ความทรงจำสีควันบุหรี่
ความทรงจำก็เหมือนกับควันบุหรี่ ถึงแม้ว่าครั้งแรกที่ถูกพ่นออกมาภาพของมันจะยังคงชัดเจนอยู่ในหัวทว่าเมื่อเนิ่นนานไป มันก็จะค่อย ๆจืดจาง เลือนหายไปตามกาลเวลา 
 
อื้ม แต่แม้ว่าภาพความทรงจำจะจางไปเรื่อย ๆ ภาพของความรู้สึกที่ฝังลึกอยู่ในใจก็ยังคงอยู่ เหมือนกับกลิ่นของมวนบุหรี่ที่ถึงเราจะเลิกสูบมันไปแล้ว แต่ใครหลายคนก็ยังคงได้กลิ่นของมันจากตัวเราอยู่ดี

เหมือนกับเรื่องราวความทรงจำในอดีตที่ยังตราตรึงอยู่ในหัวใจของเด็กผู้หญิงคนนี้

“ทะเลาะกับแฟนมาอีกละดิ หรือว่าเลิกกันแล้ววะถึงได้มานั่งหงอยเป็นนางเอกเอ็มวีอยู่คนเดียวตรงนี้” ชายหนุ่มเอ่ยปากถามหญิงสาวที่กำลังนั่งไกวชิงช้าอยู่ที่สนามเด็กเล่น

“ยังไม่ถึงขั้นเลิกแต่คิดว่าน่าจะใกล้ละ แล้วมึงอะมาทำอะไรแถวนี้ โดนเทมาอีกแล้วหรอไง”

“ใครจะมาเทกูวะ โว๊ะไม่อะ ถึงเทกูก็ไม่มานั่งซึมเป็นหมาหงอยแบบนี้หรอกเอาเวลาไปหาความตื่นเต้น หาประสบการณ์ใหม่ ๆให้ชีวิตดีกว่า ชีวิตกูอะรีเซตใหม่ทุกวัน ไม่มานั่งจมปลักอยู่กับคนเดิม ๆ เรื่องเดิม ๆ มันน่าเบื่อ”

“ก็มึงไม่เคยรักใคร ก็พูดได้หมดแหล่ะ ไว้มึงลองรักใครสักคนมาก ๆดิ มึงก็ไม่ต่างอะไรจากกูในวันนี้หรอก” ชายหนุ่มนิ่งไปครู่นึง ราวกับว่ากำลังคิดทบทวนอะไรบางอย่างก่อนจะเอ่ยปากออกมาอีกครั้ง

“แล้วมึงรู้ได้ไงว่ากูไม่เคยรักใคร ไม่ใช่ว่ากูไม่เคยรักแต่ความรักของกูอะ แค่ไม่ได้อยู่ในรูปแบบของการครอบครอง เพราะว่ากูไม่เคยได้เขามา แล้วกูก็ไม่เคยคิดอยากให้เขามาเป็นของกูด้วย กูไม่อยากแสดงความเป็นเจ้าของใคร แค่ได้อยู่ใกล้ ๆเห็นเขามีความสุขอยู่ในที่ของกู ก็มีความสุขดีอยู่แล้วปะวะ”

“แต่ถ้ามึงรักใครสักคนขึ้นมาจริง ๆ แล้ววันนึงที่เขาจะไปจากมึงอะ มึงจะไม่เสียใจจริง ๆหรอวะ ต่อให้จะปลอบตัวเองว่าเขาไม่ใช่ของเรา เขามีความสุขเราก็พอใจแล้ว ความรักแบบไม่ต้องการเป็นเจ้าของ ไม่ต้องครอบครองมันยังมีอยู่จริงหรอวะ”

“ที่เป็นแบบนั้นก็แสดงว่าลึก ๆแล้วมึงไม่ได้รักเขา มึงรักตัวเองต่างหาก”

“ยังไง?” หญิงสาวแหงนมองหน้าชายหนุ่ม เธอใช้ขาข้างนึงยันพื้นเอาไว้ทำให้ชายหนุ่มต้องหยุดไกวชิงช้า วูบนึงเธอมองเข้าไปในแววตากลมโตของผู้ชายตรงหน้าแล้วแอบเห็นเงาของตัวเองอยู่ในดวงตาคู่นั้น เธอรู้สึกถึงความสั่นไหวแปลก ๆจากสายตาที่เข้าจ้องมองเธอจนไม่อยากจะให้ชิงช้าแกว่งอีกต่อไป เพราะอะไรถึงเป็นแบบนั้นเธอก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน

“มึงเคยได้ยินประโยคนี้ไหมว่าถ้าเราชอบดอกไม้สักดอกเราจะเด็ดมันออกมาเก็บไว้แต่ถ้าเรารักมันเราจะดูแลมัน รักษามันไว้ให้เติบโต ก็เหมือนกับการที่มึงรักใครสักคน ถ้ามึงรักเขาจริง ๆมึงก็อยากจะปล่อยให้เขาเติบโตไปในทางของ แต่เพราะว่ามึงกลัวว่าถ้าปล่อยเขาไป มึงจะไม่มีความสุขเพราะที่ผ่านมาเขาคือคนที่ทำให้มึงยิ้ม คอยดูแล ทำอะไรร่วมกันจนเป็นส่วนนึงของชีวิต มึงเลยไม่อยากให้เขาหายไป กูพูดถูกไหม”

“เออ ก็จริง” หญิงสาวก้มหน้าลง หยดน้ำตาที่เกาะติดตามใบหน้าเริ่มแห้งหายไป ก่อนจะยกขาขึ้นนั่งลงบนชิงช้าให้ชายหนุ่มได้ไกลไปเรื่อย ๆอีกครั้ง

“กูไม่อยากให้มึงไปยึดติดกับผู้คนมากนัก เพราะวันนึงทุกคนก็ล้วนแล้วแต่จะเป็นความทรงจำดี ๆให้กับเรากันทั้งนั้น ไม่มีใครอยู่กับมึงไปได้ตลอดนะเว้ย ไม่จากเป็นก็ต้องจากตายกันอยู่ดี อยู่ที่ว่าจะช้าเร็วแค่นั้น”

“กูแม่งไม่ชอบการจากลาเลยวะ โคตรเกลียดทำไมคนเราต้องเกิดมาเจอกันเพื่อแยกจากกันด้วยวะ บางคนใช้เวลาอยู่ร่วมกันแค่ไม่นานแต่ความทรงจำแม่งเยอะชิบ เยอะจนลำบากเลยเวลาจากกันไปแต่ความทรงจำแม่งยังวนมาให้คิดถึงอยู่บ่อย ๆ”

“ความทรงจำมันก็เหมือนควันบุหรี่อะมึง ความทรงจำก็เหมือนกับควันบุหรี่ ถึงแม้ว่าครั้งแรกที่ถูกพ่นออกมาภาพของมันจะยังคงชัดเจนอยู่ในหัวทว่าเมื่อเนิ่นนานไป มันก็จะค่อย ๆจืดจาง เลือนหายไปตามกาลเวลาแต่ถึงภาพมันจะไม่ชัดแล้ว แต่ความรู้สึกก็ยังคงหลงเหลืออยู่ เหมือนกับกลิ่นของบุหรี่ที่ยังคงชัดถึงแม้ว่ามึงจะฉีดน้ำหอมกลบไปแล้วก็ตาม”

“วันนี้มึงเท่จังวะ คำคมมาเต็มอะ ประทับใจกูมากเลย” เธอหันไปยิ้มให้กับเขา และเขาก็ยิ้มตาม

“เออ ยิ้มได้แบบนี้ก็ดีละ มาเดี๋ยวกูถักเปียให้ ผมยุ่งหมดละมึงอะ”





SHARE
Writer
junejpp
Naptune
No one perfect, even me :-)

Comments