เสพสมอารมณ์หมาย บทสนทนาของเรา และ PANTONE สี ROSEWOOD
"เอาหล่ะพ่อหนุ่ม กฎของผู้ชายที่คิดจะนอกใจแฟนคือต้องโกหกไปตลอด คุณอาจจะอึดอัดใจที่จะต้องเก็บความลับนี้ไปตลอดกาล ถ้าคิดว่าความลับไม่มีในโลก ก็ถอนตัวออกไปซะ แล้วใช้ชีวิตอยู่กับความหวานเลี่ยนน่าเบื่อหน่ายเหมือน PANTONE สี FUCHSIA"

.

"19 . . . 3928"
เสียงผู้หญิงคนหนึ่งลอยอยู่ในบาร์ ปนกับเสียงเพลงจากวงซีเปียที่เปล่งออกมาจากลำโพง สะท้อนกับไฟสีฟ้าหนึ่งดวงด้านบนขวา และสีส้มอีกหนึ่งดวงด้านบนซ้าย และคล้ายกับว่า เสียงๆนั้นกำลังคุยกับผม เมื่อผมหันไป ผมพบผู้หญิงผมดำยาว แต่ไม่รู้ว่ายาวจนถึงช่วงไหนของตัวเธอ เพราะแสงไฟในบาร์ตอนนี้ และเสื้อผ้าสีดำทั้งตัวของเธอ สร้อยกางเขนสีเงินที่ยาวเลยหน้าอกรับกับแสงไฟได้ดี จนผมเผลอมองมันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสบตาเธอ

"ครับ?"
"BLUE INDIGO เสื้อของคุณหน่ะ เป็นสี BLUE INDIGO สวยดี"
เธอเอ่ยกับผม ผมฟังไม่ถนัดนัก ไม่ใช่เพราะเพลงมาถึงท่อนฮุกที่ผมร้องได้พอดีหรอกครับ ผมไม่ได้ใส่ใจมันเลยสักท้วงทำนอง แต่เพราะผมไม่เข้าใจที่เธอพูดมากกว่า
"มาคนเดียวหรอ นั่งด้วยกันสิ"
เธอพูดแล้วผายมือไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเธอ
ผมพยักหน้ารับ แล้วนั่งลงตรงข้ามเธอ
"เมื่อกี้ ว่ายังไงนะครับ"
"ช่างเถอะ แค่เรื่องของสีหนะ อีกอย่างที่นี่ก็สลัวเกินว่าจะมั่นใจว่าเสื้อของคุณเป็น INDIGO หรือมันเป็น COBALT แต่มันทึบเพราะไฟกันแน่ อย่าใส่ใจเลย ฉันกลัวหน้าแตกถ้ามันผิด"
ไม่ใช่ว่าผมไม่รู้ว่า BLUE INDIGO หรือ COBALT หน้ายังไง ผมพอจะนึกๆได้ ถึงจะไม่แม่นมาก เพราะผมก็เป็นนักเรียนศิลปะที่ศึกษา PANTONE มาไม่น้อย แต่ผมแปลกใจ ที่มีคนจดจำมันในรูปแบบนี้

"ทะเลาะกับแฟน?. . .ไม่สิ หนักใจเรื่องความรักหรอหนุ่มน้อย"
"เอ่อ. . .คุณ รู้จักผมหรอครับ"
"ไม่รู้จักหรอก เห็นเดินหาที่นั่งนานแล้ว และบาร์นี้เวลานี้ ถ้าไม่จองโต๊ะเอาไว้ก็กลับบ้านได้เลย"
"ขอบคุณครับที่ให้ผมนั่งด้วย"
"สั่งสิ ไม่ได้เลี้ยงนะ แต่บริกรมารอรับออเดอร์แล้ว"
ผมสั่งคราฟเบียร์ไป อ่อ ลืมบอกไป ผมเป็นเบียร์ เลิฟเว่อร์ตัวยงครับ
"ครับ ผมมีปัญหานิดหน่อย"
"ดูก็รู้"
"ยังไงครับ"
"จับโทรศัพท์ไม่ปล่อย สายตาล่อกแล่ก เดินลอยๆ นิ้วมือเคาะโต๊ะตลอดเวลาแต่ไม่เป็นจังหวะ หันซ้ายหันขวา ใจอยู่กับข้อความอะไรสักอย่างในมือถือ ฟังเพลงไม่รู้เรื่องทั้งๆที่รู้จักเพลงนี้"
ผมนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอรู้ ครับ ผมเป็นอย่างที่เธอพูดทุกอย่างโดยไม่รู้ตัว
"คุณเป็น หมอดูหรอครับ?"
"โถ่เอ้ย เด็กน้อย บอกว่าฉันเป็นจิตแพทย์ยังจะเมคเซนส์เสียกว่า"
"ก็ จิตแพทย์จะมาทำอะไรที่บาร์ดึกดื่นแบบนี้ครับ"
"คนมันก็อยู่ทุกที่นั่นแหล่ะ นี่เรียนมัธยมอยู่หรือไงถึงได้คิดแค่นี้"
"ขอโทษครับ"
"ช่างเถอะ เอาเป็นว่าฉันไม่ใช่ทั้งหมอดูและจิตแพทย์ และมันไม่สำคัญว่าฉันเป็นอะไร แต่นายควรรู้เอาไว้นะพ่อหนุ่ม ที่นี่กำลังจะปิดในอีก 1 ชั่วโมง"
"อ่าว อย่างนั้นหรือครับ ที่นี่เปิดถึงแค่ตี1หรอครับ"
"เที่ยงคืนตังหาก"
ผมยกนาฬิกาขึ้นดู เข็มนาฬิกาบอกเวลา 5 ทุ่มตรง พลางคิดในใจ ที่นี่เปิดเร็วกว่าที่คิด
"ว่าไง ทุกข์ใจอะไร"
"คุณเคยรู้สึกรักใครสักคนแบบหนุ่มสาว ทั้งๆที่ไม่ใช่แฟนตัวเองไหมครับ"
"นี่นอกใจแฟนหรอ"
"ไม่ใช่อย่างนั้นครับ ผมก็รักเธอ แต่ผมก็ไม่เข้าใจตัวเอง"
"ใช้คำว่ารักพร่ำเพื่อจังนะ นายพูดว่ารักคนสองคนใน 2 ประโยคติดกันแล้วรู้ตัวไหม"
"ผมก็ไม่แน่ใจขนาดนั้นครับ"
"ฉันรู้ นายไม่แน่ใจอะไรสักอย่างทั้งนั้นแหล่ะ จะเรียนจบรึเปล่า นายยังไม่มั่นใจเลย"
"คุณไม่ใช่หมอดูหรอครับ"
"ถ้าคิดว่าใช่ก็จะเป็นให้"
"ดูดวงให้ผมหน่อยครับ"
"16-3802 ASH นั่นแหล่ะ ตัวนาย อนาคตของนาย แต่ดวงเปลี่ยนได้ทุกวินาที อยู่ที่ปัจจุบันนายทำอะไร ตัดสินใจยังไง เอาหล่ะ กระดกเบียร์ให้หมดซะ ถึงเวลาบาร์ปิดแล้ว"

.

ตอนนี้ตี 3 แล้ว แต่ในหัวผมยังคงมีเรื่องของคนรัก และที่สำคัญ หญิงสาวที่มองผมเป็นเด็กเหลือเกินที่บาร์เมื่อกี้
ครับ ผมสารภาพว่าตอนนี้ผมสับสน คนขี้แพ้อย่างผมผิดมากหรอครับที่กลัวการตัดสินใจ ผิดมากหรอครับที่ผมอยากมีความสุขแบบที่สุด แต่ช่างมันเถอะเวลานี้มันสมควรพักผ่อน ผมบอกตัวเองแล้วเอื้อมมือไปปิดผ้าม่าน จนมองไม่เห็นพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวที่ส่องสว่างอยู่ภายนอก

.

ผมมาที่บาร์อีกครั้ง วันนี้ผมมาเร็วกว่าเมื่อวาน และผมก็พบกับเธอที่นั่งอยู่ตรงที่เดิม
"เอ้า ว่าไง"
"นั่งด้วยได้ไหมครับพี่"
"เอาสิๆ"
"พี่มาทำอะไรที่นี่ทุกวันเลยครับ"
"ไม่ต้องรู้หรอก รู้ทุกเรื่องชีวิตน่าเบื่อแย่"
"ครับ. . ."
"เป็นไง นอกใจแฟนสำเร็จไหม หรือ เลิกกับแฟนไปแล้ว"
"ไม่ทั้งสองอย่างครับ"
"เห็นไหม ที่ดูดวงให้ แม่นขนาดไหน"
"ยังไงครับ คุณบอกผมแค่ ASH"
"รู้ไหม ASH คืออะไร"
"สีที่คล้ายๆสีเทา"
"ใช่ มันคือสีเทา นายมัน คือ สี ASH ไง จะขาวก็ไม่ จะดำก็ไม่ มันโลเล ก่อนหน้านี้นายอาจจะเคยเป็น WHITE หรือสีพวก IVORY อะไรแบบนั้นมาก่อน แล้วนายก็ดันมาพบกับสี BLACK เอ๊ะ หรือสีที่นายพบจะเป็นประเภท MIDNIGHT อะไรพวกนั้น แต่ไม่สำคัญเท่านายปล่อยให้สีดำนั้นเข้ามาปนเปในตัวนาย จนนายหลุดโฟกัสจากสีฝั่งขาว หรือถ้าให้นายใสไม่มีสี แฟนนายคือสีขาว นายหลงรักความสะอาด เรียบร้อย จริงใจ เดาได้ อ่อนนุ่ม แต่วันนึงนายก็พบว่า นายอาจจะชอบด้านมืด ลึกลับ น่าค้นหา เดายาก มีเสน่ห์ ดึงดูด สรุปตอนนี้ตัวนายเลยเป็นสีเทา"
"แล้วผมต้องทำยังไงครับ"
"บ้าบอ มาถามฉัน นายรู้วิธีกลับไปเป็นสีใส ด้วยการเทสีทั้งสองออก นายรู้วิธีกลับไปเป็นสีขาวด้วยการเอาสีดำออก และต่อต้านมัน นายรู้วิธีทำให้เป็นสีดำ ด้วยการกลบสีขาวทั้งหมด และเมื่อเวลานั้นสีขาวจะต่อสู้ไม่ได้อีกไม่ว่าจะเติมนายเท่าไหร่ ก็แค่เลือกวิธี เลือกสีที่นายชอบ"
"ผมไม่รู้ว่าผมชอบสีไหน"
"อันนี้มันปัญหาของนาย"
". . ."
"ถ้ายังเลือกไม่ได้ พรุ่งนี้บาร์เปิดถึงตี 3"

.

คืนนี้นอกบาร์อากาศเย็น ผมสวมเสื้อสเวตเตอร์สีกรมมายังบาร์นี้อีกครั้ง เพื่อพบกับผู้หญิงคนเดิม ไม่รู้ผมเอาอะไรไปมั่นใจว่าเธอจะช่วยผมได้ ผมไม่รู้จักชื่อเธอ ไม่รู้อายุ ไม่รู้ว่าเธอมาจากไหน ทำอาชีพอะไร แต่ผมก็ฝากความหวังไม่น้อยกับคำที่เธอจะบอกผมในทุกๆประโยค

"ยังเลือกไม่ได้สินะ สายตาคุณ ยังคงเป็นมนุษย์แบบ ASH"
"ครับพี่"
เอาหล่ะพ่อหนุ่ม กฎของผู้ชายที่คิดจะนอกใจแฟนคือต้องโกหกไปตลอด คุณอาจจะอึดอัดใจที่จะต้องเก็บความลับนี้ไปตลอดกาล แต่ถ้าคิดว่าความลับไม่มีในโลก ก็ถอนตัวออกไปซะ แล้วใช้ชีวิตอยู่กับความหวานเลี่ยนน่าเบื่อหน่ายเหมือน PANTONE สี FUCHSIA"FUCHSIA? ชมพู?"
"ใช่ สีชมพู ต่อให้ไม่ใช่หมอดู หรือเป็นดินสอในห้องของคุณที่เห็นคุณตลอดเวลา แต่ฉันก็รู้ว่าทุกวันนี้แฟนคุณยังคงทำตัวปกติ น่ารักกับคุณ คุณเองก็ทำตัวเหมือนเดิมกับที่เป็นมาตลอดกับเธอ คุณซ่อนแววตา ASH ของคุณจากเธอได้ แต่คุณรู้ไหม ถ้าเธอรักคุณ เธอจะรู้ มันหวานเลี่ยนแค่ไหนกับการที่คุณมีปัญหาอะไรคุณไม่ปรึกษาเธอ มันหวานเลี่ยนแค่ไหนที่เธอไม่รู้ว่าคุณมันขี้แพ้ และหมดหวังกับเรื่องอะไร มันหวานเลี่ยนแค่ไหนที่เธอไม่รู้ว่าคุณเจ็บปวดกับอะไร หรือไม่หรอก คุณมีความสุขที่ต้องทำงานที่ตัวเองไม่ชอบ ทะเลาะกับเพื่อน ไม่พอใจในตัวเอง มีปัญหาเรื่องเรียน แต่แฟนคุณคิดว่าคุณเป็นผู้ชายที่โชคดีและมีความสุข เชิญเลยหน้าที่ของแฟนแบบ FUCHSIA ต่อต้านสีดำซะ นั่นแหล่ะที่ฉันแนะนำ"
"ถ้าสีขาวให้ ความสัมพันธ์แบบ FUCHSIA  แล้วสีดำหล่ะครับ"
"จะไปรู้นายหรอ"
"อ่าว"
"ROSEWOOD มั้ง"
"ก็ชมพูหนิครับ"
"ใช่ไง ความรักก็สีชมพูไง"
"แล้วมันจะต่าง FUCHSIA ยังไง ในเมื่อเป็นสีชมพูเหมือนกัน"
"FUCHSIA ROSE เป็นสีชมพู ชมพูหน่ะเข้าใจไหม แต่ ROSEWOOD เป็นสีชมพูตุ่นๆ ROSEWOOD อาจไม่สวยสดใสเหมือน FUCHSIA แต่มันคลาสสิก มันเจือปนไปด้วยความสุขและความทุกข์ มันคือการแชร์กันระหว่างความหม่นหมองและความสดใส เธอคนสีดำ น่าจะเห็นคุณแบบ LOSER บ่อยจนฉันคิดว่าคุณเลือกเธอไม่ได้ มีแต่เธอที่เลือกได้ว่าจะอยู่กับคุณหรือไปจากคุณ แต่น้อยคนที่จะชอบความรักแบบ ROSEWOOD อย่างที่บอกมันมีความหม่นปนอยู่ เดาได้โดยไม่ต้องเล่า นายคงแชร์อะไรลบๆกับแฟนน้อยมาก นายถึงรู้สึกขาด หาคนมาในแชร์ด้านลบของนาย ซึ่งก็เป็นเธออีกคน"
"ก็ผมคิดว่าความรักต้องสวยงาม"
"แล้วที่ทำอยู่มันสวยงามไหม"
". . ."
"ถ้าเก็บความลับไม่ได้ก็ต่อต้านสีดำซะ ความสัมพันธ์แบบ FUCHSIA ก็ไม่ได้เป็นพิษกับคุณ"

คืนนี้จบลงด้วยหมัดฮุกหลายหมัดจากเธอ ผมรู้ตั้งแต่เริ่มมีความรัก ว่ามันไม่ใช่สิ่งสวยงามขนาดนั้นแต่มันก็สวยไง คนทุกคนถึงได้อยากจะมี แต่เธอทำให้รู้ว่าบางทีเราก็เป็นคนรักที่โคตรอัปลักษณ์ ความรักอุตส่าห์เป็นสิ่งสวยงามแท้ๆ แม่งไม่เหมาะกับคนน่าเกลียดๆอย่างผมเลย แต่แล้วยังไง ผมมันก็ ASH เหมือนอย่างที่เธอว่า ผมชอบ FUCHSIA มันชมพู มันสดใส มันสวย มันBRIGHT SIDEตรงตามรูปแบบที่ความรักความสัมพันธ์ควรจะเป็น แต่ทำไมวันนึง ROSEWOOD ถึงได้เข้ามารุกรานพื้นที่ได้ อันนี้ผมแปลกใจ แต่จะบ้าหรอวะ จะแปลกใจทำไม ใครๆก็ชอบความสบายและการที่มีคนที่เราสามารถแชร์ได้ทุกอย่างไม่ใช่หรอวะ A GIRL WITH BENEFITS ก็มีเยอะแยะ แต่จะพูดแบบนั้น ก็ยิ่งทำให้ผมดูแย่เข้าไปอีก สุดท้ายแล้วก็ไม่มีทางออกอยู่ดี ถึงจะเตรียมคำขอโทษไว้แก้ปัญหาในตอนสุดท้าย แต่ผมก็รู้ว่ามันไม่ใช่เครื่องมือที่ดีสำหรับคนฟัง

ก็ผมมัน ASH

.

"เมื่อกี้ เธอบอกลาผมครับ"
"เธอคนที่ให้ความสัมพันธ์แบบ ROSEWOOD สินะ"
"ครับ คุณรู้อีกแล้ว"
"เสพสมอารมณ์หมายแล้ว ในที่สุด ก็จากไป"
". . ."
"ไม่ใช่เธอ ฉันหมายถึงคุณ"
"ไม่ใช่นะครับ ผมไม่ได้บอกลาเธอ เธอไปเอง"
"ฉันเคยบอกกฎหนึ่งข้อกับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอนั่งตรงที่คุณกำลังนั่งอยู่ตอนนี้ เมื่อหลายวันก่อน เธอเดินเข้ามาในบาร์เหมือนคุณ ล่อกแล่กๆ มองหาที่นั่ง เหมือนกับคุณในคืนนั้น ฉันชักชวนเธอนั่งลงเหมือนคุณ เธอสั่งคราฟเบียร์เหมือนคุณ เธอต่างจากคุณตรงที่ เธอยังรู้ว่าท่อนต่อไปของเพลงมันร้องว่า 'กอดเธอยังคงอบอุ่นเหมือนเดิม ได้ยินไหม เสียงหัวใจเต้นรัวไหวหวั่น และลมหายใจของฉันมันสั่น จูบเธอเบาๆ ซาบซึมถึงหัวใจ' เธอร้องมันออกมา ท่าทางกึ่งยิ้ม แต่เธอกลับร้องไห้ เธอโศกเศร้าที่มันสวยงาม สวยงามเกินไป"
"กฎที่คุณบอกเธอ คือข้อเดียวกับผมหรือครับ"
"ไม่ใช่ ฉันบอกเธอไปว่า กฎของความสัมพันธ์ สี SMOKE คือ หมดมวนบุหรี่ ก็จับมันปักลงที่เขี่ยแล้วเดินต่อไป เมื่อใครสักคนได้เสพสมตามอารมณ์หมาย ไม่นานมันจะจบลง เธอพยักหน้าแล้วบอกว่า เป็นห่วงก็แต่เขา เธอยกเบียร์กระดกจนหมด ยกมือไหว้ฉัน แล้วฉันไม่เคยเห็นเธอที่นี่อีกเลย" 
"เธอคือ เธอคนนั้นหรือเปล่าครับ"
"ฉันจะไปรู้หรอ ฉันรู้จักคุณที่ไหน ผู้หญิงคนนั้นชื่ออะไรฉันก็ไม่คิดจะสนใจ"
"แต่ทำไม เรื่องของเธอเหมือนเชื่อมโยงกับผม"
"อย่าโง่ไปหน่อยเลย นักศึกษาศิลปะไม่ใช่หรอ มีไหวพริบหน่อย ความสัมพันธ์เฉดสีนี้ไม่ได้มีแต่คุณที่มี ใครๆก็มีได้"
"ถ้าผมไปตามเธอคนนั้นของผมกลับมา จะเป็นยังไงครับ"
"ลูปสีควันบุหรี่ไง เธอกลับมาแน่ แค่คุณเอ่ยขอ แต่ถ้ายังไม่จบความสัมพันธ์แบบ FUCHSIA เธอก็จะไปอีก เพราะROSEWOODทนงตน ROSEWOODหยิ่ง ROSEWOODมองว่า FUCHSIA ไม่มีทางชนะ ดอกไม้จะมาสู้กับไม้ได้อย่างไร ดอกไม้สวยงาม มีกลิ่นหอม ไม้แข็งแรง และเย่อหยิ่ง ROSEWOOD และ FUCHSIA เป็นสีชมพูเหมือนกัน แต่มีความหมายต่างกันราวดอกไม้บนพื้นโลกกับก้อนเมฆบนแผ่นฟ้า สวยงามมีคุณค่าทั้งคู่ แล้วแต่คนจะชอบ"

ผมนิ่งไปครู่ ได้ยินเพลงของ FUNKY WAH WAH ที่บาร์กำลังเปิดอยู่อย่างชัดเจน ผมสามารถร้องตามได้ ผมน่าจะมีสติมากพอ

"ได้สติรึยัง? ไหนตอบสิว่านี่เพลงอะไร"
"THE LAST SONG"
"ใช่ เอาหล่ะ กลับไปหาความสัมพันธ์แบบ FUCHSIA ซะ เลิกหาคำถามคำตอบกับ ROSEWOOD ได้แล้ว อีกอย่าง ความจริงแล้วตามบัตรประชาชนฉันเกิดปี 1996"
"ห้ะ! คุณเด็กกว่าผม คุณหลอกผม"
"หลอกอะไร ฉันไปบอกคุณตอนไหนว่าฉันแก่กว่า คุณเรียกฉันพี่เอง คุณควรจะขอบคุณในความไม่รอบคอบของคุณมากกว่า ไม่อย่างนั้นคุณคงไม่เชื่อคำจากเด็กที่เกิดปี 96 ว่าจะแก้เรื่องยากๆที่คุณเองก็แก้ไม่ได้ได้"
". . ."
"อีกอย่าง ฉันไม่ใช่หมอดู หรือ จิตแพทย์ ฉันเป็นนักศึกษาวิชาสถาปัตย์ และฉันแค่บ้าเรื่องเฉดสีกว่าคนทั่วไปหลายเท่านัก"
"แล้วคุณมาทำอะไรที่นี่ทุกวัน"
"มาดูบาร์ นี่เป็นบาร์ของพี่สาวฉัน ฉันพักอยู่ด้านบนของบาร์นี้"
"คุณชื่ออะไร"
"ไม่จำเป็นต้องรู้ คุณอย่ารู้สิ่งที่ไม่มีอิทธิพลอะไรต่อตัวคุณมากมายเลย แค่รู้ว่าตัวเองชอบสีอะไรก็พอ เอาหล่ะ บาร์จะปิดแล้ว ถ้ายังไม่สบายใจ ดื่มเบียร์ต่อด้านบนได้ คุณดูโง่เกินกว่าจะทำอะไรฉันได้อยู่แล้ว"

ผมเดินขึ้นมายังด้านบนของบาร์ เธอบอกให้ผมนั่งอยู่ที่โซฟา จะทำอะไรก็ทำ ส่วนเธอจะเข้าไปทำงานต่อในส่วนที่เป็นห้องนอน ผมนั่งนิ่งๆสักครู่ ก่อนจะเดินไปเคาะประตูห้องเธอเพื่อถามหาน้ำเปล่าสักแก้ว เธอเปิดประตูออก ด้านในห้องของเธอมีโต๊ะดราฟขนาดใหญ่ แสงไฟจากมันสว่างไปทั่วห้องนอนเล็กๆ ในมือเธอถือดินสอกดสีขาว ห้องของเธอดูต่างจากห้องเด็กสาวทั่วไป และมีตุ๊กตาอยู่ 1 ตัว เป็นตุ๊กตากระต่ายจะภาพยนตร์อะไรสักเรื่องเมื่อหลายปีก่อน บนหัวเตียงมีรูปถ่ายที่เหมือนกับถ่ายในร้านอะไรสักอย่างมืดๆ ในภาพมีแค่โลโก้ชื่อร้านที่ส่องสว่างเป็นสีแดง ผมชี้ถามว่านั่นรูปอะไร เธอหันไปมองครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับมาตอบว่า
"ความทรงจำย้อนกลับหน่ะ คุณไม่ต้องใส่ใจหรอก ให้ฉันใส่ใจคนดียวก็พอ"
ผมพยักหน้าแล้วเพิ่งได้ยินว่าภายในห้องเธอเปิดเพลง SCAR TISSUE
"ชอบ RED HOT หรอ"
"ใช่ แต่เสียดายคนไม่ค่อยชอบ เลยฟังได้แค่ในพื้นที่ของตัวเอง"
"ผมชอบนะ"
"คนรักของฉันไม่ชอบหน่ะ แต่ในส่วนของความทรงจำย้อนกลับอาจจะไม่รู้จัก"
"คุณมีคนรักแล้วหรอครับ"
"มีอยู่ตลอดแหล่ะ เขามีชีวิตเสมอในงานของฉัน เขาเป็นอมตะ แม้ในชีวิตจริงเราเป็นเพียงคนแปลกหน้า ช่างเถอะ อย่าใส่ใจอีกนั่นแหล่ะ"
เธอหยิบตุ๊กตากระต่ายยื่นให้ผมแล้วบอกให้เอาไปหนุนนอนที่โซฟา ที่นี่ไม่เคยต้อนรับแขก จึงไม่มีหมอนสำหรับผม
"เอาไปหนุนแทนหมอนก็แล้วกัน ฉันไม่ได้ใช้แล้ว แค่เก็บไว้เตือนความจำ"

.

เช้าวันต่อมาผมตื่นขึ้นมาบนโซฟา ผมเดินตามหาเธอ แต่เธอไม่อยู่ในห้องแล้ว มีเพียงกระดาษหนึ่งใบที่เขียนเอาไว้ว่า 

"เอาหล่ะพ่อหนุ่ม กฎของผู้ชายที่คิดจะนอกใจแฟนคือต้องโกหกไปตลอด คุณอาจจะอึดอัดใจที่จะต้องเก็บความลับนี้ไปตลอดกาล ถ้าคิดว่าความลับไม่มีในโลก ก็ถอนตัวออกไปซะ แล้วใช้ชีวิตอยู่กับความหวานเลี่ยนน่าเบื่อหน่ายเหมือน PANTONE สี FUCHSIA"

ผมเงยหน้าขึ้นจากกระดาษใบนั้น ผมเห็นผ้าม่านในห้องเธอเป็นสี ROSEWOOD.




SHARE
Written in this book
the summer moon's orbit
can you erase me who is a girl in your memory?
Writer
_MAYSAH_
moon
เรื่องนี้เกิดขึ้นจริง.

Comments

Water_21
5 months ago
เธอเป็นคนที่น่าสนใจมาก
Reply
_MAYSAH_
4 months ago
แค่สีๆหนึ่งหน่ะ
Romachak
4 months ago
อ่่านแล้วอยากรู้เลยค่ะว่าตัวเองเป็นสีอะไร

Reply
_MAYSAH_
4 months ago
ค่อยๆใช้ชีวิตไป ปล่อยให้สีมันผสมกัน สักวันมันจะลงตัว
forester
4 months ago
ผมคงเป็น Navy Blue ที่ถูกแก้จากเทาที่ไม่อาจกลับไปเป็นขาวได้ ดูเงียบสงบ เป็นสีประดับที่มีคนเอาไปคู่กับสีขาว หรือสีชมพูบ้าง แต่มิอาจอยู่ได้นาน มันน่าเบื่อและถูกเปลี่ยนอยู่เสมอ มันเข้ากันยาก และไม่ใช่ของที่คู่กันตลอดไป... สีที่ผมอยู่มันเงียบมาก ไม่มีใครเข้าใจ แล้วก็เริ่มไม่อยากให้ใครมาเข้าใจ.. 

ผมชอบบทความนี้นะ อ่านแล้วรู้สึกร้ายกาจแบบจ๊าบๆ เหมือนกระสุนเม็ดเด็ด อารมณ์แบบไก่ย่างร้านโปรดไม่ได้กินมานาน

ปล. ผ้าม่านห้องเราก็สี Rosewood นะ (บังเอิญมาก)
Reply
_MAYSAH_
4 months ago
ผ้าม่านสี rosewood จะปลอบใจคุณ
snbrooklyn
4 months ago
ชอบจังเลยค่ะ อยากรู้สีของตัวเองบ้างจัง
Reply
Ducklike
4 months ago
สวยงาม
Reply