เป็นหนังสือวาดรูปก็คงจะดี แต่เราหาไม่เจอไง พนักงานชายคนเดิมก็ยืนอยู่ที่เดิม
เอาไงดีวะ"ขอโทษนะคะ หนังสือวาดรูปอยู่ตรงไหนเหรอคะ"
"วาดรูปการตูนมังงะใช่มั้ยครับ"
"อ่าา ค่ะ"
"ทางนี้ครับ"

เราเดินตามไปแล้วก็อยากจะด่าตัวเอง มันอยู่ข้างๆหนังสือหมวดแฟนตาซี เป็นไฮไลท์ของร้าน ซึ่ง อยู่สูงกว่าระดับสายตาเรา
จะโทษที่ไม่มองหรือจะโทษอะไรดี โอ้โหความโง่นี้เราหยิบหนังสือมาดูทีละเล่ม เห็นได้ตามร้านขายทั่วไป ทั้งหัดวาดรูปร่าง หน้าตา เครื่องแต่งกาย ทั้งชายและหญิง หรือจะวาดแบบตัวเล็กสัดส่วนตุ๊กตาน่ารักๆ เรานั่งไล่ดูทีละเล่มอย่างตั้งใจ ใช้เวลาอยู่สักพักใหญ่ๆ คิดว่าคงได้สักเล่มแน่ๆ เหลือบไปเห็นพนักงานคนเดิมยืนอยู่ใกล้ๆเขาไม่ไปทำงานเหรอวะเออแต่เขาก็ทำงานอยู่นี่ไง งงอะไรล่ะเรา เราเปิดดูหนังสือต่ออีกสักพัก ถามรุ่นพี่ว่าโอเคไหม แต่เหมือนจะไม่ มีบางเล่มที่เขียนกำกับว่า 'ได้ตีพิมพ์ทั้งในญี่ปุ่นและฮ่องกง' อะไรทำนองนั้น แต่เรายังเห็นว่ามีจุดที่ผิดอยู่เลย ก็คิดนะว่า ผ่านมาได้ไงหว่า

เราตัดสินใจเดินออกจากร้านไปดูร้านหนังสืออีกที่ชื่อคล้ายรถไฟฟ้า กะว่าต้องมีมากกว่าที่นี่แน่ๆ เพราะคนเข้าเยอะกว่า เคยไปเดินดูก็มีหนังสือเยอะกว่าอีก แต่ที่ไหนได้ มีแต่เครื่องเขียน เราเดินคอตกกลับมาร้านเดิม ตายรังแหงๆ

'จะเอาหนังสือวาดรูปหรือโค้ดดี'
'แล้วแต่ เอาที่ชอบ'
'เอ้า'

ถามรุ่นพี่ไม่ได้ช่วยอะไรมากไปกว่าเดิม เราเดินตรงไปที่หนังสือโค้ดอีกรอบ ดูภาษาที่จำเป็นกับการเรียนมากที่สุด(ปีนหยิบเหมือนเดิม) แต่เรายังไม่เคยเรียน เลยไม่รู้ว่ามันดีไหม แต่จากที่ดูๆแล้วก็เรื่องพื้นฐานที่ให้คนอื่นสอนได้

หนังสือโค้ดก็ไม่ได้ หนังสือวาดก็ไม่ดี เอาไงดีวะ เห็นหนังสือสอนสีน้ำอยู่ ที่จริงเราเรียนไปแล้วเมื่อเทอมก่อน ไม่จำเป็นต้องซื้อด้วยซ้ำ แต่สวยดี เลยอยากได้ มีสองเล่ม หยิบได้หนึ่งเล่ม สูงมากหนึ่งเล่ม 
หายนะรอบที่ล้านมองหนักงานในร้าน โอเคคนเดิมไม่อยู่ ทางสะดวก เดินไปหาพนักงานหญิงที่เคาน์เตอร์อย่างร่าเริง
"หยิบหนังสือใช่มั้ยคะ"
"ค่ะ"
"อ่ะไป"
พนักงานชายคนเดิมเดินมาพอดี
สูญเสียเศษหน้าไปเท่าไหร่กับคำว่าหยิบไม่ถึง โคตรอาย ณ จุดนี้                                                     - ZISTER-
SHARE
Writer
ZISTER
ก็แค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
จากพูดไม่คิด กลายเป็นคิดแต่พูดไม่ได้

Comments