แวะมาบ่น (1)
หวัดดีนี่เราเอง
เรามีคำถาม เราถามแกได้ไหมวะ
ชีวิตคนเรามันมีแค่นี้จริงๆเหรอ
เราเกิดมา เราเรียน เรียน เรียน พอเรียนจบก็คือหางานทำ แค่นี้ใช่ไหม
แกลองคิดนะ
เราเรียนอนุบาล 
เราเหนื่อยต้องตื่นเช้า เราต้องเรียนเรื่องง่ายๆ ให้เข้าใจ
เราเรียนประถม 
เราต้องตื่นเช้าเหมือนเดิม เราเครียดกับการที่ต้องทำหลายๆเรื่องให้ได้
เราขึ้นมัธยม 
เราก็ยังต้องตื่นเช้าอีก เราเครียดกับการต้องทำให้ได้ ในสิ่งที่เราทำไม่ได้
เราขึ้นมหาวิทยาลัย 
เราไม่จำเป็นต้องตื่นเช้าก็ได้ แต่เราแค่ต้องทำทุกๆอย่างให้ได้
หลังจากนั้นเรียนจบ
เราก็ต้องหางานทำ หางาน หาเงิน 

แบบนี้เหรอ ชีวิตที่มันจะต้องเป็น

แกก็รู้ใช่ไหม ตลอดเวลาที่ผ่านมา เราไม่ได้แค่เรียนหนังสือกันอย่างเดียว
เราได้เรียนรู้ชีวิตไปด้วย 
เราเจอเพื่อน โดนนินทา โดนรังแก ได้รับความช่วยเหลือ มีทั้งคนที่ผลักไส ใช้ผลประโยชน์ คนจริงใจ เจอทั้งเพื่อนที่ดีและไม่ดี 
เรานำสิ่งที่เจอมาทั้งหมดนี้เป็นประสบการณ์ใช้ชีวิตของเรา
เรามีแฟน เราเจอความรักมาหลากหลาย เราเคยเป็นทั้งคนที่ถูกและผิด เราเรียนรู้มาทั้งหมดนี้ก็เพื่อทำให้วันนี้มันดีกว่าเมื่อวานไม่ใช่เหรอ


แล้วทำไม

ทำไมวันนี้ วันที่เราโตและเรียนจบ มันกลายเป็นวันที่หน้าเฟสเต็มไปด้วยประโยคหดหู่ ประโยคท้อแท้ใจ ด้วยเหตุผลที่ว่า ยังไม่มีงานทำ
ที่นั่นยังไม่รับเข้าทำงานเลย ที่นี่ยังไม่เอาเลย นั่นนี่
มันเลยทำให้เราสงสัยเว้ย

ชีวิตคนเรามันมีแค่นี้เหรอวะ

เรียนจบมา ทำทุกอย่างให้ที่บ้านภูมิใจแล้ว เพื่อมาหดหู่ใจกับการไม่มีงานทำ
คือ เราเข้าใจเว้ย เรารู้ว่ามันสำคัญ 
เราก็เครียด โดยเฉพาะมาเจอหน้าเฟสแบบนี้เรายิ่งเครียดตาม
เรากังวล เราวิตกทุกวัน เรามองหน้าพ่อ แม่ น้อง เราพี่คนโต แต่ตอนนี้ยังเป็นเสาหลักให้ครอบครัวไม่ได้เลย
จนวันหนึ่งเว้ย
เรามานั่งมองตัวเอง
เราเสียเวลาไปวันๆกับความเครียดแทนที่จะคิดอย่างอื่น

ก็ทำไงได้ละ วันนี้มันยังไม่มีงานนี่
แต่เราก็ทำอย่างอื่นได้ปะวะ
ดูแลงานบ้าน หาเรื่องทำให้แม่ยิ้มเยอะๆ ดูแลน้อง ทำสวนปลูกผัก เลี้ยงหมา ออกไปเดินเล่น ถ่ายรูปเล่น ทำอย่างอื่นที่มันโอเคกับเรากับคนรอบข้างกับคนรัก พบปะผู้คนบ้าง จัดบ้านให้ดีกว่าเก่า 
แต่เราดันลืมซะได้ 
เรามัวแต่คิดถึงงานจนลืมไปว่า จริงๆที่เราอยากมีงานทำเพราะเอาเงินมาดูแลคนที่บ้านไม่ใช่เหรอ
แต่เราแม่งลืม
เราลืมว่าเวลานี้เราเอง ก็สามารถดูแลคนที่บ้านได้เลย 
สิ่งสำคัญคือเราอยากให้พวกเขามีความสุข และความสุขมันไม่จำเป็นต้องมีค่าใช้จ่ายอะไรนี่หว่า

เราว่าชีวิตเรามันมีมากกว่าแค่ที่เห็น มันมีสิ่งที่ไม่เห็นตั้งมากมายให้ไปลองค้นดู 

เราไม่อยากให้สังคมมาตีกรอบเรา เราผิดปะวะที่คิดแบบนี้






SHARE
Writer
Petcharat
Writer
ทุกๆครั้งที่คุณโตขึ้น ทุกๆอย่างจะเปลี่ยนไป

Comments

niji
3 years ago
ชอบนะคะ
Reply
Petcharat
3 years ago
ขอบคุณมากค่าา 😁😁
khwanjai
3 years ago
ไม่ผิดค่ะ
Reply
Petcharat
3 years ago
😀😀😀
Pomomay
3 years ago
ชอบนะคะ ><' 
Reply
Petcharat
3 years ago
ขอบคุณค่า 😆😆