เรื่องนี้เขียนถึงแฟนเก่า

ฉันเดินออกมาจากจุดที่เรียกว่าความทึมเทานานแล้ว นานจนความรู้สึกของฉันไม่ได้เจ็บปวดเท่ากับตอนที่แผลยังสดใหม่ ในตอนที่เส้นทางแห่งรักถูกตัดสายสัมพันธ์จนขาดวิ่น ฉันกลายเป็นใครคนหนึ่งที่เฝ้าถามผ่านท้องฟ้าว่าคุณจะกลับมาไหม หรือไม่ก็มีสักหนึ่งหนทางหรือเปล่าที่ความผูกพันของเราจะสานต่อได้ หากสุดท้ายก็มีเพียงสายลมที่พัดผ่านตัวฉันไป 

เพื่อนรักคนหนึ่งของฉันเคยบอกไว้ "เมื่อเขามีชีวิตของเขา เราก็ต้องมีชีวิตของเรา"

ในตอนแรกที่ได้ยิน ฉันบอกตามตรงว่าเห็นด้วย แต่ฉันไม่พร้อมที่จะก้าวเดินไปไหน มันเหมือนกับว่าชีวิตในช่วงนั้นกักขังฉันไว้กับภาพทรงจำ ความสวยงามในวันเก่ายังพันธนาการฉันด้วยโซตรวนแห่งความคิดถึง ฉันกลายเป็นคนที่วันๆหนึ่งเอาแต่เดินเข้าไปในห้องน้ำ เปิดฝักบัวราดตัว ทรุดลงไปนั่งกับพื้นกระเบื้องสีขาว แล้วก็ปล่อยให้ความอัดอั้นตันใจทั้งหมดระเบิดออกมา ฉันเฝ้าภาวนาให้เวลาหยุดนิ่งลงสักนิดเถิด เพราะฉันไม่อยากจะรับรู้ในสิ่งที่หัวใจฉันรู้สึก ความเจ็บปวด ความเศร้าเสียใจที่กำลังเกิดขึ้นกับฉัน ถ้าเป็นไปได้ ฉันก็อยากให้อะไรสักอย่างพรากลมหายใจฉันไปซะตอนนั้นเลย ฉันโดดเดี่ยว ฉันเคว้งคว้าง ฉันไม่รู้ว่าในวันพรุ่งนี้จะมีชีวิตอย่างไรเมื่อไร้คุณ 

แต่ความตายไม่ใช่ทางเลือกสุดท้ายของฉัน แม้ฉันจะเชื่อว่าการตายมันสวยงามพอๆกับการเกิดก็เถอะ แต่ความตายนั้นต้องเป็นไปตามวิถีธรรมชาติของมนุษย์ 

ฉันอาจจะโดนคุณหักใจจนแตกออกเป็นเสี่ยง แต่ลมหายใจของฉันคือสิ่งที่เหลืออยู่ และชีวิตของฉันก็คือสิ่งที่ฉันต้องรับผิดชอบ แย่หน่อยที่ความฝันของฉันที่เคยมีคุณอยู่ในนั้น ฉันต้องเปลี่ยนมันใหม่ เปลี่ยนคุณที่เคยเดินอยู่ข้างๆให้สลายหายไป แม้มันจะไม่ใช่เรื่องง่ายดายเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ยากเกินไปเมื่อน้ำตาหยดสุดท้ายหมดลง 


วันนั้นเราบังเอิญเจอกัน คุณถามฉันว่า "ชีวิตที่ไม่มีผมเป็นอย่างไงบ้าง"

ฉันไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงถามคำถามนั้น แล้วฉันก็ไม่รู้ด้วยว่าทำไมใครหลายคนที่เลิกลากันไปต้องถามอีกฝ่ายด้วยคำถามทำนองนี้ด้วย  คุณอาจจะคิดถึง คุณอาจจะห่วงใย คุณอาจจะอยากรู้ว่าฉันสบายดีหรือเปล่า 

และแน่นอน ฉันตอบว่า "สบายดี" 

และใครหลายคนก็คงตอบเช่นนั้น เพื่ออะไรรู้ไหม เพื่อบอกคุณว่า เอ้ย ชีวิตที่ไม่มีคุณแม่งก็สบายดี อยู่ได้ ไม่ต้องเป็นห่วง แม้ว่าบางคนอาจจะน้ำตาร่วงตกในเพราะคำตอบนั้นก็เถอะ!



"ขอโทษนะ" คุณพูดต่อ 

"ขอโทษเรื่องอะไรเหรอ" ฉันถามกลับ 

"ขอโทษที่ผมทิ้งคุณไป" 

"ช่างมันเถอะ เรื่องมันก็นานมาแล้ว"

"อืมหนึ่งปี มันแป๊บเดียวเองเนาะ"

"ต่างกับฉันที่รู้สึกว่า ยาวนาน" 

"อือ ผมพอจะเข้าใจ"

"เข้าใจอะไร"

"เข้าใจว่าคุณ เจ็ปปวดและทรมานแค่ไหน"

"ถ้าคุณเข้าใจจริงๆ คุณคงไม่ทิ้งฉันไว้อย่างโดดเดี่ยวหรอก"

"....." คุณเงียบ คุณไม่ตอบ  
 

มันเป็นเรื่องน่าขำนะที่คนที่บอกว่า เข้าใจในความเจ็บปวดและทรมานของเรา คือคนคนเดี่ยวกันที่ทิ้งเราให้เจอกับอะไรแบบนั้น ซึ่งมันเป็นอะไรที่ขัดแย้งกันน่าดู จริงอยู่คุณอาจจะสำนึกได้ แต่อย่าบอกว่าเข้าใจความเจ็บปวดและทรมานของฉันเลย ถ้าคุณไม่เคยชิมรสชาติน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจที่แหลกสลาย


"ว่าแต่คุณมีใครหรือยัง" คุณถามฉันต่อหลังความเงียบงัน

"ไม่อ่ะ ฉันยังไม่อยากมีใคร"

"ถ้าอย่างนั้น ผมจะขอโอกาสเริ่มใหม่กับคุณอีกสักครั้งได้ไหม"

"....." ฉันเงียบ ฉันยังไม่ตอบ ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อดูอะไรไปเรื่อย

"ผมสัญญาว่า จะไม่ทำให้คุณต้องเสียใจอีกแล้ว"

"กี่ครั้งที่คุณพูดแบบนี้"

"อ่า แต่ครั้งนี้มันจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะพูด"

"ใช่ มันจะเป็นครั้งสุดท้าย เพราะคุณจะไม่มีโอกาสได้สัมผัสกับหัวใจดวงใหม่ของฉันแล้วล่ะ"

"ทำไม ก็ในเมื่อคุณยังไม่มีใคร"

"คุณอยากรู้ใช่ไหม ได้สิ แล้วฉันจะเขียนถึงคุณ"

"หมายความว่ายังไง เขียนอะไรถึงผม"

"ฉันต้องไปแล้ว เอาเป็นว่า รอเช็คอีเมลล์ของคุณแล้วกัน" ฉันบอก ก่อนจะละสายตาจากโทรศัพท์ แล้วก็เผลอยิ้มออกมา ยิ้มจนคุณบอกฉันว่า 

"คิดถึงจัง ผมไม่เห็นรอยยิ้มของคุณมานานมากแล้ว"

คุณคงเห็นว่าฉันหุบยิ้มทันใดเมื่อคุณทัก และเดินจากคุณมาโดยไม่กล่าวคำอำลาใดใด คุณอาจจะเสียดายที่การสนทนาของเราจบลงแค่นั้น แน่นอนแววตาคุณมันฟ้อง อีกอย่างสายตาคู่นั้นของคุณก็ไม่อาจรั้งฉันไว้ได้อีกแล้ว

ทำไมฉันถึงกลับไปคบกับคุณไม่ได้งั้นหรือ เพราะความรักของฉันที่มีต่อคุณมันหมดลงแล้วไง หมดไปพร้อมกับความเสียใจในวินาทีสุดท้าย หมดไปพร้อมกับวันเวลาที่ฉันเดินอย่างเดียวดาย หมดไปพร้อมกับความรู้สึกที่มีต่อคุณ 

ในวันเวลาที่แสนยากลำบากของฉัน ฉันค้นพบว่าความเสียใจที่ฉันได้รับ มันสอนให้ฉันเข้าใจว่าชีวิตนี้ไม่ควรเสียใจกับคนเดิมเป็นครั้งที่สอง 

คุณถามฉันว่า ชีวิตที่ไม่มีคุณเป็นอย่างไรบ้าง ถ้าคำถามนี้ถูกถามจากคุณในตอนที่คุณทิ้งฉันใหม่ๆ ฉันคงบอกว่าแม่งบัดซบชิบหายเลยไอ้สัด! โทษทีที่หยาบคาย แต่มันสายเกินไปที่ฉันจะกลับไปรู้สึกอะไรแบบเดิมๆอีกแล้ว สายเกินไปที่จะกลับไปรัก ไปห่วงใย จะว่าไป คงเป็นฉันเองที่รู้สึกว่าคุณไม่ได้สำคัญอะไรกับชีวิตกับหัวใจของฉันแล้วแหละ 


วันเวลาที่ผ่านมา มันมากพอที่จะมีชีวิตของใครของมัน 
และฉันจะมีชีวิตของฉัน ชีวิตที่ไม่มีคุณอยู่ในนั้น นั่นคือสิ่งที่ฉันเป็นในตอนนี้ 
 

เออ อีกอย่าง 

ยิ้มสุดท้ายของฉันที่คุณเห็น 

โปรดจงรู้ไว้ว่า....
คุณไม่ใช่สาเหตุของรอยยิ้มนั้นอีกแล้ว   



SHARE
Writer
McPITCH
ธารดารา
มันอยู่ที่ว่าคุณอ่านเรื่องของผมแล้วนึกถึงใคร

Comments

baimaay
4 years ago
อิ๊ เรื่องจริงหมดเลยที่เขียนมา ฮี้ๆ

จริงๆ ประโยคหยาบคายนั้น ยังน้อยไปด้วยซ้ำ แฮร่ แต่เมื่อเวลาผ่านไป รอยยิ้มก็กลับคืนมา สติมาก็เข้าใจตัวเอง ละอะไรๆ มากขึ้น บางทีก็ยังนึกถึงบ้าง แต่ก็ไม่ขอกลับไป เพราะขอรักษาใจตัวเองให้คนที่ทำให้เรายิ้มได้จริงๆ ไม่ว่าจะมีคนนั้นอยู่ในปัจจุบัน หรือค่อยเจอกันในอนาคตก้ตามเนอะ
Reply
McPITCH
4 years ago
:)
McPITCH
4 years ago
:)
Mon
4 years ago
เขียนแทนหัวใจ
Reply
McPITCH
4 years ago
:)
Janiva
4 years ago
จำได้ว่าเคยอ่านไปแล้ว แต่ไม่ได้เม้นต์ มาดูจากที่ตัวไปเม้นท์ของเรา เออ กลับมาอ่านแล้วแอบพีค อ่านแล้วแอบเหมือนเรื่องจริง นี่ก็ไม่เข้าใจทำไมคนเป็นแฟนเก่า ตอนเลิกกันไปต้องถามแบบนี้ (โดนมาเหมือนกัน) คือแบบใช่หัวคิดแล้วใช่มั้ยที่ถามมา 555 ถ้าอ่านตอนเลิกใหม่ๆ คงอินกว่านี้ นี่ผ่านมาหลายปีละ โลกที่ไม่มีเขา ชีวิตดีเกินคาด 555
Reply
McPITCH
4 years ago
เยี่ยมฮะ :)
McPITCH
4 years ago
เยี่ยมฮะ :)
PARALELL
3 years ago
ก็หวังว่าซักวันเราจะเป็นเหมือนเธอคนนั้นให้ได้
Reply
McPITCH
3 years ago
สู้ๆ
nichao_p
3 years ago
หวังว่าเราจะไปถึงจุดนั้นในสักวัน
Reply
McPITCH
3 years ago
let's go