ถนนเส้นเก่า ที่มีความเหงามาเพิ่ม~
   ~ หลังจากอบรมและทำธุระเสร็จในวันนี้ รู้สึกเหนื่อยใจเหนื่อยกายเป็นพอเศษ จึงพาร่างกายและจิตใจกลับไปยังหอพักที่วันนี้ค่อนข้างเงียบเหงา เพราะไม่มีน้องสาว น้องชายให้ได้ยินเสียง  ชั่งใจอยู่นานว่าจะไปไหนดี ไหนๆวันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายของการมาอยู่เมืองในรอบนี้แล้ว กะจะไปทุกที่ ที่อยากจะไป...

~ ใจจริงอยากจะขึ้นไปนั่งบนดอยกองหมู อยากขึ้นไปมองพระอาทิตย์ตก มองเวลาที่ค่อยๆเปลี่ยนผันจากกลางวันเป็นกลางคืน อยากมองแสงสุดท้ายของวันว่าจะสวยขนาดไหน แต่ก็ยังไม่อินดี้พอที่จะขึ้นไปคนเดียวได้ เลยได้แต่นอนแช่อยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ กดโทรสับไปมาจนแบตเริ่มแจ้งเตือนว่า พลังงานที่มีอยู่เริ่มออ่นแรงลงละนะ..

~ นอนหมกตัวเองอยู่ในห้องต่อ จนเวลาล่วงเลยไปถึง2 ทุ่มครึ่ง ท้องเริ่มส่งสัณญานว่า ต้องการอาหารแล้วนะ น้ำย่อยต้องการทำงานแล้วนะ เลยพาตัวเองลุกขึ้นจสกที่นอน และคว้ากระเป๋าใบเดิมขึ้นสะพาย พร้อมที่จะออกเดินทางแล้ว แต่อีกใจหนึ่งก็ครุ่นคิดจะออกไปยังงัยคนเดียว จะเดินไปไหนยังงัยคนเดียว  จะอินดี้ไปไหมถ้าจะไปเดินถนนคนเดินคนเดียว แต่สุดท้ายก็ได้คำตอบ ว่าการเดินคนเดียวบางทีก็ไม่ได้เลวร้ายเสมอไป(มั่ง)

~ พาตัวเองมาหลงอยู่ท่ามกลางผู้คนที่พากันเดินชมสินค้า เดินสวนกันไปมาให้วุ่นวายไปหมด แต่ก็แปลกดี ทำไมเรายังรู้สึกว่าเหงา เหงาดีแฮะ😁  เดินไปกดโทรสับไป  เดินไปเรื่อยๆโดยไร้จุดหมาย  ช่วงที่กำลังจะเดินผ่านร้านพี่ที่เล่นกีต้าและร้องเพลงเหมือนเขาเว้น ช่วงเพลงแปปหนึ่งจากตอนวรรคแรกของเพลง 🎶 ฉันรู้ควรรักเธออย่างไร....🎶 เหมือนถูกสะกดแปปหนึ่ง ด้วยเสียงเพลง เนื้อร้อง ทำนอง เสียงดนตรี และบรรยากาศรอบกาย

~ ทำไมเพลงมันเศร้าจังละ ประจวบเหมาะด้วยน้องคนหนึ่งทักมาว่า  "ไหวไหมพี่ลาง พี่ลางokไหม"  ทำไมบรรยากาศมันพาทุกอย่างเศร้าไปหมด ได้แต่ค่อยๆเดินผ่านไป  พร้อมกับเสียงเพลงที่ยังคงบรรเลงต่อไป

   🎶 เพราะรู้ความจริงเป็นเช่นไร  ฉันรักรักเธอ เพราะใจอยากให้ ใช่รักเพียงเพื่อครอบครอง 🎶 (เพลงเต็มใจให้ สุบุญเลี้ยง)

~ ตอนแรกใจจริงก็กะจะมาหาอะไรกิน แต่พอมาเดินความหิวที่มีตอนแรก ไม่รู้หายไปตั้งแต่ตอนไหน  ได้แต่ค่อยๆเดินไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ ไม่มีจุดหมายเช่นเคย อยากจะไปนั่งมองอะไร นิ่งๆเงียบๆสักที่ แต่ก็ไม่กล้า

~ ทำได้แต่เดินย้อนกลับมายังถนนเส้นเดิม ถนนที่มีแสงไฟ มันสวยงามดีนะ แต่วันนี้ทำไมมันดูเหงาจังละ มันดูเงียบจังละ คนเดินเริ่มบางตาลง  แต่ความเงียบที่เจอยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ 

~ สุดท้ายวันนี้ทำได้แต่พาตัวเองไปสัมผัสอากาศหนาว และความเหงาที่ไม่ใช่ในสถานที่ ที่คุ้นเคย  " พรุ่งนี้จะขึ้นดอยแล้วนะ น่าจะอยู่ยาวเลยละทีนี้ จะได้กลับไปเหงาต่อกันบนดอยแล้ว " 
             คิดถึงนะ...คิดถึงลุงนั่นแหละ
SHARE
Writer
Lalindhorn
คนชอบเขียน
ไม่มีเรื่องราวใดใดให้จดจำ :)

Comments