เรื่องเล่าจากคนเฝ้าอนามัย
   ~ แสงสว่างของเปลวไฟที่ลุกโชน ค่อยๆเปล่งประกายเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ  พร้อมๆกับหยาดน้ำตาที่หลั่งรินของกิ่งไม้เล็กๆ ที่เป็นเชื้อเพลิงก่อให้เกิดเป็นเปลวไฟให้ความสว่างและแผ่รังสีความร้อนออกมาให้ผู้ที่ยืนร่ายล้อมได้รับความอบอุ่นในยามที่อากาศเหน็บหนาวปกคลุมรอบกายเช่นนี้..

~  การเพิ่มขึ้นของแสงสว่างแทนที่มันจะทำให้กิ่งไม้เปล่งแสงได้อีกยาวนาน แต่มันกลับทำให้กิ่งไม้ค่อยๆลดลงไปเรื่อยๆ  กลายเป็นเถ้าถ่านหลังจากสละตนเองที่ได้มอบความอบอุ่นให้แกผู้คน ไม่ต่างจากช่วงชีวิตของคนที่แรกเริ่ม เติบโต และค่อยๆสูญสลายไปในที่สุด..

~ กาลเวลาผันผ่าน  วันเวลาที่เปลี่ยนผัน ร่องรอยของเรื่องเรื่องราวค่อยๆเพิ่มพูน ช่วงอายุที่เพิ่มมากขึ้น กลับทำให้ร่างกายค่อยๆหมดเรี่ยวแรงลง  และสูญสลายไปในที่สุดเฉกเช่นเดียวกับกิ่งไม้ที่ให้ความอบอุ่นที่ได้เจอในวันนี้

~  วันนี้ได้มีโอกาสมาร่วมงานศพ ณ.ชุมชนตองก๊อ ห้วยปูลิง  ชุมชนของชาวปะกาเกอญอท่ามกลางอากาศที่เหน็บหนาวกับเสื้อแขนยาวบางๆที่ติดตัวมา  หลากหลายเรื่องราวเกิดขึ้นในหัว หลากหลายคำถามยังคงต้องหาคำตอบ หากมองเผินๆเราจะเห็นแต่รอยยิ้ม ได้ยินแต่เสียงหัวเราะ  แต่เราไม่รู้ว่าลึกๆลงไปในใจของเขานั้นเป็นเช่นไร กับสถานการณ์อันน่าเศร้าใจเช่นนี้

~  ทุกๆการสูญเสีย ย่อมก่อให้เกิดความเจ็บปวดในหัวใจ  เกิดรอยร้าวเล็กๆที่ฝังอยู่ในใจของผู้พบเจอ  แต่ทุกคนย่อมมีการแสงออกถึงความเจ็บปวดที่แตกต่าง บางคนมีรอยยิ้ม มีเสียงหัวเราะ แต่เราไม่สามารถรับรู้ได้เลยว่าจริงๆในหัวใจของเขาปวดร้าวมากแค่ไหน....

~ ก็อย่างที่หลายๆคนเคยพูด ว่า ชีวิตของเราสั้นนัก มีอะไรสงสัยให้ถาม รู้สึกอย่างไรให้บอก แสดงความรักให้กันในวันที่รู้สึกดี  มองหน้าสบตา ยิ้มให้ โอบกอด แสดงให้เห็นถึงความรักที่มีต่อกัน ก่อนที่จะไม่มีเวลาเหล่านั้นให้ได้แสดงออกมา  เพราะเราไม่สามารถล่วงรู้ได้ว่าเราจะมีโอกาสได้เอ่ยคำว่า รัก คำว่าคิดถึง ไปได้นานแค่ไหน...

~ ขอให้พือพือ พบเจอแต่สิ่งดีดีอยู่บนสวรรค์นะคะเรียนรู้ที่จะมีรอยยิ้ม ในวันที่หัวใจมีหยาดน้ำตา

เรียนรู้ที่จะมีรอยยิ้มในวันที่หัวใจเจ็บปวด
ณ.ตองก๊อ  ห้วยปูลิง
21 01  60 22 34
SHARE
Writer
archiiraya
คนเล่าเรื่อง..
หลงไหลในความธรรมดา :)

Comments

Amfineammy
2 years ago
เข้มแข็งไว้นะ
Reply