เเปรปรวน..
ฉันกลับมาถึงห้องเเล้ว 
วันนี้เป็นวันพิเศษ..  เเต่จริงๆ มันก็ไม่ได้พิเศษอะไรมากนักหรอก ก็เหมือนกับทุกๆ วันนั่นเเหละ เพียงเเค่มันทำให้รู้ว่าเวลาได้ผ่านไปอีกหนึ่งปีเเล้ว 

ฉันตื่นเเต่เช้า นี่คงเป็นวันเเรกเลยเเหละที่ตื่นเช้าหลังจากลาออกจากงาน ฉันอาบน้ำเเต่งตัวเเละออกจากห้อง ถึงจะร้อนเเละรอรถนานเเต่ก็ไม่ได้ทำให้ฉันเปลี่ยนใจ จริงๆ ก็ก็เกือบคิดที่จะเปลี่ยนวัดที่จะไปเหมือนกัน เเต่ว่าวัดนี้ฉันรู้สึกผูกพันธ์เเล้วก็อยากที่จะไปตั้งเเต่เมื่อคืนเเล้ว สุดท้ายฉันก็ได้ไปสมใจ 

เมื่อครู่ฉันพักการบันทึกเเล้วไปกินข้าว  ตอนนี้ฉันกลับมาพิมพ์อีกครั้งเเต่ใจกำลังอยากช็อคโกเเลต ครั้นจะไปเซเว่นจักรยานคู่ใจก็ยางเเบนซะด้วยเเละดูเหมือนจะไม่ใช่เเค่เเบน ถ้าไม่รั่วก็เเตกเพราะมันเเบนมากจริงๆ จะเดินไปก็ขี้เกียจเกิน สุดท้ายก็นั่งอยากกินต่อไป.. ฮื้ออออ 

ทำไมมันถึงเบื่อได้ขนาดนี้นะ ก่อนหน้านี้ก็ยังปกติดีอยู่เเท้ๆ เเต่พอผ่านมาไม่กี่นาทีอารมณ์กลับพลิกซะงั้น 

ฉันเปิดละครย้อนหลังดู ละครที่ดูก็ดูจบไปหลายรอบเเล้วเเต่ก็เปิดซ้ำอยู่อย่างนั้น เพลงที่ฟังก็เพลงเดิมๆ 
จืดชืด... ไร้สีสัน..

ทำไมฉันถึงปล่อยให้ชีวิตตัวเองขาดสีสันอย่างนี้นะ 

ดวงตากำลังจดจ้องไปที่จอโน๊ตบุ๊ค ส่วนมือก็พิมพ์ๆลบๆอยู่อย่างนั้น 
หรือว่าฉันไม่ควรบันทึกตอนนี้ หรือฉันควรจูนกับตัวเองก่อน หรือฉันควรพัก

ใช่..

พัก.. ตอนนี้เลย  
  


SHARE
Writer
Treerainbow
สายรุ้งสีเงิน
อุษา แปลว่า รุ่งเช้า l ดาราภัส แปลว่า แสงดาว ศุภวารี แปลว่า สายน้ำที่สวยงาม

Comments