เราคุยกันผ่านความเงียบ .. มาสักพักแล้ว
ฉันดีใจ.. ที่เราได้รู้จักกัน 
เขาเป็นเพื่อนในโลกออนไลน์คนแรก ที่เราตกลงมาเจอกันในชีวิตจริง

เขาห่วงใย ไม่เหมือนเพื่อนผู้ชายคนอื่นๆ 

ฉันรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก. ตั้งแต่รู้จักกับเขามา
ระยะเวลาที่เราคุยกันมา ไม่นาน แต่ด้วยข้อความผ่านตัวหนังสือ มันมากมายเสียจนเหมือนเรารู้จักกันมาเนิ่นนาน

ความรู้สึกกลัว.. ในใจฉันเกิดขึ้นอีกครั้ง คือความหวั่นไหว ทั้งๆที่เขาเองก็ย้ำอยู่เสมอว่าเราคือเพื่อนกัน

และเหมือนเขาก็มีเซ้นส์รับรู้ได้ ว่าฉันรู้สึกดีกับเธอด้วย 
.. 

สุดท้ายเขาก็เหมือนกับใครๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตฉัน ก็เกิดขึ้น

..
ฉันกับเขาเริ่มคุยผ่านความเงียบกันครั้งแรก
..
วันนี้ไม่มีข้อความใดใด ที่เขาเคยทักมาเหมือนทุกวัน มันคล้ายกับเหตุการณ์ ที่เคยเกิดขึ้นกับฉันเองหลายครั้ง

และทุกๆครั้ง ฉันก็มักคิดว่าเขาอาจไม่เหมือนคนอื่นๆ ที่ฉันเคยเจอมา
..
เขาคงมีใคร ให้ห่วงใยจริงๆ แล้ว 

และเราคง..

ค่อยๆ เลือนหายไปจากวงโคจรของกันและกัน



.. 
SHARE

Comments