FRI 06/01/2017 ; Everything was Gray Goose
 
วันนี้ทุกอย่างเป็นสีเทาอ่อน ตุ่นๆ ขมุกขมัว
ฟ้าครึ้ม แต่ที่ทึบกว่าคือสมองของเรา
มันเป็นสีเทาขนห่าน

ยายังคงส่งผลให้เราเบลอหนักขึ้น เริ่มจำได้ยากแล้วว่าในอีกนาทีข้างหน้า เราตั้งใจจะทำอะไร ยังคงเปิดไฟล์งานต้นฉบับขึ้นมามึน หน้ากระดาษว่างเปล่า...ว่างเปล่าเหลือเกิน...

เป็นวันที่เราไม่รู้ว่าเพราะอะไร ถึงได้เริ่มรู้สึกเบลอ ตัดสินใจได้ช้า บวกกับการแพ้อากาศแบบหนักหน่วง คือเราจามไม่หยุด น้ำมูกเยิ้ม เราเลยหอบคอม หอบผ้า หอบตัวเองมานอนซุกบนโซฟา รอเวลาให้ผ่านไปอย่างอ้อยอิ่ง

ทีวีเปิดอยู่...แต่ฉันไม่รู้ว่ามันพูดว่าอะไร เช่นเดียวกับที่เราลืมไปเลยว่าเราไม่อยากอาหาร ไม่มีความรู้สึกหิว หรือปวดท้อง การพยายามยัดข้าวเข้าปากให้ความรู้สึกเหมือนมีขี้เถ้าในปาก
 เราได้ยินเสียง แต่เราไม่เข้าใจ
เรากิน...แต่เรากลับไม่รู้รสชาติ

ทุกอย่างในสมองและรอบตัวเหมือนถูกฉาบเอาไว้ด้วยม่านหมอกสีเทาจางๆ

หมอกสี  Gray Goose....

SHARE
Written in this book
บันทึกสีเทาบนถนนลูกกวาด
บอกเล่าบันทึกเกี่ยวกับตัวเอง และการเดินทางผ่านถนนมืดๆ ที่ชื่อว่า "โรคซึมเศร้า"
Writer
LILITU
Vampire
Prof. of Being Dead insides. A Girl who obsessed with Death, Crime, Cat and Night Creatures. Nothing more...nothing less.

Comments