คนที่ผมรักที่สุดคนหนึ่ง กับ กระดาษที่ฉีกไป
หนึ่งในเหตุผลที่ผมไม่ค่อยได้เขียนเพราะไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองสักเท่าไหร่   บางเรื่องเขียนไม่จบ  ต่อไม่ได้ไปไม่ถูก  เลยทิ้งไว้อย่างนั้น   บางวรรครู้สึกว่าไม่เวิร์ค  เลยลบออก  เขียนใหม่แล้วก็ลบออกอีก  จนกระดาษเลอะไปหมด  สุดท้ายก็ฉีกทิ้งและไม่ได้เขียนต่อเลย  บางครั้งฉีกบ่อยไปจนสมุดจะพังอยู่ละ ^ ^   แต่..จะมีอยู่แผ่นหนึ่งที่ผมฉีกไป  ไม่ใช่เพราะมันใช้ไม่ได้  แต่ใช้ได้ดีมากต่างหาก...



เป็นแผ่นที่ผมเขียนคำตักเตือนลงไป  ความยาวประมาณ 1 หน้ากระดาษ  มอบให้แก่คนที่ผมรักที่สุดคนหนึ่ง  เขาพลาดไปทำผิดที่ร้ายแรงบางอย่าง  แล้วเขาก็เสียใจ  ผู้ใหญ่หลายท่านก็ได้ตักเตือนและให้กำลังใจเขาแล้ว  ผมก็อยากให้ด้วยเหมือนกันแต่เพราะเขาอวุโสกว่าผมจึงไม่กล้าพูดต่อหน้าโดยตรง  แม้จะเป็นการพูดกันเพียงลำพังสองคนก็ตาม



ตอนนั้นเป็นช่วงที่ผมเริ่มใช้สมุดเล่มนี้เขียนใหม่ ๆ พอนึกขึ้นได้จึงตัดสินใจว่าจะพูดกับเขาผ่านตัวอักษรบนแผ่นกระดาษของสมุดเล่มนี้..นี่ล่ะ


ปัญหาคือ  จะเขียนอย่างไรให้เขาอ่านแล้วรู้สึกเป็นการตักเตือนและกำลังใจจริง ๆ ไม่ใช่การตำหนิและซ้ำเติม  และจะเขียนอย่างไรให้เกิดผลดีมากที่สุดและผลเสียน้อยที่สุด


วันนั้นทั้งวันผมง่วนอยู่กับการคิดคำแต่งสำนวนให้ออกมาดีที่สุดเท่าที่ผมคิดว่าดีที่สุดแล้ว   พอเขียนเสร็จก็ถึงคราวที่ต้องเอาไปยื่น !  ปัญหาอีกคือ  ผมไม่กล้าจะเอาไปยื่นให้เขาโดยตรง  เกรงใจ  เขิน  อาย   ผมจึงคิดแผนว่าจะเอาไปวางไว้ตรงไหนดีให้เขาเห็นและหยิบไป...



ทีแรกผมคิดจะเอาไปวางไว้ตรงหัวบันได  เขาเห็นแน่นอน  แต่..เขาจะรู้ไหมว่าจดหมายฉบับนี้เป็นของใคร   เขาอาจคิดว่าเป็นแค่กระดาษธรรมดาทั่วไปแผ่นหนึ่งแล้วเก็บเอาไปทิ้งล่ะ  อีกอย่างตรงหัวบันไดนั้นก็มีคนอื่นเดินผ่านไปมาเหมือนกัน  ถ้ามีใครเปิดอ่านมันเข้าก่อนคงเสียแผนแย่  



คิดไปคิดมาจึงตัดสินใจเอาไปเสียบตรงลูกบิดประตูห้องของเขาเลยก็แล้วกัน   ถ้ายังไม่รู้อีกว่าจดหมายฉบับนั้นถึงใคร  หรือยังมีใครมาเปิดอ่านก่อนอีก  คงไม่รู้จะทำอย่างไรแล้วล่ะ ^ ^



ผมเอาไปเสียบอาศัยเวลาที่เขาเข้าห้องน้ำ  พอเขาออกมาผมก็ทำเนียนเหมือนไม่มีอะไร  แต่ในใจกลับลุ้นอย่างตื่นเต้น   ผมจะคอยแอบมองจนมั่นใจว่าเขาเข้าห้องตัวเองไปพร้อมกับจดหมายฉบับนั้นแล้ว   และผมก็ได้แต่ลุ้นว่าผลจะออกมาอย่างไร...พรุ่งนี้...



ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าจดหมายฉบับนั้นได้ให้อะไรแก่เขาบ้าง ?  เขาได้อะไรบ้างจากจดหมายฉบับนั้น ?   คำตักเตือนเหล่านั้นจะมีผลต่อเขามากแค่ไหน ?  เขาจะเกิดการเปลี่ยนแปลงหรือไม่ ? ...แต่ที่แน่ ๆ ที่ผมรู้สึกได้คือ ความสัมพันธ์ของเราไม่ได้แย่ไปกว่าเดิมเลย  เราสองคนยังคงสนิทสนมกันเหมือนเดิม  หรือบางครั้งผมก็รู้สึกว่าเราสนิทสนมกันมากกว่าเดิมด้วยซ้ำไป...


ช่างเป็นความรู้สึกที่..
ดีต่อใจมาก จริง ๆ ^ ^



ผมอยากเอ่ยชื่อเขาตรงนี้เหลือเกินหากไม่ผิดที่ว่าถ้าผมกล่าวถึงเขาแล้วพวกท่านจะรู้ว่าเขาเป็นใคร  แล้วจะกลายเป็นการนินทาไป   พวกท่านรู้แค่ว่าเขาคือ "คนที่ผมรักที่สุดคนหนึ่ง" ก็พอ ^ ^

SHARE
Writer
SanK-One
นัก(อยาก)เขียน
ชอบมองดูอะไรที่เคลื่อนไหว.ชอบสังเกตุอะไรที่สงบนิ่ง, f:San K-One Pandeksab, ig:san_k_one

Comments