เมื่อฉันหายไป
คุณเคยคิดว่ามีเพื่อนมากมายไหม ฉันไม่เคยคิดอะไรแบบนั้นหรอก ฉันไม่ใช่คนที่กล้าแสดงออก หรือคนที่จะสามารถเข้าหาคนอื่นก่อน แต่อย่างน้อยฉันก็มีเพื่อน ขอบคุณเพื่อนทุกคนที่ยังอยู่ข้างกันนะ

หลายครั้งที่รู้สึกหม่น รู้สึกซึมๆ ฉันจะไม่ค่อยพูด คนที่ปกติไม่คิดอะไรมาก สนุกกับชีวิตไปวันๆ แปลกเนอะ ที่เวลาเงียบกลับไม่มีใครสังเกตหรือดูออกเลย 
หรือหลายๆครั้งที่ฉันทำตัวร่าเริง ตลก สนุก บ้าๆบอ จริงๆฉันแค่รู้สึกอยากยิ้ม อยากหัวเราะ ใส่วันแย่ๆ ความรู้สึกแย่ๆ เรื่องราวที่อยากจะลืมมันไปเท่านั้น
วันที่ฉันหัวเราะได้สุดที่สุด มักจะเป็นวันที่ฉันเสียน้ำตามากที่สุดเสมอเลย ตลกดีเนอะ
ไม่เคยมีใครดูออก 
ไม่เคยมีใครรู้สึก
หรือว่า สังคมมหาวิทยาลัย มันมีระยะห่างมากเกินไป

หลายครั้งที่ฉันหายไปจากเฟซบุ๊ก ไลน์ หรือการติดต่อต่างๆ ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม เมื่อดีขึ้นและกลับมา ทำไมฉันต้องน้อยใจทุกครั้งด้วยนะ ไม่มีการแจ้งเตือนใด ข้อความอะไรไว้เลย ทั้งๆที่ฉันก็ไม่ได้คาดหวัง แต่เมื่อฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วพบว่ามันว่างเปล่า มันแค่รู้สึกเหงาๆอย่างบอกไม่ถูก ทุกคนมีความสุขกันต่อไปอย่างนี้ก็ดีแล้ว เพียงแต่บางทีฉันอาจไม่จำเป็นสำหรับที่ตรงนั้นก็ได้


ทุกคนยังคงเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม เพียงแต่ยิ่งโต สังคมก็ยิ่งเพิ่มระยะห่างให้คนเราโดยไม่รู้ตัว ฉันคงต้องเข้มแข็งขึ้น อดทนให้มากขึ้น ความเข้มแข็งอาจเป็นตัวพิสูจน์ว่าฉันพร้อมที่จะเป็นผู้ใหญ่แล้ว และสามารถใช้ชีวิตอยู่คนเดียวได้ 

บางทีฉันแค่ยังไม่โตพอ
SHARE
Written in this book
Diary
Diary

Comments

ayapachi
2 years ago
ดราม่าเก่ง
Reply
Thanwa_phynix
2 years ago
มาก555