มอดไหม้ที่ปลายนิ้ว
I

“ทำไมแกถึงเริ่มสูบบุหรี่”
เธอตั้งคำถามขึ้นมาหลังจากได้ยินเสียงจุดไฟแช็กดังท่ามกลางความเงียบ

“...แฟนตาย” สายตายังคงนิ่งเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร แต่เธอรู้...มันมีอะไรในดวงตาคู่นั้น

“เสียใจด้วยนะ”

“ฮื่อ เขาอยู่บนนั้นสบายกว่าพวกเราเยอะ”

นิ้วเรียวที่คีบบุหรี่สะบัดชี้ขึ้นไปบนฟ้า ควันเทาๆ ลอยล่องไปตามการสะบัดมือก่อนจางหายไป

“แล้วที่สูบตอนนี้ก็เพราะแฟนคนนั้นเหรอ”

“ก็ด้วย คิดถึงน่ะ”

“แสดงว่ามีเหตุผลอื่นอีก?”

“...เพื่อตัวเองมั้ง” คนถูกถามอัดควันเข้าปอดอีกเฮือกใหญ่แล้วค่อยตอบ

“ยังไง?”

“จะได้ตายไวๆ” พูดพลางหัวเราะน้อยๆ แต่สายตาไม่ได้บ่งบอกถึงการล้อเล่นเลยสักนิด

“แล้วมาสูบใกล้คนอื่นนี่คืออยากให้คนอื่นตายไวด้วยเหรอ”

เธออดกระเซ้าไม่ได้ ในเมื่อทุกครั้งที่เขาออกมาสูบบุหรี่ที่ระเบียงก็มักมีเธออยู่ด้วยเสมอ

“ปกติสูบตอนอยู่คนเดียว อ้อ อาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อนออกไปหาคนอื่นด้วย”

กลิ่นจะได้ไม่ติดไปสินะ ดูเป็นคนดีจัง แต่...

“จะบอกว่าเราเสือกมานั่งกับแกเองสินะ”

ผู้ชายข้างๆ เพียงแค่หัวเราะเท่านั้น ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก ทิ้งให้ความเงียบโรยตัวอยู่รอบกาย

“ไปสิ”

“อะไร?”

“รีบไปก่อนที่จะตายไว” คราวนี้เป็นเธอบ้างที่ต้องหัวเราะ

“ไม่เป็นไร อยากตายไวเหมือนกัน”

“บุหรี่มือสองมันตายไวกว่าคนสูบนะ”

“ก็ดีแล้วไง เราจะได้ตายก่อนแก”

“ดียังไง”

“เผื่อแกจะจุดบุหรี่ตอนคิดถึงเราบ้าง”

หันมาสบตากันนิ่ง ต่างฝ่ายต่างไม่รู้ว่าอีกคนกำลังคิดอะไร แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดกับการสบตาอย่างที่คิด อาจเพราะควันไฟที่ลอยอบอวลอยู่รอบกายนี่ล่ะมั้งที่ทำให้บรรยากาศผ่อนคลาย ก่อนอีกฝ่ายจะละสายตาไปจ้องมองท้องฟ้าดำมืดเหมือนอย่างเคย

“ถ้าถึงตอนนั้น...คงจุดเฉยๆ แล้วปล่อยให้หมดมวนไป”

“ทำไม” หันมองเสี้ยวหน้าของคนที่ยังคงเงยหน้ามองความกว้างใหญ่เบื้องบนนั่นโดยไม่ละสายตา 

“ถ้าถึงเวลานั้น จะเบื่อการสูบแล้วหรือไง”

“เปล่า ก็แกชอบดูไฟที่ค่อยๆ มอดไหม้จนหมดมวนไม่ใช่หรือไง”

เธอหัวเราะอีกครั้ง ตอบรับคำพูดด้วยการมองบุหรี่ที่ถูกคีบไว้ระหว่างนิ้วเรียวแล้วไม่เอ่ยอะไรต่อ




II

“สูบบุหรี่ครั้งแรกแล้วรู้สึกยังไง”

เห็นอีกฝ่ายขยันสูบเหลือเกินจนอดคิดไม่ได้ว่าเขายังจำความรู้สึกครั้งแรกที่ลองสูบได้อยู่หรือเปล่า

“ขม” คำตอบที่ได้กลับมาทำให้แปลกใจเล็กน้อย เธอไม่เคยสูบบุหรี่

“ขมกว่าเหล้าไหม”

“เยอะ”

“...งั้นเหรอ”

มองคนข้างๆ จุดไฟแช็กเข้ากับปลายบุหรี่ แสงไฟสีส้มดูสวยงามและอันตรายเหมือนเคย

“ลองไหม” คงเห็นเธอมองตาไม่กะพริบถึงได้ยื่นมาให้แบบนี้ ส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วตอบกลับไปยิ้มๆ

“สูบเองแล้วตายช้านี่” คนฟังหัวเราะร่วน คงยังไม่ลืมบทสนทนาที่เคยคุยกัน




III

“เราเคยบอกให้คนคนหนึ่งเลิกสูบบุหรี่” เธอเอ่ยขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ

“ผลเป็นไง”

“ก็พยายามเลิกอยู่นะ เขาสูบแค่ตอนที่เครียดมากจริงๆ” 

ขยับยิ้มเล็กน้อยเมื่อนึกถึงคำพูดของคนๆ นั้น

“...”

“เขาสูบเพราะอยากลอง ไม่ได้ติดอะไรหรอก สูบน้อยกว่าแกเยอะเลย”

“หึ” 

“แปลกดีนะ อยู่ๆ วันนึงก็มาสารภาพว่าเริ่มติดบุหรี่”

“คงเพราะว่าแกเป็นคนสำคัญ”

“...แค่เคยมากกว่า”

หมุนแหวนสีเงินบนนิ้วชี้เล่น สายตาทอดมองออกไปไกลแต่ไม่ทำให้เห็นภาพอะไรนอกจากภาพเดิมๆ ในความทรงจำ

“...”

“ความจริงตอนนั้นเราไม่มีสิทธิ์ขอให้เขาเลิกสูบด้วยซ้ำ”

“แกคงเป็นคนสำคัญ”

“ทำไม” ผินหน้าไปมองคนข้างๆ ก่อนจะหันกลับไปมองที่เดิมด้วยแววตาว่างเปล่า

“เพราะแกขอเขาได้”

“...ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว”




IV

“แกว่า...ถ้าเราตายไป เขาจะสูบบุหรี่ให้เราเหมือนที่แกทำไหม”

“เราไม่ได้สูบบุหรี่ให้แก” ต่างคนต่างหัวเราะให้กัน

“เอาดีๆ สิ”

“ไม่รู้สิ ไหนว่าไม่อยากให้เขาสูบ”

“นั่นสิเนอะ...ก็เผื่อเขาจะมีความคิดถึงให้เราบ้าง”

“คิดถึงวิธีอื่นก็ได้”

“อือ...”

แต่ต่อให้มีวิธีอื่น คนๆ นั้นจะคิดถึงเธอบ้างหรือเปล่า เธอไม่รู้เลย

“คิดถึงวิธีอื่นก็ได้ วิธีที่ไม่ทำร้ายตัวเอง”

หันไปสบตาคนข้างๆ ที่มองมาอยู่ก่อนแล้วถึงได้แน่ใจ...
ประโยคนี้ เขาบอกเธอ




V

“วันนี้แกพูดมากนะ” เสียงทุ้มเปรยเบาๆ ดูเหมือนจะไม่ใช่ประเด็นที่สำคัญมาก

“...สงสัยเมาควันบุหรี่”

“หึ”

“ทำไม” แต่คำตอบที่ได้มาทำให้รู้ว่า เธอคิดผิด

“ไม่ใช่หรอก เพราะแกคิดถึงเขาต่างหาก”

มันเป็นประเด็นที่สำคัญมากจริงๆ
ประเด็นที่ว่า...
เธอคิดถึงเขา อีกแล้ว


ขอขอบคุณรูปจาก pinterest
ขอขอบคุณ “กล้าหาญ” เพื่อนผู้สูบบุหรี่ที่ทำให้ได้ประโยคเปิดเรื่อง
ขอขอบคุณแก “สุขใจ” คนที่เราคิดถึง เหมือนเดิม

                                                 Saturdaynight04 ☔︎


SHARE
Written in this book
ครึ่งชีวิตของสีเหลือง
ครึ่งหนึ่งของเธอเป็นสีเทา
Writer
Saturdaynight04
ordinary people
ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่คิดจะกางร่มให้พระจันทร์

Comments

PAALM
2 days ago
อ่านแล้ว ดันคิดไปถึงตอนที่ขอให้เพื่อนสนิทเลิกสูบบุหรี่เลยอะ อารมณ์แบบนี้เลย 5555 นิสัยหมุนแหวนที่ตำแหน่งเดียวกันด้วย มองเรื่องในมุมนี้ก็ดีไปอีกแบบ 💕
Reply
ตอนที่ขอให้เลิกสูบนี่ลุ้นแทบตายว่าจะยอมเลิกหรือจะทะเลาะกันก่อน 5555 เขาอุตส่าห์บอก เราจะบ่นมากก็ไม่ดีอีก แต่ก็เป็นห่วง มันอดไม่ได้จริงๆ