วันแรกของปีสามเทอมสอง
ต้องเล่าถึงเรื่องเมื่อคืนก่อน คืนวันอาทิตย์ก่อนเปิดเทอมเนี่ยแหละ จริงๆเรามีนัดกับม.จะไปดูหนังกันแต่ว่าม.ไม่สบายอะ คือม.บอกเราตั้งแต่วันที่กลับมาจากฮ่องกงแล้วอะ ว่านางจะนอนไว เพราะหวัดแดร๊ก ช่าย เราเลยบอกให้มันนอนพักเหอะ คือ คนเราอะเวลาไม่สบายอะไม่มีอารมณ์จะไปไหนหรอกมะ แบบก็อยากนอนอะ เราก็บอกกับมันตรงๆแหละว่า เราอยากให้มันหาย เราเป็นห่วงมันมาก เรา..... ว้ายอู้บ เติมคำในช่องว่าง แต่มันก้พูดกับเราประมาณว่า ถ้าเราอยากให้มามันก็จะมา แต่่เราไม่ไง คือ เราเมื่อก่อนอะเราอาจจะคิดว่า เออ วีนๆ งอนไม่ยอมแต่ตอนนี้เราไม่ละ อิิอิ ดีเทลยังไงเดียวว่ากัน 

พอคืนวันอาทิตเราน่าจะคุยกับมันตั้งแต่หกโมงเย็นอะ เอาจริงๆนะ คือเราเริ่มคุยกันตั้งแต่เมื่อไหร่เราก็ไม่รู้นะ คือไม่เคยนับอะ พอมารู้อีกทีคือ ม.บอกเราเองว่า วันไหนถ้าไม่ได้คุยกับเรารู้สึกแปลกๆ เหมือนขาดอะไรไป เหมือนเสพติดเราไปแล้วอะ เอาตรงๆเราก็ไม่รู้นะว่าไปสรรหาเรื่องไรมาคุยกัน แต่อยากคุยด้วยตลอด
 ถ้าบอกว่านี่คืออาการของคนที่กำลังชอบใครสักคน เราว่าเรากับมันน่าจะอยู่ในขั้นนี้แหละ เพียงแต่ใครจะรู้ตัวหรือไม่รู้ตัวแค่นั้นอะ
 บอกตรงๆ 55555555 เราคุยกันถึงตีหนึ่งแล้วแบบคือมันบอกกับเราว่าจะไปนอน ประมาณตั้งแต่ยังไม่ห้าทุ่มอะ กว่าจะได้นอนคือ บวกๆเป็นชั่วโมงเลย 

             อะเข้าเรื่อง วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกของปีสามเทอมสอง แล้วเรามีเรียนตอนบ่ายจิงๆ เรามีเรียนตอนเช้าด้วย เพราะเราเรียนตกอะแก ต้องเรียนซ้ำแงง มันเป็นเพราะความดื้อของเราเองที่ไม่ปรึกษาม.ตอนทำงาน แงงงงง นั่นแหละ แต่ว่าเราเพิ่งรู้ไงว่าเรียนเช้าวันจันพอดีว่าเค้าเปลี่ยนตารางกะทันหัน หนูขอโทษจริงๆค่ะอาจารย์์อาทิตย์หน้าจะรีบมาเลยค่า T T
             เราถึงมอประมาณเที่ยงๆได้ แล้วก็ไม่รู้สึกหิวข้าวเลยสักนิด ก็เลยไปเดินหาชาไข่มุกกิน ม.ไลน์มาหาเราแบบน่าจะเหมือนตื่นแล้วก็ตอบเราเลยอะ ว่า "เจ็บคคอมากเลย" เออเราก็แบบเอาละแม่งกูจะติดหวัดมึงมะ แล้้วมันก็ไลน์มาหาเราอีกว่า เราอยู่ไหน เราก็เลยบอกไปว่าเราอยู่ไหนแล้วให้มันรอเรา เพราะเราอะต้องไปปริ้นชีทก่อนแล้วคือคนละตึกกับตึกที่จะต้องเรียน 
             เราก็เจอม. ฟีลลิ่งแรกคือ อืม 5555555555555555555555 มันไม่ได้ใจเต้นหรืออะไรพิเศษอะ เราแค่รู้สึกว่า
กูเข้าใจแล้วล่ะสิ่งทีี่บอกว่าความธรรมดาๆนี่แหละคือ สิ่งที่พิเศษ ทุกสิ่งทุกอย่างคือเหมือนเดิมแต่สิ่งที่เปลี่ยนไป คือ ความรู้สึกที่ชัดเจนขึ้นมากกว่า
                 เป็นความรู้สึกที่หลังจากที่แยกจากมันเราก็ยัง ไลน์หาม.ว่า มึงกูรู้สึกแบบแปลกมากอะ แบบกูอธิบายไม่ได้ แบบหนูรู้สึกว่าหนูคอนโทรลอะไรไม่ได้เลยจริงๆค่ะ

สงสัยคุณคงจะเป็นคอนโทรลหัวใจเราแทนตัวเราเองแล้วแหละ 

Jelly yell133 160117




SHARE
Writer
JellyYell
Kw is in love with her Mb.
Base on my true story. เพราะเรื่องราวบางเรื่องต้องถูกถ่ายทอดผ่านตัวอักษรเพื่่อเก็บไว้เป็นความทรงจำ สิ่งที่กลับมาอ่านในอนาคต ความรู้สึกในวันแต่ละวันนั้นจะยังคงย้อนกลับมาเสมอหลังจากที่อ่านเรื่องราวนี้........133

Comments