คนที่คิดจะจาก | Let her go
มีโอกาสได้ฟังเพลง Let her go ของ Passengers อีกครั้ง

มันไม่ใช่ความบังเอิญหรอก มันคือความตั้งใจเลย เราเป็นคนที่มีโทรศัพท์รองรับ 4G แต่ดันเป็นสาว 2G มีไว้แต่โทรออกกับรับสาย และอยู่บ้านใช้ Wifi บ้าน ตามประสาคนยังไม่มีรายได้แน่นอนมากพอที่จะซื้อแพคเกจอินเตอร์เน็ตใช้จริงๆจังๆ 

นอกเรื่องมาเยอะแล้ว จริงๆจะบอกแค่ว่า คืนนี้ตั้งใจจะฟังเพลงนี้เลย ตั้งใจถึงขั้นยอมเปิด 4G โหลดเพลงมาฟังซ้ำๆเลยทีเดียว ณ ขณะที่เขียนอยู่ ก็ฟังไปแล้วประมาณ 5 รอบ

เพราะเพลงนี้สำหรับเรา มันไม่ใช่แค่เพลง  
‘You see her when you close your eyes. Maybe one day you’ll understand why everything you touch surely dies’
  คุณลุงขายก๋วยเตี๋ยวคนนี้เป็นเจ้าของร้านก๋วยเตี๋ยวน้ำตกเจ้าเด็ดในซอยบ้านเราเอง ร้านของลุงเป็นรถเข็น มีโต๊ะเก้าอี้ให้นั่งกินในร้าน นอกนั้นก็ดูแทบจะไม่มีอะไรสะดุดตาเลย ทั้งปฏิทินเก่าๆ ทั้งสติ๊กเกอร์เขียนว่า ‘งดยืมเงิน (ถือเคล็ด)’ แต่ใกล้ๆของสองสามอย่างนั้น ยังมีอีกอย่างหนึ่ง ที่ฉันเห็นออกบ่อย

รูปวาดผู้หญิงหน้าตาสวยคนหนึ่ง

วันหนึ่งตอนที่เรากำลังนั่งรถพ่อไปเรียนภาษาจีนที่บ้านญาติ ซึ่งต้องผ่านร้านของลุงเขา เราเลยจอดแวะซื้อก๋วยเตี๋ยวฝากญาติซะหน่อย วันนั้นไม่รู้ทำไมเรารู้สึกละสายตาจากรูปผู้หญิงคนนั้นไม่ได้เลย และปากก็ถามไป ว่าผู้หญิงในรูปคนนั้นคือใคร

“นั่นแฟนลุงเอง”

“อ๋อ สวยจังเลยนะคะ” เราชมไปตามที่เห็น

“อื้ม แต่ตายไป 11 ปีแล้ว” ลุงยังพูดต่อโดยเราไม่กล้าถาม “เขาเป็นมะเร็งตายไปเมื่อ 11 ปีก่อน นี่รูปนี้ลุงวาดเอง สวยมั้ยล่ะ ตัวจริงเขาสวยมากกว่านี้อีกนะ ลูกก็ได้หน้าเขามา สวยเหมือนเขา” คราวนี้ลุงถามเรา “หนูล่ะ สวยเหมือนแม่ มีแฟนรึยัง”

เราส่ายหน้า

“อย่าเพิ่งไปเรียกใครแฟนเชียว อายุเท่าหนูน่ะ เขาไม่เรียกความรัก เขาเรียกหลง อย่างลุงเนี่ยเรียกว่ารัก รักแม้ตัวเขาจะไม่อยู่แล้ว แต่จริงๆลุงยังรู้สึกนะว่าเขายังอยู่ข้างตลอด เพียงแต่คุยกัน จับต้องไม่ได้แค่นั้นเอง”

ถ้าจำไม่ผิด เราจำได้ว่าวันนั้น ลุงแอบหันไปยิ้มให้ภรรยาในรูป ที่ยิ้มตอบกลับมาเช่นกัน แล้วเขาก็กลับมาลวกก๋วยเตี๋ยวสบายใจเฉิบต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น  
‘You see her when you fall asleep, but never to touch and never to keep cause you loved her too much, and you dived too deep’
  คุณลุงโชเฟอร์แท็กซี่ ขับผ่านหน้ามหาวิทยาลัยเราพอดี เรากับเพื่อนกำลังจะกลับบ้านทางเดียวกัน วันนั้นจำได้ว่าเรียนมาหนักมาก ไม่สามารถไปตบตีขึ้นรถเมล์กับใครใดๆได้อีก

วินาทีแรกที่เห็นลุง ‘โห หน้าอย่างโหด จะดุมั้ยวะ ยังๆ บอกไปพระประแดงทำไมต้องหงุดหงิดด้วย จะรับมั้ย อ้าวรับ เดี๋ยวต้องโกงมิเตอร์แน่ๆ’

เพื่อนๆก็นั่งประจำตำแหน่งกันเพียบพร้อม ซึ่งตำแหน่งของพวกมันทั้งหมดก็คือข้างหลัง และข้างหน้าก็คือที่ของเรามาแต่ไหนแต่ไร แต่วันนี้ไม่อยากนั่งข้างหน้าเลยเว้ย เจอโชเฟอร์หน้าดุต้องนั่งเกร็งแน่ๆ เอาวะ เดี๋ยวก็ถึง

รถขับข้ามสะพานภูมิพลมาด้วยความเร็วปกติ และมิเตอร์ก็ไม่ได้ถูกโกงอย่างที่คาดไว้ ไม่มีอะไรผิดสังเกต เพื่อนๆก็คุยกันตามประสา เราก็นั่งเฉยๆมีคุยกับเพื่อนบ้างแต่ไม่บ่อย จนเพื่อนพูดถึงเรื่องเรียนขึ้นมา ลุงโชเฟอร์จึงเริ่มถามบ้าง

“พวกหนูนี่อีกกี่ปีจบ”

เราด้วยความที่นั่งใกล้ที่สุดจึงตอบ “อีกสองปีค่ะ”

“หรอ เรียนอะไรกันล่ะ”

“ศิลปศาสตร์ค่ะ”

“หรอ ลุงก็มีลูก ลูกลุงเรียนจบแล้ว”

“หรอคะ จบอะไรมาคะ” เราถาม แต่จริงๆแล้วไม่ได้ตั้งใจจะเอาคำตอบเท่าไหร่ เขาอยากเท่าก็ให้เขาเล่าละกัน

“จบวิศวฯ ราชภัฏมา เพิ่งจะจบปีที่แล้วเอง” ลุงยังพูดต่อ “จบปีที่แม่เขาเสียพอดี”

เราเงียบ ตอนนั้นใกล้จะถึงที่ที่เราต้องลงแล้ว “เป็นอะไรเสียคะ”

“เป็นมะเร็ง นอนนิ่งๆอยู่ที่บ้านตั้งหลายเดือน วันที่ลูกลุงเรียนจบ เขายังต้องเอาใบปริญญาไปกราบแม่เขาที่เตียงเลย เขาลุกไปไหนไม่ได้”

เราพูดจริงๆ เราหันไปมองลุงตอนที่ลุงพูด จากที่หน้าโหดๆ เขาดูกลายเป็นคนไม่มีพิษมีภัยอะไรขึ้นมา และดูเป็นคนที่อ่อนโยนคนนึงเลยทีเดียว

แต่เรื่องนี้จะไม่บีบหัวใจเราเท่าไหร่ ถ้าลุงไม่ถาม “ดูรูปเมียลุงมั้ย”

เราพยักหน้า ช่วงถนนตรงนั้นรถติดพอดี ลุงเลยหยิบกระเป๋าเงินของเขาขึ้นมา โชว์รูปผู้หญิงวัยกลางคนในกระเป๋าให้เราดู “ลุงพกไว้ตลอดเลย เหนื่อยๆก็เปิดดู ลุงรักเมียลุงมากนะถึงเขาจะไม่อยู่แล้ว” แล้วเขาก็เอานิ้วลูบๆเบาๆ เหมือนรูปนั้นคือตัวภรรยาเขาจริงๆ

แล้วรถก็เริ่มเคลื่อนตัว เรายังไม่ทันได้พูดอะไรก็ต้องลงก่อนเพราะถึงที่ที่เราต้องลงแล้ว พอลงรถมา เรื่องของลุงเขามันยังกรุ่นๆอยู่ในสมอง และตลอดทางกลับบ้านอีกต่อ เล่นเอาเราต้องเดินร้องไห้

'Only know you love her when you let her go'

อายุอย่างเรา คงจะเจอแต่จากเป็นมากกว่าจากตาย ถึงจะบอกว่าจากเป็นหรือจากตายก็จากเหมือนกัน แต่ต้องบอกก่อนว่าการจากตายนั้นคงไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นแน่ โดยเฉพาะสำหรับคนที่ยังอยากให้อยู่

อยากให้อยู่เห็นการประสบความสำเร็จ อยากให้อยู่เป็นกำลังใจ อยู่ข้างๆกันแม้บางวันจะมีปากเสียง

จากเป็นมันเจอกันได้ จากตาย คือเราจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว ต่อให้จะเจอคนที่หน้าเหมือนกันอีกคน แต่ก็เป็นคนที่ไม่มีความทรงจำอะไรของเราอยู่เลย

เราจะหาเขาไม่เจออีกแล้วในโลกนี้

เรื่องของลุงไม่ใช่การ let go หรือปล่อยคนที่รักไปอย่างเต็มใจจริง แต่ถ้าการจากไปจะไม่ทำให้คนรักต้องทนเจ็บปวดทรมานอีกแล้ว ย่อมเป็นเรื่องที่ยอมได้

การปล่อยของลุง ยังทำให้รู้ว่าเวลาและการมีชีวิตอยู่ของคนรักของตนมันสำคัญขนาดไหน

ฝากถึงหลายๆคนที่กำลังจะจากกันด้วยค่ะ


SHARE
Written in this book
Music Motivates
Stories inspired by melodies.

Comments

wannatellthat
3 years ago
จริงๆเพลงนี้ความหมายดี เค้าชอบมากๆ เเย้ปก็เขียนเก่ง เข้าใจง่าย ซึ้งลุงจริงๆ ☺ 
ปล. นี่ไม่ได้ฟังมานานละ สงสัยต้องกลับไปฟังอีกรอบ
Reply
ponnatchaa
3 years ago
อร๊ายย เค้าเพิ่งเห็นป๊อบมาคอมเม้นในนี้ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าา

ฟังเลยๆ นี่เมื่อคืนฟังเพลงเดียวไปสองชั่วโมง ติดหูมากเนี่ย XD
Sasilak
3 years ago
ดีจัง
Reply
ponnatchaa
3 years ago
เอ้า เพิ่งเห็น เล่นด้วยหรอออ
erylovelyn
2 years ago
แม่ของเราก็เสียไปด้วยโรคมะเร็งในวันสอบกลางภาคเรียนที่ 1 คิดถึงจริงๆๆ
Reply
ponnatchaa
2 years ago
เสียใจด้วยนะคะ คุณแม่ไปสบายแล้ว เราอยู่ตรงนี้ทำบุญให้ท่านนะคะ กอดๆ
erylovelyn
2 years ago
ขอบคุณนะคะ 💖
Reply