สัตว์ประหลาด


ลางร้ายน่ากลัวคืบคลานเข้ามาในเช้าวันหนึ่ง เมื่อตัวตนของเพื่อนสนิทของผมได้จากไปตลอดกาล ผมตระหนักได้เลยทันทีที่ผมเห็นเขา 
ว่ามันกําลังเกิดขึ้น ยิ่งเขาเอ่ยปากพูดออกมา เสียงแตกพล่าที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนบาดหูผม 
มันยิ่งตอกย้ําให้ผมรู้ว่า ณ บัดนี้ เด็กชายผู้เป็นเพื่อนสนิทของผมได้จากไปเสียแล้ว 
ในเพียงชั่วยามเดียวที่เราไม่ได้เจอกัน 
เขาได้เปลี่ยนเป็น สัตว์ประหลาด 
สิ่งมีชีวิตที่ผมไม่คุ้นเคย 

สิ่งที่เรียกว่า” ผู้ใหญ่”


เมื่อผมเล่าให้เธอฟัง สิ่งแรกที่เธอค้านออกมา คือ เพื่อนของผมไม่ได้กลายเป็นผู้ใหญ่ การจะเป็นผู้ใหญ่ต้องผ่านสิ่งที่เรียกว่า”วัยรุ่น”ก่อน นั่นคือสิ่งที่เพื่อนผมเป็น 
แต่ไม่รู้สินะ สําหรับผมมันก็ดูจะเหมือนๆกันไปหมด จะต่างกันก็แค่เพียงคําที่มานิยาม 
สุดท้ายแก่นของมันก็มีเพียง เป็นเด็กกับไม่เป็นเด็กเท่านั้น จะเป็นผู้ใหญ่ก็ดี จะเป็นวัยรุ่นก็ดี 
เราก็ได้สูญเสียเขาไปแล้ว ลางร้ายนี้สร้างความวิตกกังวลให้กับผมมาก 
แฟนของผม เธอคงจะสังเกตุเห็นความวิตกของผมได้ชัด เธอจึงบอกผมว่าไม่ว่าผมจะเปลี่ยนไปเป็นแบบไหนเธอก็ยังรักผมอยู่ แต่แม้ผมจะเป็นเพียงเด็กชายผู้อยู่ชั้นป.6 ผมยังรู้เลยว่าที่เธอพูดมันไม่เป็นความจริง ทั้งเธอและผมต่างไม่รู้จักความหมาย ของคําที่พูดออกไปดีด้วยซ้ํา 
และตัวผมรู้ดีว่าสิ่งเดียวที่ทําให้ เธอ แฟนสาวผู้สวยที่สุดในโรงเรียนมาเป็นแฟนกับผมนั้นก็คือ เสียงของผม






มันคือความภาคภูมิใจของโรงเรียน ไม่สิของเมืองนี้เลย ผมเป็นนักร้องที่ดังที่สุดและเด็กที่สุดของเมืองเล็กๆ แห่งนี้ เสียงใสๆของผมเป็นที่นิยมชมชอบของคนทั้งเมือง คนทั้งประเทศ และอีกไม่นานจะเป็น ทั้งโลก มันนําพาชื่อเสียง เงินทอง ฐานะทางสังคมมาให้ผม เรียกได้ว่าผมอยากได้อะไรแค่เอ่ยปากก็จะมีคนเอามาให้ พ่อแม่ ครู ทุกคนล้วนแต่ฟังผมหมด จะสรุปให้เข้าใจง่ายคือ 
แม้จะอยู่แค่ป.6 แต่ผมก็ถือว่าเป็นคนที่ประสบความสําเร็จในชีวิตแล้ว 
มากขนาดที่ผู้ใหญ่หลายคนยังไปไม่ถึง 


ไม่จําเป็นต้องโตเป็นผู้ใหญ่ 

ความเป็นผู้ใหญ่ไร้ความหมายสําหรับผม 

ผมต้องการแค่นี้ เป็นเด็กอยู่อย่างนี้ 

ประสบความสําเร็จแบบนี้ 

ผมผิดตรงไหน ?

ผมเคยไปปรึกษาครูสาวที่ห้องพยาบาล


เป็นไปได้ไหมที่เราจะไม่โตเป็นผู้ใหญ่ ไม่วิวัฒนาการ เป็นไปได้ไหมที่เราจะคงอยู่ที่ร่างวัยเด็กนี้ เป็นเหมือนโปเกมอนในเกมที่ผมเล่น ผมเพียงคร่ําเคร่งกดปุ่มBรัวๆ ผมสามารถหยุดให้โปเกมอนของผมไม่วิวัฒนาการได้ ทําไมผมถึงทําอย่างนั้นไม่ได้ ทําไมผมถึงหยุดวิวัฒนาการอันแสนน่ากลัวนี้ไม่ได้ ผมแค่อยากเป็นพิคาจูตลอด ไป ใครๆก็รักพิคาจู คุณว่าไหม ?

คุณครูสาวพยายามอธิบายให้ผมเข้าใจอย่างใจเย็น เธอชักจูงให้ผมเห็นข้อดีของการเติบโต ผมอาจจะสูงกว่านี้ โตกว่านี้ ร่างกายเต็มไปด้วยมัดกล้าม ได้ทําสิ่งที่ไม่เคยทําได้ ได้เรียนรู้สิ่งที่ไม่เคยรู้ ไม่เคยเข้าใจ ทลายข้อจํากัด ตัวเอง เธอก็ชักจูงได้ดี แต่ด้วยความสัจจริง เธอไม่เหมือนผม เธอไม่ได้มีวัยเด็กอันสมบูรณ์แบบผม ไม่ได้ประสบความสําเร็จในชีวิตแบบผม มันยากที่จะเชื่อในสิ่งที่เธอพูดได้ 

เมื่อความตายของวัยเด็กของเธอดูไม่ได้สลักสําคัญอะไร คนที่ไม่เคยมี ไม่เคยสูญเสียจะมาเข้าใจในสิ่งที่คุณต้องสูญเสียได้อย่างไร ?

เวลาผ่านไป เพื่อนในห้องผม ค่อยๆ จากผมไปทีละคนสองคน แม้แต่แฟนสาวของผมก็เปลี่ยนร่างไปกับเขา ด้วย แม้ภายนอกจะเปลี่ยนไปไม่เยอะ แต่ในอีกไม่ช้า เธอจะโตขึ้นกว่านี้ สูงกว่านี้ เธอจะมีก้อนเนื้อยื่นออกมา ที่หน้าอก เริ่มทาสีที่หน้า ปกปิดใบหน้าที่สวยงามของเธอ ปกปิดจิตใจอันบริสุทธ์ กลายเป็นสัตว์ประหลาดที่ ผมไม่อยากรู้จัก 

เธอแค่ยังไม่รู้
ใช่! 
เธอแค่ยังไม่รู้ 
ว่าเธอได้ตายไปเสียแล้ว

คืนนั้น ผมนั่งไว้อาลัยให้กับวัยเด็กของเธอ เด็กสาวผู้เคยเป็นแฟนสาวของผม ตอนนี้ในห้องอาจจะเหลือเพียง ผมคนเดียวที่ยังไม่เปลี่ยนไป ที่ยังไม่ตาย แต่ด้วยอายุขนาดนี้ ความตายอาจจะมาเยือนได้ทุกเมื่อ ผมพยายามข่ม ตานอน แต่มันยากเหลือเกินที่จะนอนหลับลงในสภาพนี้ 

คุณจะนอนหลับได้อย่างไรหากคุณรู้ว่าวันพรุ่งนี้คุณ อาจจะไม่ได้ตื่นขึ้นมาอีก

แม้ตอนนี้ผมจะยังไม่รู้ตัวแต่ว่าคําถามนั้นจะยังคงวนเวียนอยู่กับตัวผมไปอีกนาน แสนนาน 
ไม่ตายไปตามวัยเด็กของผมไปแน่นอน


SHARE
Written in this book
him & her
เขา และ เธอ
Writer
LettersPart
designer
story about him and her

Comments

THUNYAMON_P
1 month ago
ชอบค่ะ
Reply
DaoneuaNo1
1 month ago
🤔 ไลค์
Reply