Fast and reckless
ในช่วงเวลายามเย็น ผู้คนต่างรีบจรลีกลับบ้าน เหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวายจึงเกิดขึ้น ....บางคนมีรถส่วนตัวจึงขับรถไวปานรถไฟเหาะ ....บ้างก็วิ่งข้ามถนนไปขึ้นรถขนส่ง ต่างคนต่างรีบเร่ง....ฉันคือมนุษย์เดินไวใจกล้าด้วยความใจร้อน วิ่งมาด้วยความเร็วสูงสวนทางรถ ไม่มองทางซ้ายขวา ขาขวาก้าวจะถึงฝั่ง ได้ยินเสียงเครื่องยนต์อยู่ด้านหลัง ฉันจึงเหลียวมองข้างซ้ายพบทั้งรถยนต์และมอเตอร์ไซค์ เข้าใจความรู้สึกที่ว่าใจตกไปที่ตาตุ่มก็วันนี้เลยค่ะ เร่งฝีเท้าให้ถึงฝั่งตลาด หลังจากเหตุการณ์เสี้ยววินาทีที่เราเกือบประสานกัน (เนื้อกับเหล็ก) แม้ไม่มีเสียงบีบแตรไล่ แต่ฉันกลับเสียใจจัง ทำไมตัวเองถึงรีบร้อนนะ ยังดีไม่เกิดอุบัติเหตุใดๆ ฉันทำผิดไป ขอโทษจากใจนะคะทุกคนนน
SHARE
Written in this book
ณ. วันหนึ่ง

Comments