ออกไปหาคำตอบ

ผู้คนมากมาย
กำลังยืนหันมองรอรถประจำทาง
สายที่ตัวเองใช้นั่ง
ไป-กลับจากที่ทำงานหรือมหาวิทยาลัยอยู่เป็นประจำ
อย่างใจจดใจจ่อ

ผมกลับกวาดสายตา
มองหารถประจำทาง
สายที่ตัวเองไม่เคยนั่งมาก่อน
ที่จอดรอผู้โดยสารอยู่แล้วหลายคัน


คันที่มีคนนั่งน้อยคนที่จอดรออยู่แล้วก็หลายคันทำไมไม่เลือกนั่งกันนะ   รอแต่จะนั่งคันที่มีคนแน่นแออัดที่ยังมาไม่ถึงเพียงคันเดียว !


ผมไล่อ่านดูชื่อสถานีต่าง ๆ
ที่รถแต่ละคันจะวิ่งผ่าน
บนป้ายที่ติดไว้ตรงกระจกหน้ารถ  และไม่ลืมที่จะดูคือ ปลายทาง


ปลายทางที่ไม่เคยไป  สายที่ไม่เคยนั่ง  และสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย


ขณะที่ผมยืนเลือกอยู่นั้น
ผมรู้สึกได้ถึงสายตาแห่งความประหลาดใจหลายคู่ที่มองมาที่ผม...

คนอื่นเขามองรอรถอีกทาง
ผมกลับมองหาอีกทาง

จนบางจังหวะทำให้ผมประหม่าได้ด้วยเหมือนกัน

"นั่นเขาจะไปไหนของเขาหนะ ?"

"เขาไม่รู้หรือไงว่าคันนั้นไม่ใช่คันที่เขาจะใช้กลับที่พักได้"

"แล้วเขารู้มั้ยล่ะนั่นว่าคันนั้นจะไปไหน !"

.
.
.




นั่นสิ  มันจะไปไหนกันนะ!...



เมื่อคิดได้ผมจึงตัดสินใจ
ก้าวขึ้นรถไปนั่งรอ
พร้อมกับคนอื่น ๆ เพียงไม่กี่คน
ที่นั่งรออยู่ก่อนผมแล้ว


ไม่นานรถก็เคลื่อนตัวพาผมออกจากสถานีไป  ไปหาคำตอบของคำถามที่ว่า 'รถคันนี้จะไปไหน'





《ดัรรอซะฮฺ 202 อัรบุตตุวัยละฮฺ》
    12/01/2017

SHARE
Written in this book
มีอะไรในรถเมย์
ประสบการณ์การนั่งรถเมย์ประจำทาง ปลายทางที่ไม่รู้จัก สายที่ไม่เคยนั่ง สถานที่ที่ไม่คุ้นเคย เรื่องราวระหว่างทาง บรรยากาศสองข้างทาง
Writer
SanK-One
นัก(อยาก)เขียน
ชอบมองดูอะไรที่เคลื่อนไหว.ชอบสังเกตุอะไรที่สงบนิ่ง, f:San K-One Pandeksab, ig:san_k_one

Comments