ถ้าจะสิ้นปีแล้วยังมีใคร...
"ร้อนเงินก็มาหาเรา….มาเอาที่ห้องนะ" 
นั่นเป็นประโยคแรกที่ผมมเห็นเมื่อเปิดแชทของกลุ่มเพื่อนขึ้นมาดู ผมย้อมกลับไปดูข้อความก่อนหน้า หัวข้อการสนทนาเมื่อ 10 นาทีที่แล้วคือเรื่องการที่ใกล้จะสิ้นเดือน...เดือนสุดท้ายของปี แต่เพื่อนบางคนเริ่มเงินร่อยหรอแล้ว แต่อยากไปกินชาบู ดูหนัง นั่งร้านประจำ

"อืม...ร้อนเงินกันจริงๆ"
ผมคิดพลางยิ้มให้กับหน้าจอโทรศัพท์ในมือ

"ร้อนใจมากกว่า" 
เพื่อนผู้ชายคนหนึ่งในกลุ่มส่งข้อความใหม่เข้ามา
"ร้อนใจเชิญด้านในห้องน้ำ"
แทบจะในทันทีก็มีเพื่อนอีกคนตอบข้อความของคนร้อนใจ

"จะสิ้นปีแล้วยังไม่มีใคร ก็เลยร้อนอกร้อนใจ"
คนร้อนใจตอบ
"เราไม่มีมาทุกปีแล้ว 55 เราไม่ร้อนแล้ว"
เพื่อนคนเดิมที่เชิญด้านในห้องน้ำตอบอีกครั้ง
ข้อความของเพื่อนๆ ทำให้ผมคิดอะไรบางอย่างแล้วตัดสินใจพิมพ์ตอบบ้าง

"จะว่าไปคนเราก็แปลก เคยอยู่แบบไม่ร้อนมาได้ตั้งนาน แต่ไม่รู้ทำไมมาทำตัวให้ร้อนเอาตอนหลัง"
"เวลาไม่มี เราก็จะไม่อยากให้มันมีความรู้สึกเกิดขึ้น *-*"

เอาอีกแล้ว...คุณเพื่อนจอมเพ้ออีกคนเริ่มเข้ามาอ่านแชทกลุ่มและตอบบ้าง

"เพ้ออีกแล้วคุณเพื่อน วันนี้ไม่อยากให้เกิดความรู้สึกอะไรอีกล่ะ"
เพื่อนผู้หญิงอีกคนซึ่งเป็นดีไซเนอร์เข้ามาแจมในแชทกลุ่ม

"ไม่ได้เพ้อ 555"
"เออนี่ เคยได้ยินมั้ยที่บางคนบอกว่าเป็นเพราะวัยที่โตขึ้น ความรู้สึกบางอย่างก็มากขึ้นตามวัย"
ผมแทรกการสนทนาของเพื่อนอีกครั้ง จริงๆ เป็นเพื่อนนั่นแหละที่มาแทรก topic ที่ผมเกริ่นเอาไว้
"หรืออาจเป็นเพราะวัยที่ผ่าน 
เรากลัวเวลาของเราสำหรับใครสักคนที่เราจะเจอในอนาคตจะเหลือน้อย 
เราจึงรีบขวนขวายเพื่อจะมีใครสักคน มันเลยทำให้เราร้อนขึ้นมาเอง"

หน้าแชทบอกว่าเพื่อนดีไซเนอร์กำลังพิมพ์ ไม่ถึงนาทีก็ได้ข้อความยาว 2-3 บรรทัดตอบกลับมา

"อ่อ
แต่เราว่า จริงๆ แล้ว ก็ต้องมาดูว่าเราโฟกัสที่ความสัมพันธ์แบบไหนหรือเรื่องอะไรล่ะมั้ง"

เพื่อนที่มีฉายาจอมเพ้อแสดงความคิดเห็นแบบไม่เพ้อบ้าง
"เงินมี ผชก็มา"
เป็นข้อความจากเพื่อนที่ตอนแรกบอกให้คนร้อนเงินไปเอาเงินที่ห้อง
"ไม่ได้ด้วยเล่ห์ ก็เปย์ด้วยเงิน!
ทำไมเรามาแบบนี้อีกแล้ว!
555555555"

เพื่อนสายเพ้อรับมุกทันทีทันใด ราวกับจ้องหน้าแชทรอจังหวะตอบ

"ฉันเคยทดลองเปย์ก็ไม่ค่อยจะมานะเธอ หรือฉันต้องเปย์หนักขึ้น"
ดูท่าทางสิ่งที่คุยกันอยู่คงจะดึงดูดการแสดงความคิดเห็น เพื่อนผู้หญิงอีกคนก็เข้ามาแจมด้วยแล้ว
"เปย์หลักไหนล่ะเพื่อน หลักร้อยนี่เด็กประถมนะ เพิ่มหลักตามระดับการศึกษานะฮะ"
แล้วก็ตามมาด้วยคอมเม้นแสดงความขำจากเพื่อนๆ 4-5 คนเป็นเลข 5 รัวๆ

"ตอนนี้ขอเป็นคู่แบบชั่วคราวได้ไหม ขี้เบื่อ
คือเราไม่ได้คิดเรื่องคู่จริงจังเลยอะ
เพราะรู้ว่าตัวเองขี้เบื่อ
ไม่ได้คิดเรื่องคู่แบบคนรักด้วย 55
ชอบมีเพื่อนมีพี่มีน้องคุยไปเรื่อยๆ
แต่ถ้าถามว่าตอนนี้เล็งใครไว้ ก็นะ 
ไม่อยากจะปิดบังเพื่อนๆ เลยว่า เล็งเมฆไว้..."

เพื่อนจอมเพ้อตอบมาอีกหนคราวนี้มาเป็นชุดหลายบรรทัด
คนที่ถูก "เล็ง" ไว้ซึ่งอ่านแชทมาตั้งนานแล้วแต่ไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไร คงจะร้อนๆ หนาวๆ ที่ถูกอ้างถึงจึงส่งสติ๊กเกอร์รูปหมีแอบข้างกำแพงมาในแชท

"สรุปปีนี้พวกเราก็จะทำงานจนสิ้นปี และ countdown แบบคนไม่มีคู่กันอีกปีสินะ"
เพื่อนผู้หญิงที่รอบรู้เรื่องการเปย์ถามเข้ามา
"ตามนั้น"
ผมตอบ
"แต่ซื้อคนจับมือ Countdown น่าจะพอได้"
"โถ่ สายเปย์จริงๆ นะเธอ ว่าแต่โบนัสปีนี้จะได้เท่าไหร่ พอเปย์มั้ยล่ะนั่น 555"
ผมแซวเล่นอย่างเคย การแซวเพื่อนคือความสุขของเพื่อนจริงๆ 
 
"นี่ๆ เก็บเงินที่จะเปย์ไปกินชาบูกัน พรุ่งนี้เลยวันที่ 31 รวมตัวกันกินดีกว่า…อิ่ม"
เพื่อนดีไซเนอร์เสนอไอเดียกิจกรรมส่งท้ายปี
"เปย์ผู้อิ่มใจ เปย์ชาบูได้อ้วนนะคะ"
"อ้วนก็อ้วนสิ ช่างมัน ออกกำลังกายได้ กินกับเพื่อนอร่อย แฮปปี้ออกแก"
"เออ เราไม่ได้ไปกินอะไรกันนานละนะ ไปๆ
"ไปๆ"
"ไปๆ"


"เดี๋ยวนะ อาทิตย์ที่แล้วก็เพิ่งไปดูหนังรอบดึกกัน 
3 วันก่อนก็เพิ่งไปเดินช้อปกันเป็นแก๊งค์หลังเลิกงาน
ใจคอจะไม่ประหยัดกันบ้างหรอ เดินสายจ่ายเงินกันบ่อยมาก"

เพื่อนที่ชื่อเมฆเบรกความเออออห่อหมกของคนอื่นๆ

"ช่างมันค่ะ! เงินยังไม่ตายก็หาใหม่ได้ 
โบนัสเดี๋ยวก็จะออก เงินเดือนเดี๋ยวก็จะเข้า 
นี่ชั้นยอมตัดใจเอาเงินที่ไว้เปย์มากินเลยนะ เมฆก็ไปกินกับเพื่อนสิ"

ผมนั่งมองข้อความของเพื่อนๆ ที่คุยกันแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้ นึกถึงวันวานตอนเรียนด้วยกัน 
ตอนเช้าก่อนเข้าเรียนก็จะเม้าท์กันแบบนี้ 
ตอนกลางวันกินข้าวก็จะไปเป็นกลุ่มแล้วหาเรื่องมาคุยกันเฮฮาได้เสมอ 
แม้กระทั่งก่อนสอบนั่งติวอยู่ดีๆ ก็นัดแนะไปกินบุฟเฟต์หลังอ่านหนังสือเสร็จได้ซะงั้น 
ความเฮฮาในมิตรภาพของพวกเราไม่เคยหายไปไหนจริงๆ กาลเวลาอาจจะผ่าน พวกเราบางคนอาจจะอยู่ไกลกันกว่าแต่ก่อนเพราะทำงานกันคนละที่ ก็อาศัยแชทกลุ่มนี่แหละที่กระชับความสัมพันธ์ระหว่างพวกเราผ่านตัวอักษรไว้ และยังใช้เป็นที่นัดแนะไปทำกิจกรรม กินบุฟเฟต์บ้าง ดูหนังบ้าง ช้อปบ้าง เที่ยวบ้าง เมื่อมีเวลาว่างตรงกัน

"ชาบูจะเยียวยาทุกสิ่ง ทั้งความเหงา ความเศร้า ความโสด...ไปเหอะ ไปๆๆ"
นั่นเป็นข้อความสุดท้ายที่ผมตอบก่อนจะกดปุ่มล็อคหน้าจอโทรศัทพ์มือถือ แล้วเดินไปกดเงินที่ตู้ ATM หน้าปากซอย...
SHARE
Writer
plewplerng
Lazy office man
จากคนชอบอ่านที่อยากจะเขียน... จากคนที่ชอบเขียน ชอบคิด เพ้อฝันบ้าง สู่คนขี้เกียจที่นาน ๆ ทีจะเขียน...ชอบกิน เที่ยว ดูหนัง และนอน

Comments