กาลครั้งหนึ่งกลางใจ
รอยยิ้มไม่ได้เป็นความบังเอิญ....
การพบเจอ....คือบังเอิญ
แต่รอยยิ้มที่ให้กันคือความตั้งใจ
และฉันยังคงมอบให้กัน
แม้ในวันนี้ที่รักนั้นจบลง

เราเริ่มต้นจากการเป็นพี่น้องกัน
สบตากันและยิ้มให้กัน
จบบังเอิญได้พูดคุยกัน
ส่งคำถามความห่วงใยถึงกัน

และก่อเกิดเป็นความรู้สึกดีๆ
ที่ฉันคิดไปเองว่านั้นคือรัก
ฉันคิดว่าเรารักกันมาตลอด1ปี
ฉันมอบรอยยิ้มให้กำลังใจให้เธอ

มอบรักให้ด้วยความตั้งใจ
ความตั้งใจของฉันนั้น
มันดูจริงใจมากไปหน่อย
จนเธอเริ่มเปลี่ยนไป

เธอเริ่มยิ้มให้กันน้อยลง
ฉันยิ้มให้เธอเหมือนเดิม
เพิ่มเติมคือกำลังใจที่ค่อยมอบให้
เหมือนฉันกำลังปลูกต้นไม้

ฉันใส่ใจดูแลไม่คาดหวังใดๆ
ขอแค่ให้มีความสุขกลางใจ
กันและกัน....
ฉันคิดเช่นนั้นเสมอมา

ฉันไม่ชอบทานข้าวเย็น
แต่ฉันอยากทานข้าวกับเธอ
ฉันเลยได้ทานข้าวเย็นทุกวัน
ฉันมีความสุขที่ได้ทานข้าวด้วยกัน

ทุกวันศุกร์เราขับรถไปทำงานด้วยกัน
ฟังเพลงด้วยกัน
ฉันร้องเพลงด้วยความสุข
ให้เธอฟังเสียงของฉัน

ฉันรักในวันนั้นมากๆเลยนะ
รักด้วยความจริงใจ
แต่ฉันให้ผิดคน
ความรักมันเลยตายไป

แต่อย่างน้อยฉันยังได้รัก
ได้จริงใจใส่ใจ
มอบความรักดีๆให้ไป
แค่ให้ผิดคนเท่านั้นเอง

เก็บความสุขไว้กลางใจ 
และกลับมารักตัวเอง
เราไม่อาจเอารักมาจากใครได้
แต่เราจงรักตัวเอง

รักในตัวเราในแบบที่เราเป็น
กลับมามอบกำลังใจให้ตัวเอง
แค่โสดเอง.....ไม่เป็นไร
เรายังต้องก้าวต่อไป
ด้วยหัวใจที่มีคุณภาพ

รักนะตัวเราเอง รักเสมอ
SHARE
Written in this book
กาลเวลา
Writer
JariJari
Engineer วิศวกรอยากเขียน
เรา มี อะ ไร จะ เล่า ให้ ฟัง ヾ(@⌒ー⌒@)ノ ขอบ คุณ ที่ แวะ มา ทัก ทาย ค่ะ

Comments