เรื่องยาก ตอนที่ 2 คล้ายกับความฝัน
...เมื่อไม่นานมานี้เพื่อนคนแรกของฉัน (อ้อ ฉันควรจะเลิกเล่าโดยการใช้คำเรียกแบบนั้น เอาเป็นว่าฉันจะเรียกเขาว่า "โฮม") โฮมไม่สบายหนักมาก ทั้งตัวฉันเองและ "เฟซ" (เพื่อนคนที่สอง) ช่วยอะไรเขาไม่ได้มากนัก บางทีเราก็ปล่อยให้ตัวเองอินไปกับเรื่องของเขามากเกินไป และในบางทีฉันว่าเฟซเองก็เป็นต้นเหตุของอาการป่วยนี้ หรือเพราะโฮมกันล่ะที่ทำให้เฟซทำอะไรแบบนั้นลงไป ยิ่งพูดยิ่งสับสน ฉันอาจจะไม่รู้จักพวกนายจริงๆเลยก็ได้ ...หรือบางทีเราอาจจะเข้าใจกันมากขึ้นในไม่ช้า

มันก็คงเหมือนตอนเริ่มต้นนั่นแหละ เราไม่รู้ตัวมาก่อน และก็เป็นตอนจบที่ฉันไม่รู้ตัวมาก่อน
เวลาแห่งความสุขที่สุดของฉันผ่านไปเร็วมาก หรือเพราะฉันยังไม่เก่งพอที่จะทำให้มันยาวนานกว่านี้ ไม่ช้าฤดูหนาวก็มาถึง เหมือนการเปรียบเทียบทั่วๆไป ที่คนเรามักเปรียบเทียบอารมณ์ความรู้สึกกับฤดูกาล เพราะชีวิตก็คงเป็นเหมือนโลก และมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ ฤดูหนาวก็คือฤดูหนาว ถึงแม้ประเทศไทยจะไม่ได้มีชื่อด้านอุณหภูมิเย็นยะเยือกจนถึงขั้นหิมะตก แต่ฤดูหนาวที่อยู่ในใจไม่ว่าอยู่ที่ไหนกลับหนาวกว่า ทุกอย่างมะรุมมะตุ้มปนเปไปหมด ทั้งความรู้สึกที่กัดกินหัวใจตัวเองและความรู้สึกที่อยากจะปกคลุมทุกอย่างให้ขาวโพลน

คนรอบข้างได้แต่บอกว่าสุดท้ายเวลาจะช่วยเราเอง ฉันเชื่อพวกเขานะ (ถึงบางครั้งจะมีความคิดที่ว่าคำพูดนั้นมันไม่จริง พวกเขาเคยประสบกับตัวเองจริงหรือ) แต่ฉันยังคงเฝ้ามองหาประตูทางออกที่ใช่กว่านั้น ผ่านมาเดือนครึ่งแล้ว ทุกอย่างดูจางลง สงสัยเวลาจะเริ่มออกฤทธิ์ แต่ฉันก็ยังคงหาประตูนั้นไม่เจอ 

บางทีอาจเป็นเพราะว่าฉันเลือกที่จะกอดมันไว้ ..ฤดูหนาวของฉัน..เพื่อให้ยังรู้สึกว่ามันยังเป็นของฉัน ให้ฉันยังมีสิ่งที่เก็บไว้กับตัวได้บ้าง 

It turns to be a bitter sweet babe.
แด่เพื่อนที่รักทั้งสอง ฉันสงสารเธอจริงๆ



SHARE

Comments