เสียงหัวเราะที่แสนเศร้า

06/02/60 จ.


 เปิดโรงเรียนมาวันแรกก็เริ่มติว เพราะใกล้จะสอบ "โอเน็ต" แล้ว เพื่อนๆทุกคนต่างตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือกันอีกครั้ง สำหรับเรามันเริ่มเกิดคำถามว่า ชีวิตเด็กม.6 มันมีแค่นี้จริงๆหรือ " อ่านหนังสือ ติว สอบ " 
   อีกด้านก็มีเสียงโอดครวญว่าไม่อยากจบ อยากอยู่แบบนี้กับเพื่อนๆ เพื่อนคือทุกสิ่ง เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป เธอคือเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน ฉันคือเพื่อนตายของเธอ วนไปมาอยู่อย่างนี้ทุกๆวัน เราเองก็รู้สึกแบบอยู่บ่อยครั้ง มันคือความแน่นอนจริงเหรอ 
เรากำลังสัญญากัน โดยไม่รู้ตัว เรากำหนดอนาคต แต่มันก็ไม่เสมอไป วันนี้ฉันนั่งกินข้าวคนเดียว มองไปรอบๆในโรงอาหารตอนเที่ยงที่แสนวุ่นวาย ฉันหลับตาลง ได้ยินเสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ เสียงตะโกน เสียงเดิน เสียงเก้าอี้ตัวยาวที่ขาไม่เท่ากันกระทบพื้น หรือเสียงแม่ครัวตักน้ำซุป แต่เสียงเหล่านั้นกลับค่อยๆเงียบไป เมื่อเสียงความคิดฉันดังขึ้นฉันเป็นใคร ฉันมานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้ พอนึกได้ ฉันก็ลืมตาขึ้น กินข้าวไป หัวเราะไป เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังยังไงก็ไม่เหมือนเสียงหัวเราะเวลาอยู่กับเพื่อนๆเลย เหตุผลที่ฉันมาอยู่ตรงนี้ก็เช่นกันเป็นเรื่องตลกที่เศร้าใจเสียจริง ฉันกินข้าวกับป้าเจ้าของร้านก๋วยเตี๋ยวที่เอาตะกร้าเงินมานับข้างๆฉัน พอกินเสร็จ ฉันก็รีบเอาจานไปเก็บ และไปรวมตัวกับเพื่อนๆ
คอยดูนะ เจ้าเสียงหัวเราะ สักวันฉันจะหัวเราะอย่างมีความสุขให้ได้





SHARE
Writer
YaoYao
Psychology students
พื้นที่แห่งความจริงที่เปรียบดังความฝัน สงบ สบายใจที่ได้คุยกับเธอ ไดอารี่เพื่อนรัก

Comments