โลก เพื่อน และความเศร้า
เราไม่ค่อยจะได้พูดคุยกันซักเท่าไหร่ แค่เวลาที่ฉันเห็นแกโลกมันสดใสอย่างบอกไม่ถูก คิดถึงวะ......  
        มันเหมือนเรื่องตลกร้ายของโลกใบนี้ กับคำพูดที่ว่า "ไม่มีสสารไหนคงอยู่ตลอดไป" มันเป็นคำพูดในแบบวิทย์ที่อธิบายความไม่แน่นอนได้อย่างลึกซึ่งและตรงไปตรงมาที่สุด เมื่อ 2 เดือนก่อนผมได้สูญเสียเพื่อนคนหนึ่งไปกับอุบัติเหตุทางถนน ถ้าให้พูดถึงความรู้สึกตอนนั้นคือ....
         "ทำตัวไม่ถูก" ผมกำลังขับรถข้ามจังหวัดเพื่อกลับไปทำงานที่เชียงใหม่ ผมได้รับรู้เรื่องนี้จากเฟสบุ๊คของเจ้าตัวเอง เพราะว่ามีการเข้าไปพิมพ์บอกกล่าวเหมือนเป็นการไว้อาลัยให้เขามากมาย ผมเองก็ทำอะไรไม่ถูกจริง 
ผมได้มาทราบเรื่องราวอีกทีหลังจากกลับมาถึงที่เชียงใหม่แล้ว..... 

         เคยมีคนบอกว่า "เราจะเห็นบางสิ่งมีค่าเมื่อเราเสียมันไป" เรื่องนี้ผมเขาใจมันอย่างดีเพราะเพื่อนผมคนนี้นี่ละ เขาเป็นเพื่อนผู้หญิงซึ่งเป็นเพื่อนของเพื่อนอีกที เราได้รู้จักกันเพราะเราได้เข้าร่วมกิจกรรมของคณะด้วยกัน บางครั้งเวลาผมไปกินข้าวกับเพื่อนผมก็จะเจอเขาด้วย มันเป็นความสัมพันธ์แบบเพื่อนร่วมคณะซึ่งก็ไม่ได้สนิทกันแต่ก็ทักทายกันได้ตามปกติ จนเมื่อเราต่างคนต่างเรียนจบไป เราเจอกันน้อยมากๆจากเดิมที่ก็เจอกันน้อยอยู่แล้ว แต่ผมได้รับรู้ชีวิตของเขาจากเฟสบุ๊ค และ ig ของเขาเสมอ ภาพของผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งหน้าออกจีนๆ แต่งตัวแบบแมนๆ กับภาพวิวของสถานที่ต่างๆ ทั้งในและต่างประเทศมากมายที่เขาได้ไปเที่ยวจะปรากฏขึ้นเสมอในหน้าเฟสบุ๊คของผม ซึ่งมันจะมาพร้อมกับข้อความตลก และรอยยิ้มของเขา ผมเองก็ชอบท่องเที่ยวและถ่ายรูปเช่นกันใน ig ของผมจะมีรูปการไปเที่ยวมากมาย และจะมีเขาเข้ามากดlikeให้เสมอ เราต่างคนต่างตอบโต้กันผ่านออนไลย์อย่างสนุกสนาน และบ้างครั้งผมก็จะบังเอิญไปเจอเขาที่ห้างในตัวเมืองเชียงใหม่เสมอๆ 


          "สวัสดี สบายดีนะ" มันเป็นคำพูดแบบคนทั่วไปทักทายกัน ซึ่งบทสนทนาจะจบลงแบบง่ายๆเสมอ อย่างเช่น "อืม....สบายดี" หรือ "เออ ก็โอเคและแกละ" ผมก็ไม่ได้คิดอะไรหรอกมันก็เหมือนเราเจอคนรู้จักกันเราก็ทักทายกันตามปกติ แต่ใครจะไปรู้ละว่า......นั้นจะเป็นคำพูดสุดท้ายของผมและเขา
       
           อีก 2 เดือนต่อมา...... 
           เพื่อนของผมก็เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางถนน ก่อนหน้าจะเกิดเรื่องเขาพึ่งเข้ามากด like รูปของผม
 ผมมาทราบเอาที่หลังว่า การกดlike รูปครั้งนั้นเกิดขึ้นก่อนเพียงแค่ 20 นาทีก่อนที่เขาจะจากพวกผมไป ผมเสียใจอย่างบอกไม่ถูกแต่ก็ไม่ได้เศร้ามากมายเท่ากับเพื่อนที่เขาสนิทๆ ผมไม่ได้ไปร่วมงานศพของเขาด้วยซ้ำเพราะผมติดงานและครอบครัวก็จัดงานที่ต่างจังหวัดด้วย หลังจากงานของเขาจบลงทุกอย่างก็เหมือนจะกลับไปปกติแล้ว แต่ทุกคนยังคนมองเฟสบุ๊คแล้วพูดเสมอว่า "คิดถึงมิ้งค์วะ" 

           ผมเองเวลาว่างๆจะนั่งเปิดเฟสบุ๊คและกดเลื่อนไปมาคิดในใจเสมอเช่นกัน เราไม่ได้เห็นรอยยิ้มของมิ้งค์บนเฟสบุ๊คอีกแล้ว ไม่มีแล้วรูปของอาหมวยตัวเล็กในชุดแมนๆ กับภาพการท่องเที่ยวไปในสถานที่ต่างๆ อย่างสนุกสนาน...... 

             "เราทำได้เพียงแค่ยอมรับ และเข้าใจโลกกับความเศร้าที่โลกใบนี้มอบให้เท่านั้นเอง"

SHARE
Written in this book
สามคำในความรู้สึก
รวบรวมตอนสั้นของ 3 คำเอาไว้ในนี้เพื่อจัดมันให้เข้าที่ เวลาที่ผมเขียนตอนที่ชื่อขึ้นด้วย 3 คำ มันคืออารมณ์นะช่วงเวลาๆหนึ่งเท่านั้น ตอนจึงสั้นมากๆ เพราะมันจะบอกเพียงความรู้สึกของตัวผมเอง (^ν^)
Writer
Singtosan
ชายผู้หลบซ่อนตัวในความสงบ
เราคือชายคนหนึ่ง ที่อาศัยอยู่อย่างสงบในหมู่บ้านอันห่างไกล ไม่ต้องพบเจอผู้คนมากมายก็ได้ แค่ในยามราตรีได้นั่งเขียนข้อความถึงดวงจันทร์และท้องฟ้า บอกเล่าความฝันของผู้คนก็เพียงพอแล้ว

Comments