การแข่งขัน
ถึงแม้ว่าโรงเรียนที่เราเรียนตั้งแต่ชั้นประถม และมัธยมจะเป็นคนละโรงเรียนกัน แต่การสอบเข้าก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับฉัน ฉันไม่ต้องตื่นมาลุ้นตอนตีสี่ ตีห้าว่าติดโรงเรียนมัธยมประจำจังหวัดหรือไม่ สิ่งที่ฉันลุ้นมีแค่ลำดับของฉันและเพื่อนตอนประถมจะอยู่ใกล้กันหรือเปล่า

ขึ้นมัธยมมา ตอนรอยต่อระหว่างม.ต้นและม.ปลาย ครูแจกใบโควต้าให้เด็กๆที่เกรดผ่านเกณฑ์ ซึ่งแน่นอนว่าของฉันผ่านทั้งศิลป์-ภาษา, ศิลป์-คำนวณ และสิทย์-คณิต 

ตอนนั้นฉันทะเลาะกับแม่หนักมากเรื่องสายการเรียน เพราะฉันอยากเรียนสายภาษามากกว่าวิทย์-คณิต แม่จึงให้ข้อเสนอว่ายื่นวิทย์-คณิตไว้เป็นอันดับ 1 สิ แล้วอันดับ 2 ค่อยเลือกเป็นศิลป์-ภาษา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าฉันติดสายวิทย์-คณิตด้วยเกรดเฉลี่ยตอนม.ต้น 3.86

จะเห็นได้ว่าชีวิตของฉันแม้จะต้องแข่งขันแต่ไม่เคยต้องคอยลุ้นเลย คำว่าผิดหวังสักนิดก็ไม่เคยมี แต่มาวันนี้ วันที่ฉันเป็นโรคบ้าๆนี้ มันทำให้ฉันอ่านหนังสือไม่ได้ เรียนหนังสือไม่รู้เรื่อง สมองเบลอ นอนทั้งวันทั้งคืน กินยานอนหลับเกินขนาดก่อนสอบแกทแพท 1 สัปดาห์ ส่งผลให้ตอนสอบแกทแพทง่วงตลอด

ล่าสุดฉันสมัครรับตรงของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ไม่ได้ ทั้งที่เป็นคณะและสาขาที่อยากเข้า เพียงเพราะคะแนนของฉันหายไป 2.5 คะแนน!!

ฉันจะทำยังไงดี ฉันไม่เคย และไม่ชินกับความรู้สึกแบบนี้ ต่อหน้าคนอื่นฉันสามารถทำตัวเองให้ปกติได้ แต่พอถึงอยู่คนเดียวฉันรู้สึกแย่ ข้อมือฉันเต็มไปด้วยรอบปากกาสีแดง มันแสบทั้งจากรอยตวัดปากกา และรอยที่ฉันจิ้มลงไปเมื่อฉันไม่พอใจตัวเองมากๆที่ไม่สามารถเก็บความรู้สึกนี้ได้

ฉันอยากตายอีกครั้ง ฉันอยากหายไป หายไปจากการแข่งขันที่ฉันไม่รู้ว่าฉันจะชนะหรือไม่ ฉันคงรอจนถึงวันสุดท้ายไม่ได้จริงๆ รองันที่เพื่อนได้รับดอกไม้แสดงความยินดีหรอ รอวันเปิดแอดมิชชั่นหรอ ไม่หรอกมันยาวนานเกินไป...นี่สินะที่มาของคำว่า'คิดสั้น'
SHARE

Comments