หนังสือที่อ่านจบแล้ว
หนังสือที่อ่านจบแล้ว

หนังสือที่อ่านจบแล้ว กับ การพยาบาท ก็ไม่รู้ว่ามันไปเกี่ยวกันตรงไหน แต่ดูแล้วก็คงคล้ายๆกัน คนทั่วไปนะ พอโกรธเกลียดเคียดแค้นใคร ก็ลงเอยที่ว่าพยาบาท รอวันมันรับกรรมบ้างหละ คิดกันแบบนี้ทำกันแบบนี้จนจะเป็นมาตรฐานของบทสรุปของความเกลียด เพราะถ้าไม่ลงเอยแบบนี้มันจะต้องมีคำว่าให้อภัย รึไม่ก็ช่างมัน แล้วเรายังต้องเจอกับคนโลกสวยที่มานั่งกล่อมเราว่า อภัยให้เค้าไป มีอะไรก็ช่วยเหลือกัน เออแน่ะ มันไม่ดูจะพิลึกพิลั่นอยู่หรือไร ในตรรกะแห่งความเป็นมนุษย์มนา รึเรียกกันง่ายๆ ว่ายังเป็นปุถุชนคนธรรมดาที่ยังไม่ได้บรรลุอะไรซักอย่างเดียว มีเพียงสัจธรรมง่ายๆ คือ

คนเราทำสิ่งใดย่อมได้รับสิ่งนั้น

เรื่องแบบนี้น่ะเหรอ พูดกันไปก็มีแค่ผลแห่งการกระทำเลย ขั้นต้นทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว แล้วทำดีหวังผลประโยชน์ในวันข้างหน้า แต่วันนี้ใครๆ ก็เห็นว่าทำดี แล้วพวกทำชั่วแอบแฝงล่ะ คนอื่นก็ไม่เห็นอยู่ดี เรื่องพวกนี้มันสลับซับซ้อนยิ่งนัก และคนธรรมดาสามัญอย่างเราๆ ก็คงจะมีหลุดทางความรู้สึกและอารมณ์กันบ้าง ปล่อยวางไปซะทั้งหมดคงไม่ใช่เช่นกัน ถ้าจะให้เจาะจงศัพท์ซักคำให้มันเฉพาะลงไปก็คงจะเป็นคำนี้เลย “หนังสือที่อ่านจบแล้ว”

ก็แค่นั้นเอง จบแล้ว เลิกสนใจไม่มีอะไรน่าค้นหา ถ้ามันดีก็ก็บเข้าตู้ ถ้ามันไม่ดีก็ตามแต่ปารถนา มันไม่ต่างจากใจคนเรานี่แหละถ้ามันจบแล้วก็ไม่พะวงหมกมุ่น ความโกรธ ความแค้น ความรักหรือแม้แต่อดีตก็จบกันไปพร้อมกับการปิดหนังสือ มันไม่มีหรอก ใครจะมานั่งหวังว่าหนังสือเล่มนั้นจะถูกน้ำพัดพาหรือถูกเจ้าตูบเอาไปกัดแทะเล่น ไม่ว่าจะโศกนาฏกรรมชนิดไหนเล่นงาน ก็ไม่มีการมานึกถึงกันอีกแล้ว หนังสือที่อ่านจบแล้วก็คือจบ ไปอ่านเล่มใหม่ต่อไป

มาถึงตรงนี้ก็คงร้องอ๋อ อ้าว แค่นี้เองงเหรอ ง่ายๆ แค่นี้เนี่ยนะ จบก็คือจบไม่ต้องนึกถึง ไม่ต้องรออะไรทั้งสิ้น กรรมนั้นเป็นผลแห่งการกระทำ ทำสิ่งใดไว้ย่อมรับสิ่งนั้น ตามหลักคำสอนของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

เรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องเฉพาะบุคคล คือกรรมมันเป็นของส่วนตัว ของใครของมันแบ่งกันก็ไม่ได้ เราเองก็มีกรรมของเรา ส่วนคนอื่นก็มีกรรมเป็นสมบัติแห่งตนเหมือนๆ กับเรา พอเรากับเขาโครจรมาพบกัน ก็เหมือนการอ่านหนังสือ รับรู้ นึกคิด มีอารมรณ์ร่วมไปกับเรื่องราวในหนังสือ ได้ข้อคิดได้เรียนรู้ หรืออาจจะไม่ได้อะไรเลย เมื่ออ่านจบแล้วก็แยกย้ายกันไปคนไปทางหนังสือไปทาง หนังสือก็ไปเจอคนอ่านคนใหม่ คนก็ไปอ่านหนังสือเล่มใหม่

การจะไปพะวงต่อกันนั้นไม่เกิดผลดี อนาคตนั้นมันไม่ใช่สิ่งที่คนอย่างเราๆ จะรู้ได้ การเข้าไปรับรู้เรื่องคนอื่นมากจนเกินไปมันจะเกิดอาการสับสนในเซลล์สมอง งานการอันควรทำแห่งตนจะเสียไปเพราะมัวแต่ไปรับแต่เรื่องชองคนอื่นแล้วนำมาขบคิดจนเกินพอดีมันจะพาให้เกิดธาตุพิการอาหารไม่ย่อยซะเปล่าๆ

หนังสือที่อ่านจบแล้ว ย่อมจบแล้ว ไม่มีอะไรให้หวัง ไม่ว่าจะกรรมดีหรือกรรมชั่ว ไม่มีอาฆาตพยาบาท เพราะเป็นหนังสือที่ปิดแล้ว
published : Alice TK.
picteure : Alice TK

SHARE
Writer
AliceBuddy
Alice
Alice Around the World. Thks, for friendship

Comments