ภาพชินตาที่หายไป

[- - วันนี้เป็น...บันทึก - -]

คุณป้าคนหนึ่งขายพวงมาลัยอยู่ที่แยกนี้<พระราม9 ก่อนทางด่วน) เป็นประจำ พบเจอคุณป้าชินตามาหลายปี ทุกครั้งที่รถติด...คุณป้าเห็นรถกท."xxx"นี้ปุ๊บจะยิ้มละเดินตรงรี่เข้ามา ละเราก็จะเปิดกระจกยื่น 20 บาทให้คุณป้า แกไม่เคยรับเปล่าพยายามยัดเยียดพวงมาลัยให้(ทั้งที่เราไม่ได้อยากได้)... เป็นอย่างนี้มาหลายปี

คุณป้าหายไปพักใหญ่...คิดตลอดถ้ารถติดจะเปิดกระจกถามผู้หญิงวัยกลางคนที่แบกไม้พวงมาลัยอยู่กลางแยกว่าคุณป้าหายไปไหนสักหน่อย..จังหวะไม่เคยได้สักที

วันนี้โอกาสมาถึง...รถติด...พี่ผู้หญิงก็อยู่ตรงหน้าพอดี..รีบกดกระจกลง....

แกว่า...คุณป้าคือแม่(ตามคาด) แกว่า "แม่ไม่มาแล้ว แม่ไม่สบาย เดินไม่ไหวแล้ว"เรายื่นแบงค์ให้ 20 บาท พี่แกงงๆ เลยรีบบอก"พี่ หนูให้คุณป้าประจำหนูไม่เอาพวงมาลัย ขอให้คุณป้าแข็งแรงไวๆ" แกรับสตางค์ไปแล้วยิ้มมมมม..."ขอบคุณค่ะ"แล้วไฟก็เขียว เราต้องปิดกระจก...

ทำไมเศร้า...มันจะร้องไห้...ทั้งที่ป้าเป็นใครก็ไม่รู้ไม่รู้กระทั่งชื่อแก ไม่เคยคลุกคลี มันเป็นแค่การยิ้มให้กัน ทักทายกัน2-3คำสั้นๆ  แต่ป้าแกเหมือนเป็นภาพชินตาสำหรับเรา

แค่ภาพชินตาที่หายไปแล้ว...คนเราถูกจัดสรรให้พบเจอกัน ให้มาอยู่ในสายตา อยู่ในห้วงความคิดของกัน..หลากหลายรูปแบบเหลือเกิน อยู่ที่เราจะให้"ค่า"กับการพบเจอกันนั้นแค่ไหน...

คิดเองว่า...คงไม่ได้เจอคุณป้าคนนี้อีกแล้วล่ะ เราคงมีโอกาสได้เจอกันแค่เท่าที่ได้เจอ ขอบคุณคุณป้าพวงมาลัยสำหรับรอยยิ้ม..สำหรับความรู้สึกอิ่มใจ สุขใจ...ป้าไม่รู้หรอกปิดกระจกปุ๊บ หนูขับขึ้นทางด่วนแบบมีความสุขทุกครั้ง แค่ 20 บาทเองนะ..

จบบันทึกหน้านี้ไม่ลงเพราะน้ำตาไหลก่อน มันเศร้าว่ะ #มันเศร้านะ #ไม่ดราม่าไปใช่ไหม
SHARE
Writer
Nathy
Sleepyteller, grouser
Nobody Nothing...at all!!

Comments

10Recorder47
3 years ago
อ่านแล้วให้ความรู้สึกเศร้า+ใจหายมากๆครับ
ส่วนตัวผมเป็นคนนึงที่เป็นประเภทที่จะเศร้ากับเรื่องราวแบบนี้คล้ายๆกัน
ขอให้กลับมาอารมณ์ดีเร็วๆนะครับ^^
Reply
Nathy
3 years ago
อารมณ์ดีละค่า แต่พูดจริงๆนะผ่านตรงนั้นละก็เห็นภาพป้าคนนี้ทุกที คิดถึงตอนแกยิ้มให้ค่ะ
10Recorder47
3 years ago
ดีจังครับ หายเศร้าแล้ว
แล้วก็ดีจังครับที่คุณเก็บยิ้มดีดีของแกเป็นหลักฐานในการมีชีวิตของแกบนโลกนี้ครับ^^