จดหมายถึง MR. Roller Coaster และเธอที่ไม่ยอมไปจากเขาเสียที
'ขอเล่นรถไฟเหาะอีกรอบได้ไหม?'
'วันนี้เล่นมาสามรอบแล้วนะ เดี๋ยวก็เป็นลมไปหรอก'
'ฉันไหวน่า ก็ชอบนี่นา เป็นไปได้ก็อยากเล่นทุกวันเลย ฮ่าๆ'
'แต่เธอจะเล่นรถไฟเหาะตลอดไปไม่ได้นะ แก่แล้ว เดี๋ยวก็หัวใจวายตายพอดี' 
'เพราะรู้อย่างนี้ไง เลยอยากจะเล่นตอนที่ยังไหวอยู่'
มันเป็นความฝันที่พร่าเลือน ปะติดปะต่อไม่ได้ เหมือนเศษชิ้นส่วนความทรงจำที่ใครบางคนทำตกหล่น ฉันฝันเรื่องเดิมซ้ำไปซ้ำมา บทสนทนาที่ไร้จุดหมาย การไปสวนสนุก และโรลเลอร์โคสเตอร์... 

ที่รัก, คุณยังคงนอนหลับใหลอยู่ข้างๆ แสงจันทร์จางๆ ขับใบหน้าคมเข้มของคุณให้โดดเด่นขึ้นมาตัดกับหมอนและชุดเครื่องนอนสีดำสนิท  ฉันเอื้อมมือเปิดโคมไฟหัวเตียง แล้วล้มตัวลงนอนฟังเสียงลมหายใจของคุณท่ามกลางสรรพสิ่งที่นิ่งเงียบ ค่ำคืนนี้ดำเนินไปอย่างเนิ่นนาน แต่ฉันไม่อาจต้านทานความกังวลในใจและข่มตาหลับต่อไปได้อีกแล้ว 

จะผิดไหมถ้าฉันจะบอกว่าชอบคุณยามหลับที่สุด เพราะนั่นเป็นเวลาเดียวที่ฉันรู้สึกว่า 'คุณเป็นของฉัน' ฉันรู้ดีว่าไม่ควรมานอนอยู่ข้างคุณในเวลานี้ รู้ดีว่าความสัมพันธ์ของเราจบลงแล้ว แต่ไม่มีทางเลยที่ฉันจะลืมคุณได้ การขยับความสัมพันธ์จากคนรักกันมาเป็นเพื่อน มันเป็นเรื่องไร้สาระสิ้นดี

คุณเคยถามว่าทำไมฉันถึงเลือกคุณ? 

อาจเป็นเพราะความสนุก ความท้าทาย ความเร้าใจ มันตอบโจทย์ชีวิตที่จืดชืดของฉันได้แหละมั้ง แต่นั่นก็ไม่ใช่ทั้งหมดอยู่ดี เพราะลึกๆแล้ว สิ่งที่คนอย่างคุณดึึงดูดฉันได้มันคือ บาดแผลในใจคุณเองต่างหาก 'หลุมลึกกว้างที่กลวงเปล่า' ฉันเคยคิดว่าตัวเองมีพลังวิเศษที่จะเยียวยารักษามันได้ แต่เปล่าเลย ฉันมันแค่คนเขลาที่พาตัวเองกระโดดลงไปในหลุมของพวกคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า พยายามเยียวยามันด้วยหัวใจที่แหลกสลาย เฝ้าเติมความรักให้มันอย่างบ้าคลั่ง แม้รู้ว่าเติมเท่าไหร่ก็ไม่มีวันเต็มอยู่ดี...

เอาล่ะ ตอนนี้เป็นเวลาตี 5 ก่อนที่คุณจะตื่นมาและจากฉันไป ขอเขียนอะไรถึงสักหน่อยแล้วกัน :)

----------------------------------------------------------------

ถึง : MR. Roller Coaster

คุณรู้อะไรไหม? ฉันโปรดปรานการเล่นโรลเลอร์โคสเตอร์มากๆ เลยล่ะ 
อาจจะขี้โม้ไปนิด แต่อันไหนที่เขาว่าหวาดเสียวสุดๆ ฉันก็ไปพิชิตมาเกือบหมดแล้วนะ

แล้วรู้ไหมว่าเพราะอะไรฉันถึงชอบเล่นโรลเลอร์โคสเตอร์?
งั้นลองจินตนาการภาพตามหน่อยละกัน...

ครั้งแรกที่เห็นเจ้ารถไฟรูปร่างหน้าตาประหลาดนี่
คุณคงแปลกใจว่าทำไมมีคนมากมายต่อคิวรอเล่นกับมัน
คุณเห็นบางคนกระโดดโลดเต้นดีใจ บางคนร้องไห้ บางคนอ้วกออกมา 
หรือบางคนก็ไม่กล้าแม้แต่จะขึ้นไปเหยียบด้วยซ้ำ 
มันเป็นเครื่องเล่นที่แปลกนะว่าไหม?

เริ่มแรก เมื่อคุณขึ้นไปนั่งบนนั้นคุณจะรู้สึกตื่นเต้นกับเส้นทางที่คาดเดาไม่ได้เลย คุณพึงพอใจเมื่อรู้สึกได้ว่าหัวใจที่ห่อเหี่ยวกลับมาเต้นแรงอีกครั้งตอนรถไฟเคลื่อนตัวออกช้าๆ และหลังจากนั้น คุณจะถูกพาไปยังจุดสูงสุดโดยไม่ทันตั้งตัว มีความสุขสุดๆ เลยใช่ไหมล่ะ แต่ยังไม่ทันได้ดื่มด่ำกับมันหรอก คุณก็ถูกพาดำดิ่งไปจนถึงจุดที่ต่ำสุดแล้ว และมันไม่หยุดแค่นั้นด้วย บางครั้งคุณอาจจะโดนเหวี่ยงให้หมุนเป็นเกลียวหลายตลบไม่ต่างอะไรจากการถูกปั่นหัวด้วยคำโกหก หรืออาจจะถูกห้อยหัวลงมาจนรู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวตลกด้วยซ้ำ บีบคั้นหัวใจสุดๆ ไปเลย

แต่แค่นี้ยังไม่พอหรอก คุณยังรู้สึกสนุกกับมันอยู่ดี เพราะอะไรน่ะเหรอ? มันครบรสยังไงล่ะ
แถมลึกๆ แล้วคุณยังอยากจะเอาชนะมันด้วย 

ตอนนี้คุณเล่นมาซักพักแล้วล่ะ 
เริ่มเหนื่อยแล้วใช่ไหม 
คุณอยากหายใจให้ทั่วท้องซักหน่อยรึเปล่า
จังหวะกลับมาคงที่เหมือนเดิม 
แล้วเราก็ค้างเติ่งอยู่ตรงจุดนั้นซักพัก 
จากนั้น คุณก็ถูกดึงไปอยู่ในจุดที่ต่ำสุดอีก 
แล้วก็สูงอีก บิดเป็นเกลียว กระตุก 
หยุดนิ่ง กระชาก วนลูปอยู่อย่างนั้นจนจบ .

แต่ชีวิตจริงมันไม่จบง่ายๆ ไง

ตอนนี้สติของคุณกระเจิงไปหมด
ใจเย็นๆ ลองถามตัวเองดูว่ายังไหวไหม
ถ้าไหวก็ไปต่อ...

แต่ถ้าคุณเริ่มเหนื่อยเมื่อไหร่
มันเป็นสัญญาณที่บอกว่า
ต้องพอแล้วนะ อย่าฝืน

เรารู้ว่าคุณดื้อ คุณก็ยังฝืนไปต่ออยู่
ดี
อยากเอาชนะเหรอ? จะบอกอะไรให้นะ
คุณจะไม่มีวันชนะโรลเลอร์โคสเตอร์หรอก 
เพราะคุณเป็นแค่ 'ผู้เล่น' 
ส่วนเขาเป็นคน 'คอนโทรล' ทุกอย่าง 

หรือคุุณคิดว่าจะเปลี่ยนเขาได้?
ก็ลองดู คุณอาจจะต้องใช้เวลาทั้งชาติ
เพื่อดัดรางเหล็กมหึมาให้เป็นเส้นตรง

มิสเตอร์โรลเลอร์โคสเตอร์
คุณเก่งที่ปั่นหัวคนได้มากมาย
แต่ถ้าเลือกได้ ยังไงฉันก็จะไม่เป็นแบบคุณ
เพราะ 'คุณมันเดียวดาย'
ต่อให้มีคนขึ้นมาอยู่บนขบวนของคุณมากแค่ไหน
คุณก็รั้งใครไว้ไม่ได้อยู่ดี 
คุณนั่นแหละ ผลักไสคนดีๆ เหล่านั้นออกไป

-----------------------------------------------------------------

ในฐานะผู้เล่น..
ฉันรู้จุดจบความสัมพันธ์ตั้งแต่ยังไม่เริ่มต้น 
รู้ว่าต้องไปจากคุณ ไม่วันนี้ก็วันข้างหน้า 
รู้ดีว่าฉันไม่ต่างอะไรจากผู้หญิงคนที่นั่งข้างๆ 
ข้างหน้า หรือข้างหลังซักเท่าไหร่ 
เราต่างก็เป็นคนที่ขึ้นมาอยู่
บนขบวนรถไฟของคุณเหมือนกัน 
ประสบชะตากรรมเดียวกัน 
รอวันที่เหนื่อยจนทนไม่ไหว
แล้วไปจากคุณเอง

ร่างสูงใหญ่ข้างๆ ขยับตัวอย่างช้าๆ แล้วหันมาสวมกอดฉันจากด้านหลัง ฉันหยุดเขียนจดหมายฉบับนั้น วางปากกาลงโดยไม่ลังเล แม้ว่าจะอยากเขียนระบายความรู้สึกออกมาอีกซักล้านบรรทัดก็ตาม ไม่รู้ทำไมพอเป็นคุณแล้วฉันถึงยอมแพ้ง่ายขนาดนี้ สุดท้ายแล้วฉันก็ไม่เคยเข้มแข็งพอที่จะไปจากคุณซักที 

น้ำตาเริ่มไหลลงมาอาบสองแก้มและไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ฉันพยายามควบคุมร่างกายไม่ให้สั่นเทิ้มจนคุณรู้สึกตัวได้ ฉันกำกระดาษในมือแน่น ขยำมันให้เหมือนหัวใจที่ป่นปี้ไม่มีชิ้นดีของตัวเอง มันน่าสมเพชที่ฉันก็รู้อีกอยู่ดีว่า คุณไม่สนใจจะอ่านจดหมายฉบับนี้หรอก แม้ว่าเป็นคำร้องขอสุดท้ายของฉันก็ตาม 

ฉันหลับไปอีกครั้งพร้อมรอยน้ำตา ความฝันเรื่องเดิมเริ่มฉายซ้ำอีกครั้ง บทสนทนาที่ไร้จุดหมาย การไปสวนสนุก และโรลเลอร์โคสเตอร์... 
'ขอเล่นรถไฟเหาะอีกรอบได้ไหม?'
'วันนี้เล่นมาสามรอบแล้วนะ เดี๋ยวก็เป็นลมไปหรอก'
'ฉันไหวน่า ก็ชอบนี่นา เป็นไปได้ก็อยากเล่นทุกวันเลย ฮ่าๆ'
'แต่เธอจะเล่นรถไฟเหาะตลอดไปไม่ได้นะ แก่แล้ว เดี๋ยวก็หัวใจวายตายพอดี' 
'เพราะรู้อย่างนี้ไง เลยอยากจะเล่นตอนที่ยังไหวอยู่'
ฉันรู้แล้วว่าทำไมบทสนทนาที่ไร้จุดหมายนี้ถึงกลับมาวนเวียนอยู่ในความฝัน
นั่นเป็นเพราะฉันกำลังหลอกตัวเองว่ายังไหวทั้งที่หัวใจไม่มีเรี่ยวแรงจะไปต่อแล้ว
ฉันคิดว่ามันถึงเวลาที่ต้องหาบทสรุปให้เรื่องราวทั้งหมดนี้ซักที 
'คุณรู้ไหมว่าฉันยังเล่นโรลเลอร์โคสเตอร์ไหวอยู่นะ
แต่ถึงอย่างนั้น 
ฉันก็จะไม่ขึ้นไปเป็นผู้เล่นบนขบวนของคุณอีกแล้วล่ะ'   

"Dare You To Write... To You"
#toyou 
#Springbooks 
#มิสเตอร์โรลเลอร์โคสเตอร์ 
#ถึงอย่างนั้นความรักก็ยังงดงาม 
cr picture : http://weheartit.com/entry/278025853/via/MaksimchukAsya

SHARE

Comments

Dankai
3 years ago
ชอบบบบบบบบบ💜
Reply
parenic
3 years ago
ขอบคุณมากค่าา :)
RoadRunner
3 years ago
ตามมาจากที่พี่นิ้วฯ แชร์ ขนลุก จบสวย เริ่ด เชิดมากครัช
Reply
parenic
3 years ago
ขอบคุณมากๆเลยนะคะ ^^
McPITCH
3 years ago
เห้ยยเจ๋งมากก
Reply
parenic
3 years ago
ขอบคุณมากๆ เลยค่า ^^
16441MP
3 years ago
นี่มันชีวิตเราเลยนะ
Reply
parenic
3 years ago
ไม่ต่างเลยค่ะ :)
OnlyWeKnoww
3 years ago
ชอบมาก ❤️ เหมือนเอาชีวิตจริงเรามาเขียนเลย
Reply