ไดอารี่จ๋า...

จริงๆแล้ว นี้ไม่ใช่การเข้า log in ครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่ผ่านมา
จริงๆแล้ว นี้ไม่ใช่การคลิกเข้าหมวดเขียนครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่ผ่านมา
จริงๆแล้ว นี้ไม่ใช่บทความที่พิมพ์ลงมาแล้วบันทึกไว้ครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่ผ่านมา

เราเข้าๆออกๆเป็นประจำ ในช่วงเวลาน่าเบื่อๆของการทำงาน

จากไดอารี่หลายอันก่อนที่เคยบอกว่าเราเป็นซึมเศร้า 
ไปหาหมอมาแล้วนะ
หมอบอกว่า เราอยู่ในกลุ่มเสี่ยง
จัดยามาให้ บอกให้เราใจเย็นกับอะไรที่ยังมาไม่ถึง(การเป็นนักเขียน)
ให้เรารักตัวเองให้มาก

พูดง่ายทำยาก ในความรู้สึก

หลายสัปดาห์ที่ผ่านมาเราสนุกกับการทำอะไรด้วยตัวเอง เราหัดทำโยเกิร์ตเอง ซึ่งสำเร็จในครั้งแรกที่ลอง (เย้!) ทำอาหารบ่อยขึ้น หาสูตรทำครีม ทำมาส์คเอง ได้กลับไปวาดรูป ระบายสีอย่างที่เคยทำ ฉวยโอกาสทำอะไรสนุกๆในเวลาว่างอันน้อยนิด


ระหว่างวันดีๆมักจะมีช่วงที่แย่เสมอ
บางทีบางครั้งปัญหาก็เข้ามา เล่นเอาอยากจะกลั้นใจแล้วหายตัวได้ไปซะดื้อๆ 
แต่มันทำไม่ได้เนี้ยซิ...

เราจมอยู่กับปัญหา ความผิดหวัง ความเสียใจ คลุกคลีอยู่กับเงามืดจนลืมไปว่าแสงสว่างนั้นอบอุ่น ละมุนละไม มากมายแค่ไหน
แต่แสงก่อให้เกิดเงา ดังนั้นการมีสุขจะมีทุขก์เป็นของคู่กันก็ไม่แปลก


SHARE
Written in this book
Dear, Diary
เรื่องเล่าจากความทรงจำ ความเป็นอยู่ การวิเคราะห์จากสิ่งที่เห็น
Writer
Double9
Nobody
Someone - Something - Somewhere

Comments