พระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง
วันนี้อาจดูเป็นวันธรรมดาของใครๆ
แต่เป็นวันพิเศษและดีต่อใจสำหรับเรา
เฉกเช่นเดิม ทุกครั้งที่เราได้มีเวลาร่วมกันกับคนธรรมดาที่เรายกย่องให้เขาเป็นคนพิเศษ ไม่ว่าจะแค่กินข้าวข้างทาง หรือ แค่แวะเซเว่น ก็ดูจะเป็นเรื่องดีดีไปซะหมด

สัปดาห์นี้เราเจอหน้ากัน 7 วันเต็ม
06.01.60
คืนวันศุกร์ สังสรรค์วันเกิดพี่ที่อ๊อฟฟิต เริ่มกันตั้งแต่ 2 ทุ่ม ถึงที่พักอีกที ตี 3 กว่า เป็นปกติของวันเกิดพี่คนนี้ กินกันอย่างพังพินาศ ภาพตัด hang over มือทนไฟ จับเทียนได้โดยไม่ร้อน มีพลังช้างสารต่อให้เดินไม่ไหวก็จะไปต่อ

07.01.60
เวลา 03.07 น. เธอ ผู้ส่งไลน์ไปตามสัญชาตญาณหาเขาด้วยความเป็นห่วงว่าเขาจะเดินทางกลับห้องอย่างสวัสดิภาพหรือไม่ โดยที่เช้ามาเธอจำไม่ได้ด้วยซำ้ว่าเป็นคนไลน์ไป เขาตอบกลับและถามว่าเธอถึงรึยัง แต่ เธอ เมามากไม่ได้ตอบอะไรจนเช้าจึงตอบกลับไป
เวลา 09.48 น. เธอ เพิ่งฟื้นจากสงครามล้างเผ่าพันธ์ ร่างกายประหนึ่งถูกรุมกระทืบปวดร้าวตั้งแต่ขมับยันปลายนิ้วก้อยเท้า หันเปิดโทรศัพท์ ช๊อคกับข้อความและเบอร์ของเขาที่โทรมาแต่เธอไม่แม้แต่จะได้ยิน รีบตอบกลับไป
เวลา 13.52 น. เขา ตอบไลน์ กลับ เธอ คงเป็นเวลาที่เขาก็เพิ่งฟื้นเช่นกัน พร้อมข้อความว่า พี่สนุก ก็ โอเคร

และคืนนี้เรามีนัดกันเพื่อไปหารุ่นพี่ที่เคยอยู่บริษัทเราแต่ออกมาเปิดธุรกิจเป็นของตัวเองอยู่ที่ เจเจ กรีน เรานัดเจอกันที่ร้าน ประมาณ 3 ทุ่มครึ่ง เธอมาถึงร้านเกือบ 4 ทุ่ม เพราะหลงทางนิดหน่อยเนื่องจากไม่ได้มาบ่อยและโครงการมีการจัดสรรพื้นที่ใหม่ มาถึงก็เจอเขากับรุ่นพี่เริ่มบทสนทนาแล้ว 

**ประโยคเดียวที่เขาส่งมาให้เธอช่างสะกิดหัวใจ รู้ไหมเมื่อคืนพี่โคตรงี่เง่าเลย และทิ้งให้เรามึนงงไปแค่นั้น**(อยากจะหันไปพูดว่า เรียกว่าดื้อได้ไหม คำว่างี่เง่านี่มันบีบหัวใจเกิ๊น

เราเริ่มเปิดขวดเวลาสี่ทุ่ม และจบลงในเวลาตีสองกว่าๆ ออกจากโครงการประหนึ่งเป็นยามปิดสวนจตุจักร เรากลับมาที่พักพร้อมกัน เธอ มาเช่าห้องพักรายวัน ใน ซอยเดียวกับหอของ เขา เพื่อสะดวกตอนกลับ เขาเดินมาส่งเธอที่ห้องแล้วจึงกลับห้องตัวเอง

ตี 3 กว่าๆของวันอาทิตย์ เธอ ส่งไลน์ไปถามเขาว่าถึงรึยัง พร้อมสติ๊กเกอร์ ฝันดี
เขา ตอบกลับ ให้นอนได้แล้ว และพรุ่งนี้เขาจะไปเรียนขับรถ ถ้าเรียบร้อยแล้วจะกลับมากินข้าวพร้อมกัน ฝันดีจ้า

เที่ยงของวันอาทิตย์เรากินข้าวข้างทาง เป็นตามสั่งง่ายๆ เคล้ากับสายฝนที่ร่วงหล่นมาในเดือนมกราคม อากาศดี อาหารดี และคนอยู่ด้วยดี บางทีมนุษย์เราก็ต้องการแค่นี้แหละ

หลังมื้ออาหาร เขา มาส่ง เธอ ที่รถ เพื่อเดินทางกลับบ้าน

เป็นช่วงเวลาที่อิ่มใจ ยิ้มละมุน หน้าบาน

#รัก

SHARE

Comments