Slow down Please !
 มีอะไรสำคัญ ที่เราหลงลืมไปหรือเปล่า ในระหว่างเส้นทาง Hi Speed สายนี้ 

ชีวิตคนเมืองส่วนใหญ่ (เราด้วย) ล้วนเคลื่อนที่ไปด้วยความเร็วสูง

ไหลไปตามกระแสสังคมผลิตซ้ำ ที่แนบเนียน เคลือบไปด้วยเปลือกหนาๆ หลายสี หลากกลิ่น

เทิดทูนคนรวย คนหน้าตาดี คนมีอำนาจ...

หลงไปกับสิ่งล่อใจใหม่ๆ และมันยังใหม่ได้อีก !!

เราเคยคุยกับคุณลุงมหาเศรษฐี มีเมตตา อยู่คนหนึ่ง ..ท่านบอกว่า
ถ้าเลยจุดปากกัดตีนถีบไปแล้ว คนเราก็มีความสุขได้ไม่ต่างกันหรอก 
ไม่ว่าเจ้าสัว หรือ นายช่าง
มันอยู่ที่วิธีบริหาร ...แต่ไม่ใช่บริหารเงินหรอกนะ
 ..มันคือ การบริหารจิตใจตัวเอง ต่างหาก    
การเข้าถึงความสุขภายในจิตใจ ไม่ว่าคนระดับไหน ก็คงจะเป็นระดับใกล้ๆกัน

คือ เป็นความรู้สึกว่า พอแล้ว เกือบล้นแล้ว พร้อมจะแบ่งปันออกไป

หรืออาจกล่าวได้ว่า ความสุขที่แท้ ก็คือ

"ความรู้สึกที่ไม่ต้องการ ความสุข อีกแล้ว 
 
สังคมของการทำงานแบบทุนนิยม

ยกย่อง ส่งเสริมให้ ทุกคนมีแรงผลักดันในตัวเองสูงๆ 
รวมถึง จัดการเวลาให้รวดเร็วที่สุด เพื่อมาขับเคลื่อนองค์กร

หลายครั้ง หากเรารู้ไม่เท่าทัน

แรงผลักดัน จะกลายมาเป็น แรงกดดัน

ความรวดเร็ว จะกลายมาเป็น ความเร่งรีบ

และจะยิ่งน่ากลัว หากว่ามองเห็นความกดดัน เร่งรีบ ที่ผิดปรกตินั้น 
เป็นเรื่องธรรมดาที่ใครๆ เค้าก็ทำกัน


มันจะทำให้เรา เคยชิน และ ติดยึด กับความผิดปรกตินั้น โดยไม่รู้ตัว...

ลืมไปหรือยังคะ ว่าตอนเด็กๆ เคยมีความสุขได้ง่ายขนาดไหน ?

แล้ววันนี้ล่ะ ?  มันเป็นเพราะอะไรกันนะ ?


เวลาที่เราติดยึดกับอะไร มันคือสภาพจิตใจที่ไม่เป็นอิสระ...


เหมือนเวลาที่เราสายตาสั้นลงเรื่อยๆ 100 ...200.... 800

........เราชินกับมัน 
 
จนเราลืมไปแล้วว่า วันที่สายตาปรกติชัดแจ๋ว มันเป็นยังไงกันนะ ? 


ข่าวดีที่ฉันคิดว่า ใช่ก็คือ

ชีวิตเราสามารถกลับไปชัดแจ๋วได้ โดยไม่ต้องพึ่งแว่นสายตาที่ใส่ภายนอก

นั่นก็คือ ต้องตื่นขึ้นมาสู่ความปรกติ ที่เราเคยมีมาให้ได้

แล้วจิตใจและร่างกาย จะพบกับความสดใสอีกครั้ง

Make your mind Free in order to welcome Real things
coming to you all the time  

คำถามคือ ทำอย่างไร ?

คนที่เคยวิ่งเร็วมากๆ เวลาที่จะเข้าสู่สภาวะที่จะหยุดได้

ก็ควรค่อยๆ ผ่อนฝีเท้าลง

จากวิ่งเร็ว เป็นวิ่งเหยาะๆ มาเป็นเดิน แล้วค่อยๆ ก้าวต่อไปอย่างมั่นคง...

( เคยวิ่งเร็วมากๆ แล้ว หยุดทันทีไหมคะ ..หัวจะทิ่ม เอาง่ายๆ นะ :)


เคยคิดเอาเองว่า

การวางทุกสิ่ง แล้วออกเดินทาง

( การเดินทางจริงๆ จนแยกตัวเอง ออกจากแรงยึดติดเดิมๆ จะทำให้เห็นทางข้างในชัดเจนขึ้นได้ )

รวมถึง การเจริญสติ ที่ยกให้เป็นงานหลักของชีวิตนี้
(  คำค้นว่า พระอาจารย์ปราโมทย์ ปาโมชฺโช ใน Google

เพื่อเรียนรู้ ถึงหลักพื้นฐานต่างๆ ที่เหมาะจะปฏิบัติ ตามจริต ของคนเมือง  ) 
 
จะสามารถเป็นรอยต่อ เป็นสะพาน ที่เชื่อมโลกภายนอก และโลกภายใน ของตัวเองได้

อยากให้ชีวิตคืนมาสู่ความสมดุลย์ สักที

ชีวิต เรียบๆ ง่ายๆ ....ที่เคลื่อนไปเรื่อยๆ อย่างสง่างาม และมีสติ

สิ่งที่ควรทำ กับสิ่งที่ทำได้ยาก
มักเป็น สิ่งเดียวกัน
และ มันจะมีความหมาย  

จากภาพยนต์เรื่อง The Good Year
SHARE

Comments